Chernobyl journaal (Deel1)
Over de auteur | Spookstad | Land Van De Wolven | Lente 2007|Het rijk van pluto| De vier Seizoenen 2009 reisverslag | De vier Seizoenen 2010 reisverslag | Nawoord | Hoge resolutie foto's and video's | Tsjernobyl Journaal (Deel 2) | Tsjernobyl Journaal (Deel 3)| Tsjernobyl Journaal (Deel 4) |Tsjernobyl Journaal (Deel 5)| Glossary | Vertalingen


Stenen en bommen

De wereld heeft recentelijk de tragische aanslagen in London kunnen volgen. Het is triest om te zien hoe goedkoop een mensenleven is geworden, en hoe het tellen van dode lichamen routine begint te worden. Ik vraag me af of er mensen zijn, leiders, maar ook burgers, die zich ooit hebben afgevraagd wat er kan gebeuren als terroristen zich op onze kerncentrales gaan richten. Bekijk mijn Tsjernobyl site en je zult zien wat er gebeurd als slechts 10% van de straling in een centrale in de atmosfeer terecht komt. De rest van de straling van Tsjerbobyl's kerncentrale zit in de sarcofaag. Vanwege hoge olieprijzen zullen de kerncentrales als paddestoelen uit de grond springen. We leven in een glazen cocon en onze wereldleiders zullen de bom niet gooien...

Augustus, 2005

VN rapport

In 2006 is het 20 jaar geleden sinds de Tsjernobyl kernramp. Door machtige voorstanders van kernenergie worden positieve nieuwsberichten en rapporten verspreid om de negativiteit te verzachten.

Hieronder een fragment uit één van deze officiele rapporten van het Tsjernobyl forum (van de Verenigde Naties, vert.) dat in september 2005 plaatsvond in Wenen:

"Het aantal mensen dat vanwege de Tsjernobyl ramp, de ernstigste kernramp uit de geschiedenis, aan straling gestorven zijn, is op dit moment 56... gaf de Verenigde Naties afgelopen maandag te kennen."

Nog niet heel lang geleden stonden de autoriteiten op het punt het dodental ten gevolge van de Tsjernobyl ramp op 4000 vast te stellen. Maar vanwege olieprijzen die record hoogte bereikten werd de vraag naar goedkope kernenergie zo groot dat ze een veel kleiner aantal vast stelden.

Nu zien we de wanhoop en oneerlijkheid van de autoriteiten die pro-kernenergie zijn. Ze verhoogden het dodental van 31 naar 56. Nu kunnen ze de kritieken dat het dodental te laag is weerleggen. Ze hebben immers het dodental bijna verdubbeld! Maar zulke handelswijzen zijn een belediging voor ons allemaal.

Iedere poging om vast te stellen hoeveel doden de Tsjernobyl ramp heeft veroorzaakt is slechts speculatie. Niemand weet hoeveel dit was, of hoeveel het uiteindelijk zal blijken te zijn.

Mijn buurman werkte in Tsjernobyl en stierf aan kanker toen hij 56 was. Hoe moeten we vaststellen of hij dit heeft gekregen vanwege Tsjernobyl en of we hem dus moeten toevoegen aan de lijst met slachtoffers. Maar er zijn wel degelijk mensen die absoluut aan de lijst moeten worden toegevoegd, mensen zoals de schoonmaakploeg, de brandweermannen, helikopter piloten en soldaten. Waarom wordt hun dood niet door de autoriteiten erkend als gevolg van de Tsjernobyl ramp?

Hier zijn twee andere verklaringen die net zo ver van de waarheid afliggen als het officiele dodenaantal:

"Veel van de geëvacueerde gebieden zijn nu veilig, en het gebied dat als besmet is bestempeld is te groot. Behalve het zwaar besmette gebied van 30 kilometer rond de reactor, dat nog steeds is afgesloten, en een aantal afgesloten meren en bossen, is de straling in het gebied alweer gedaald naar acceptabele niveau's."

Het is onmogelijk om slachtoffers te tellen, maar we kunnen wel de honderden kilometers besmet land tellen. Ze praten over de omgeving rond de reactor, niet meer dan 30 kilometer, maar dat is slechts 1/8 van het totale besmette gebied. Op deze site staat een kaart die een overzicht geeft van de besmette gebieden. Er is geen informatie over de gevolgen voor Wit Rusland en Rusland, maar de gebieden zijn gesloten voor bezoekers.

Verder wordt gezegd dat de stralings niveau's weer gedaald zijn naar acceptabele waarden, maar dit is niet correct. De waarden lijken te zijn gedaald, omdat de straling in 1986 op de oppervlakte lag. In de zomer van 1989, drie jaar na het ongeluk, was 90% van de straling de eerste 2 cm van de bodem ingetrokken. En tegenwoordig zit de straling al tot 20 cm diep, wat tot gevolg heeft dat verdere ontsmetting van het gebied niet meer mogelijk is. Nu wordt de straling in het gebied door de aarde verspreid in in stand gehouden. Ook breken de radioactieve deeltjes langzaam af, maar dit maakt ze niet minder gevaarlijk. Een voorbeeld hiervan is Americium. Dit vergaat langzaam en verandert dan in plutonium, wat minstens net zo gevaarlijk is.

Als je het VN rapport leest lijkt het alsof de omgeving alweer bijna bevolkt kan gaan worden, omdat volgens de VN de straling alweer bijna de normale niveau's heeft bereikt. Ik moet er wel bijzeggen dat dit nog niet aan het gebeuren is. Ieder jaar dat ik door het gebied reis zie ik er meer verlaten dorpjes en stadjes bijkomen. De hele omgeving sterft langzaam uit. Eén van de redenen waarom mensen niet in de Tsjernobyl regio gaan wonen is omdat de snel in elkaar geknutselde sarcofaag op instorten staat.

Het ongeluk is inmiddels ruim 20 jaar geleden en er is nog steeds niet begonnen met de bouw van een nieuwe, fatsoenlijke sarcofaag. Hoe kan het zijn dat de rijkste branche van de wereld geen geld bij elkaar kan krijgen voor een nieuwe sarcofaag? Er is genoeg geld voor nieuwe centrales, en er is genoeg geld om media en politicie over de hele wereld om te kopen en om het dodental zo laag te laten lijken. Maar er zouden geen middelen, geld en politieke wil zijn om de inwoners van Europa tegen een nieuwe kernramp te behoeden.

Verder staat er in het VN rapport:

"Vergoedingen die aan 'slachtoffers' werden gegeven aan 7 miljoen mensen, en bestaan uit pensioenen, speciale toelagen en ziektekosten verzekeringen. Deze moesten wel verlaagd worden of uitsluitend aan de hoogste risicogroepen gegeven worden. ALhoewel er wel werd voorspeld dat deze maatregel niet op veel populariteit zou kunnen rekenen."

De pensioenen zijn het niet eens waard om vermeld te worden. We weten allemaal hoe 'vrijgevig' de voormalige Sovjet autoriteiten zijn als het om pensioenen, toelagen en ziektekosten verzekeringen gaat... Deze zijn bijna nog minder waard dan de prijs van het buskaartje wat je koopt om ze op te gaan halen.

Slachtoffers van Tsjernobyl zouden beter af zijn als ze het geld hadden gekregen dat de overheden nu hebben uitgegeven aan al de onzinnige rapporten en bijeenkomsten.

In ieder geval wil ik alleen maar dat iedereen weet hoe het met de waarheid omtrend Tsjernobyl gesteld is, 20 jaar na dato.

Tsjernobyl is niet alleen maar een ramp in het verleden. Wat de overheden verbergen kan wel eens de toekomst van onze planeet in gevaar brengen. Want er komt een dag dat we allemaal zullen moeten betalen voor de leugens, de hypocrisie en de hebzucht van onze leiders.

September, 2005

De oorverdovende stilte

Ik groeide op in de Sovjet Unie en ook al was ik erg jong, ik kan me nog steeds de onderdrukking van het totalitaire regime herinneren. Het is te vergelijken met een perfect gestemde piano, terwijl je probeert te spelen in een orkest dat bewust vals speelt omdat de staat heeft besloten dat er teveel noten in de toonladder zitten, en er zomaar een paar heeft verboden.

Vijf jaar na het ongeluk stortte de economie van de Sovjet Unie in. Dit was een goede zaak en even leek het erop dat er eindelijk wereldvrede aan de horizon verscheen. Maar nu is die hoop vervlogen en alles rondom ons wordt weer vernietigd nu oorlog en atoomgekte terugkomen en tweedracht de boventoon speelt. En de tikkende klok van onze onvermijdelijke ruine wordt elke dag luider.

Hierdoor is het belangerijker dan ooit dat we leren luisteren naar de harmonie in onszelf en in anderen. We moeten de muur van de herrie en oorlog overwinnen, voordat we allemaal omringt worden door niets dan de oorverdovende stilte van een gemiste laatste kans.

December, 2005

Tsjernobyl zelfmoorden

In de eerste jaren na de Tsjernobyl ramp werden er meer zelfmoorden geconstateerd dan anders. De gedachte aan zelfmoord komt aansluipen als de verschrikkingen van het leven erger worden dan de verschrikkingen van de dood. Wie kan er aan twijfelen dat Tsjernobyl de gehele mensheid heeft voorzien van enorme angsten die in donkere plaatsen op ons wachten.

Nu wordt de schuld van de ramp gelegd bij degenen die zichzelf van het leven hebben beroofd. Mensen als Valery Legasof of de eerste secretaris van de communistische partij in Oekraïne, Sherbitsky. I geloof echter dat deze arme zielen die na Tsjernobyl zelfmoord hebben gepleegd niet volledige idioten waren. Waarom? Omdat echte idioten erom bekend staan moordlustig te zijn - niet suicidaal.

December, 2005

Over VN Beleid. (Samengevat uit een interview uit Bikernet online magazin)

Vraag Geloven ze echt dat de hele wereld die raporten gaat geloven? Gaan ze ervanuit dat de gemiddelde persoon simpelweg dom is? Wat kunnen de mensen die dit lezen doen, om ervoor te zorgen dat de Tsjernobyl ramp niet onder het tapijt geveegd wordt en vergeten wordt?

Antwoord Iedereen die ik ken was geschokt door het VN raport in september 2005. Ookal weten we dat ze ons als kinderen behandelen, niemand had verwacht dat het rapport zo duidelijk en schokkend de waarheid zou ontkennen. Maar goed, als je bijvoorbeeld kijkt naar wat er in Irak is gebeurd, zie je hetzelfde verschijnsel. Deze oorlog was het resultaat van de houding die de VN tegenover de Arabische wereld heeft. De VN beschouwt de Arabische landen als één groot, dom benzinestation, met hun voedsel voor olie rapporten en het nep onderzoek naar chemische wapens. Zodra de internationale legereenheden uit Irak zijn vertrokken zullen de Irakezen gaan proberen aan deze wapens te komen. Terwijl ze ze tot nu toe nooit gehad hebben. Ze hadden geen banden met Al Kaida, maar nu zit Al Kaida in Irak. In Iran proberen ze wanhopig aan plutonium te komen voor kernwapens. En wat nog erger is, Osama is voor miljoenen mensen een held geworden. Bin Laden was een aantal jaar geleden alleen maar de baas van een bende dieven en moordenaars, maar nu is hij de leider van een grote politieke groep in de Arabische wereld. 60% van de Arabieren zijn jonger dan 20 jaar. Dat zijn 840.000.000 tieners. Veel van hen aanbidden Osama, hij is hun idool. Hij is hun 'Elvis', die in plaats van een gitaar een AK-47 om zijn nek heeft hangen. Deze jongeren willen geen gitaar leren spelen en zonder gas komen te zitten tijdens een date in de drive-in bioscoop. Ze willen hun auto met dynamiet vullen en iedereen vermoorden die niet naar de Koran leeft. Deze jongeren haten ons met hun hele hart en dit is het resultaat van VN acties. Het beste wat iedereen kan doen om het verhaal van Tsjernobyl niet vergeten te laten worden, is de link naar mijn verhaal aan hun vrienden doorgeven...

Januari, 2006

Nieuwe centrales

Oekraine zal nieuwe kerncentrales bouwen. Dit was één van de eerste beslissingen van het nieuwe parlement, en ze noemen het brandstof en energie souvereiniteit. Op dit moment produceren we al meer electriciteit dan we nodig hebben en we verkopen de rest van onze kernenergie aan onze buurlanden. Het enige plan waar onze regering mee kwam was een egoïstisch plan om meer geld mee te verdienen over de ruggen van zijn bewoners, hun gezondheid en toekomstige generaties.

Als je naar het parlement in Oekraïne kijkt zal je eerste indruk zijn dat het continu veranderd. Meer dan 50 partijen vallen continu uit elkaar en vormen nieuwe coalities. Er is veel gedoe, gepraat en ze zwermen all kanten op. Maar als je blijft kijken zie je dat er eigenlijk nooit iets veranderd. We hebben nog steeds dezelfde politici als in de Sovjet tijd, die zich nu verenigd hebben met familileden en protogé's. Het maakt niet uit hoe ieder nieuw parlement wordt gevormd, want het bestaat iedere keer uit dezelfde mensen. Het is als kijken door een caleidoscoop. Nadat je geschud hebt lijkt het er anders uit te zien dan eerst, je denkt dat er iets is veranderd. Maar toch, als je beter kijkt, zie je alleen maar een nieuwe combinatie van dezelfde glazen steentjes.

April, 2006

Green Cape

Vandaag ben ik op de boekenmarkt geweest, omdat ik wilde zien of er iets was over Tsjernobyl. Ik vond boekenkasten vol met allerlei kleurrijke tijdschriften over misdaad, sex, rock & roll en mode, maar geen enkel boek over het niemandsland dat zich een paar honderd kilometer boven Kiev blijft uitbreiden.

In de herfst van 2005 ging ik terug naar het dorpje 'Green Cape', waar ik jaren geleden vaak op de motor naartoe ging. Maar het dorp is nergens meer terug te vinden, en ik kom erachter dat het hele dorp is afgebroken. Na de Tsjernobyl explosie is ook 'Green Cape', dat 50 kilometer ten zuiden van de reactor ligt, niets meer dan een ander puntje in de nucleaire statistieken. Er is geen enkel gebouw meer over, geen gedenkteken, niets dat doet vermoeden dat er ooit een plaatsje is geweest. Het is van de aarde verdwenen - op precies dezelfde manier waarop de boeken over Tsjernobyl uit de boekwinkels zijn verdwenen.

In de lente van 2006 zie ik steeds meer dorpen en dorpjes verdwijnen - allemaal slachtoffers van Tsjernobyl. Ik denk dat de Oekrainse autoriteiten in de toekomst alle overgebleven dorpen in de omgeving zullen slopen, en de radioactieve overblijfselen in de buurt van de reactor zullen dumpen.

Toerisme in Tsjernobyl heeft geen toekomst, omdat alles overgroeid begint te raken en de gebouwen beginnen in te storten. Toerisme vind verder ook geen steun bij de autoriteiten, omdat de winst die reisbureau's aan rondritten door Tsjernobyl zouden maken, nog niet in de schaduw kan staan van de verliezen die de kernindustrie heeft geleden. Alle bewijzen van de Tsjernobyl ramp moeten zo snel mogelijk worden vernietigd. Uiteindelijk zullen ze zelfs Pripyat moeten afbreken, de grootste stad in de Tsjernobyl omgeving.

Wie zal er aan het graf staan van de laatst overgebleven woningen, en wat zullen ze zeggen? "Van stof bent gij gekomen en tot stof zult gij vergaan..."

Maart, 2006

Het rouwen van de autoriteiten

Het rouwen dat door de staat wordt gesponsord, en bijna alle officiele ceremonies, zijn prachtige toneelstukken, en er zouden prijzen moeten worden uitgereikt voor de meest overtuigende spelers. Misschien kunnen ze het de Russische of Oekraïnse oscars noemen.

Als in een Hollywoodfilm zijn het perfect uitgedachte illusies - en de Tsjernobyl herdenking op 26 april lijkt in iedereen de beste acteerkunsten naar boven te halen.

Na middernacht verzameld zich een grote groep treurig kijkende politicie bij het monument voor de Tsjernobyl slachtoffers in Kiev. Ze staan in lange rijen, ieder houdt een kaars vast, en ze proberen allemaal zoveel mogelijk compassie voor Tsjernobyl's doden en ongeboren kinderen te veinzen.

Met licht gebogen hoofden schuifelen ze vooruit en stellen ze hun goed geoefend verdriet ten toon. Het verdrietige tafereel met de schaamteloze hypocrieten bestaat uit dezelfde mensen die direct verantwoordelijk waren voor de Tsjernobyl ramp. Ze verbergen nog altijd de waarheid en vullen hun zakken met het bouwen van nieuwe kerncentrales

Voor de grote finale vertrekt deze groep van ministers en andere hoogwaardigheidsbekleders naar een kerk die vol hangt met zorgvuldig geplaatste camera's. Niet om berouw te tonen voor hun daden, maar om hun zogenaamde medeleven te betonen. Jaren geleden werden Christenen naar gekkenhuizen en werkkampen gestuurd, maar de nieuwe standaard vereist van hen een geveinsd geloof.

Dus daar staan ze dan, kaarsen in de hand, nederig kijkend in hun tijdelijk geadopteerde heiligdom. Communisten, Marxisten en atheisten, ze slaan allemaal een kruis, van boven naar beneden, van links naar rechts. Dan worden ze gezegend door de priester, een voormalig KGB spion.

Dit soort "Christenen" zorgt ervoor dat we allemaal hopen dat Jezus echt terug zal komen.

April, 2006

Uit een interview met Dagens Nyheter, de dag voordat mijn boek werd uitgegeven. (Dagens Nyheter is een liberalistisch Zweedse krant)

Waarom ben je zo veel van je tijd bezig met de ramp in Tsjernobyl?

Een dezer dagen zullen al deze steden en dorpen met de grond gelijk gemaakt zijn en ik wil niet dan hun herinnering verdwijnt. Ik wil hun nagedachtenis vastleggen in foto's, video's en verhalen over hoe ik Tsjernobyl zie. Ik weet zeker dat er in de toekomst mensen zullen zijn die dit op prijs zullen stellen.

Kun je het leven in deze omgeving omschrijven in de tijd dat je nog een kind was?

Ik heb mijn hele leven in Kiev gewoond, 130 kilometer ten zuiden van Tsjernobyl. Ik was voor de ramp nog nooit in de omgeving Tsjernobyl geweest. Mijn eerste reis was naar het gedeelte van Tsjernobyl in Wit Rusland, in 1992. Later ben ik door het Russische gedeelte gereisd en werd ik gegrepen door het enorme gebied dat vergiftigd is door de straling.

Hoe wordt er tegenwoordig in jouw land met het Tsjernobyl issue omgegaan?

Helaas worden de gevolgen die de Tsjernobyl ramp voor de mensen in de omgeving en omringende landen heeft gehad, niet vaak meer genoemd. Al deze jaren is het beleid geweest Tsjernobyl maar gewoon te vergeten. Het is onmogelijk om een boek te komen over de geschiedenis van Tsjernobyl. Tegenwoordig zien we alleen nog maar de films en documentaires over wat er gebeurde op 26 april. Maar deze laten alleen de wetenschap van kernenergie zien en hoe het ongeluk is gebeurd.

De oranje revolutie in 2004 bracht voor Oekraine ook geen vooruitgang. De autoriteiten verhoogden het officiele dodental van 31 naar 56 mensen. Oekraïne wil niet afhankelijk zijn van Russische olie en gas en is nu van plan meer kerncentrales te gaan bouwen. Onze president is trots als hij verteld dat de Oekraine al in staat is om electriciteit naar Wit Rusland en Moldavië te exporteren.

Hoe denk je dat Tsjernobyl de generaties van de toekomst zal beïnvloeden? Zowel wat betreft lichamelijke gezondheid als geestelijk?

Afgelopen lente ben ik door verschillende delen van het Tsjernobyl gebied gereisd. Ik kwam erachter dat er wéér meer verlaten dorpen bijgekomen zijn, zo'n 60-90 kilometer ten westen van de reactor. En richting het noorden strekken de verlaten dorpen zich zelfs tot 250 kilometer uit. Mensen vertrekken. Het lijkt erop dat alle plaatsen die besmet zijn met straling geen kans hebben te overleven. Vroeg of laat zullen de mensen een andere woonplaats zoeken. En dit is triest, dorpen met een kleurrijke historie, die al duizende jaren bestaan hebben, vervallen nu tot ruines. En dan hebben we het nu alleen nog maar over wat we kunnen zien. Wat bijvoorbeeld niet zo duidelijk zichtbaar is is het effect dat Tsjernobyl heeft op de volksgezondheid. En alle statistieken die dit in kaart proberen te brengen zijn onbetrouwbaar, omdat de gevolgen voor de gezondheid moeilijk in kaart te brengen zijn. Maar ik weet zeker dat Tsjernobyl schadelijk is voor zowel de lichamelijke als geestelijke gezondheid van de mensen die nog in de besmette gebieden wonen. Maar het lijkt wel of mensen in andere gebieden van de Oekraine totaal niet worden beinvloed door Tsjernobyl. De beslissing om meer kerncentrales te bouwen heeft helemaal geen weerstand van het publiek opgeroepen. De bewoners van de plaatsen waar in de toekomst nieuwe reactors gaan komen maken zich drukker om de nieuwste ringtones dan om de centrales. Blijkbaar willen ze hun genetische toekomst maar wat graag opgeven voor een paar banen en geld. Goud voor de dommen, denk ik dan. Ik ben helemaal geen anti-kernenergie activist. Ik ben alleen maar iemand die denkt dat we van fouten in het verleden zouden moeten leren en daarom geen kerncentrales meer zouden moeten bouwen in de buurt van dichtbevolkte gebieden.

Kun je omschrijven wat je op 26 april, de dag van de Tsjernobyl ramp, aan het doen was?

Op 26 april wisten we helemaal niets van het ongeluk bij de Tsjernobyl centrale. Ik was nog heel klein en speelde met andere kinderen op straat. De volgende dag, op een zondag, wilden mijn ouders een dagje naar ons landhuis, maar er gingen ineens geen bussen meer. 1200 bussen waren ingezet om mensen vanuit Pripyat te evacueren en een paar honderd andere bussen haalden de mensen uit andere dorpen in de buurt van Tsjernobyl op. Die avond werd het ongeluk voor het eerst op televisie genoemd, in een aankondiging die 14 seconden duurde. Mijn vader is kernfisicus, en de volgende dag nam hij meetapparatuur voor straling mee vanaf zijn werk. Het was zo groot als een koffer. De volgende twee dagen bleef het stralingsniveau normaal. Op datzelfde moment waren er in Zweden al verhoogde stralings niveau's te meten, maar in Kiev was er nog niets veranderd. De zuiderwind heeft ons toen gespaard. Maar op 1 mei veranderde de wind van richting, en die ochtend gaf de meetapparatuur waarden aan van 1 miliröntgen per uur, zo'n 100 keer zoveel als normaal. Ik zal nooit de blik op mijn vaders gezicht vergeten - hij pakte mij en mijn zus en zette ons op de trein naar onze oma, ver weg van de straling.

April, 2006

De prijs die we betalen

Als een gemeenschap op de lange termijn zijn voorbestaan wil garanderen, moet het bestaan van de rente van een gebied, zonder het gebied daarmee aan te tasten. Ecologische tekenen wijzen erop de we tot 1980 altijd van de rente geleefd hebben. We gebruikten bronnen die weer aangevuld konden worden. Maar rond 1980 zijn we over de grens gekomen waarbij we zijn overgestapt van de 'rente' naar het kapitaal zelf. We gebruiken meer dan wat de natuur zelf kan aanvullen; wij verbruiken in 12 maanden een voorraad die er 15 maanden over heeft gedaan te ontstaan. Deze getallen zijn misschien niet helemaal accuraat, maar ze geven duidelijk aan dat we op weg zijn naar een failissement.

Volgens het beleidsplan voor industriele ontwikkeling zal de Oekraine in de komende 15 jaar 15 nieuwe kerncentrales bouwen. Een groeiend verbruik wijst erop de we weleens een 'nucleare renaissance' in kunnen gaan, niet alleen in de Oekraïne, maar wereldwijd. Kern energie wordt aangedragen als de oplossing van al onze problemen; als een bron van schone energie die ons gaat redden van de ondergang. Helaas begrijpen de autoriteiten niet dat we gewoon weer een nieuwe lening afsluiten, en dat we gedoemd zijn om uiteindelijk een nog grotere prijs te moeten betalen. Het is een kwestie van tijd voordat we een rente bedrag moeten betalen dat groter is dan iedere andere schuldeiser ooit zou vragen.

Meer over de opbrengst en prijs van de aarde

Laat me een paar voorbeelden geven van de hierboven beschreven situatie. Het is niet echt moeilijk een voorbeeld te vinden. Bijvoorbeeld de sportman die steroiden gebruikt. Hierdoor krijgt hij op het huidige moment een fysiek voordeel. Maar later in zijn leven moet hij hiervoor de prijs betalen in zwakte en een slechte gezondheid.

Iemand kan zijn motor opvoeren zodat hij sneller rijdt, maar niet voor lang, opgevoerde motoren hebben geen lang leven.

Het is bijvoorbeeld mogelijk om een boom binnen een paar dagen fruit te laten dragen. Maar dit zal de enige goede oogst zijn die van die boom afkomstig is. Hierna zal de boom afsterven, omdat de voorraden zijn verbruikt.

Er werd gedacht dat het mogelijk was een voedsel schaarste op aarde uit te stellen door over te schakelen naar gemanipuleerde gewassen en chemische behandeling van het land. Een halve eeuw van bemoeienis van overheden en het bedrijfsleven heeft slechts weinig succes geoogst tegen een enorme prijs, het verarmen van de grond en een verlies van genetische variatie. De lange termijn gevolgen voor de volksgezondheid zijn nog onbekend, maar obesitas is een wereldwijde epidemie aan het worden. Een voorbeeld van de groeiende prijs die de mensheid moet betalen voor het genetisch manipuleren van planten om onnatuurlijke groei te bewerkstelligen.

Iemand die voedsel of medicijnen gaat kopen; of die op het punt staat te gaan stemmen voor nieuwe energiebronnen, wil een inschatting maken van zijn veiligheid. Iedereen zou eens stil moeten staan bij een regel die ooit gesteld werd door Napoleon: 'alles dat niet natuurlijk is is niet perfect'. Sla deze oude regel niet in de wind, want alles dat onnatuurlijk is is niet alleen niet perfect en zelf schadelijk, maar de kosten om het te produceren zijn hoog.

Tegenwoordig veroorzaakt het blinde geloof in vooruitgang, met al de 'wonderen' die daarmee gepaard gaan, een soort arrogantie. Maar voor de meeste van deze wonderen geld dat het schaden van de natuur om korte termijn winst te verkrijgen, op de lange termijn een onbetaalbare prijs zal vragen.

Mei, 2006

Over schuld aan de aarde en de aard van schuld

Charles Dickens maakt ooit een duidelijke en ware opmerking over schuldverplichtingen - "Als een man 20 pond per jaar verdient, en hij geeft gedurende dat jaar 19,99 pond uit, dan is hij blij. Maar geeft hij 20,01 pond uit dan is hij ongelukkig."

Geld schulden die mensen hebben zijn makkelijk te meten. Maar voor de natuur geld dit niet, want er is geen enkele manier om te meten hoe het met onze schuld gesteld is. Mensen leven van hun 'ecologische creditcard' en de natuur wordt continu misbruikt. Maar er zijn wel symptomen, zoals oorlogen om olie, en de spoed waarmee nieuwe kerncentrales gebouwd worden - die aangeven dat de bronnen van makkelijke energie zijn opgedroogd. Deze symptomen zijn nog lang niet catastrofaal, maar de trend zet door en geeft de weg naar ellende aan.

Gedurende de jaren 90 kwamen onderzoekers uit verschillende takken van de wetenschap erachter dat de mogelijk om een wereldwijd energiesysteem dat zichzelf in stand kon houden, een illusie was. Wat er ook gebeurd, de schuld aan de aarde wordt iedere dag groter.

De helft van de nobelprijs genomineerden hebben ons gewaarschuwd dat de afgelopen paar jaar weleens de laatste mogelijkheid kan zijn geweest om het tij ten goede te keren. Om de economische grenzen in harmonie te brengen met de natuurlijke grenzen.

Wijze mensen zijn uniform in de mening dat het beter is om te leven met een lagere levensstandaard en energieverbruik, dan om helemaal niet meer te kunnen leven. Ze waarschuwen ons dat als we nu geen maatregelen treffen, we het risico lopen dat onze beschaving ten onder zal gaan. Nu we nog in voorspoed leven hebben we nog de kans om dingen te veranderen, maar als het straks uit de hand loopt is die mogelijkheid voorbij.

In de laatste paar eeuwen zijn we door verschillende wijzen gewaarschuwd voor de rampen die er kunnen komen. De VN is door wijzen mensen opgericht, en het zou een instrument moeten zijn om de situatie te veranderen. Maar inplaats daarvan dienen de VN nu het nuclaire monster en zijn hulpje het bedrijfsleven.

Mei 2006

Notitie na de 20ste verjaardag

Twintig jaar na de Tsjernobyl ramp is er nog steeds geen permanente oplossing voor het nucleaire monster. Er was een hoop om te doen op televisie en de andere media, en de pers liet niemand heel. Maar het meeste van al deze geluiden was niet meer dan een misleiding voor het publiek, het geven van een onjuist beeld, om tegenspraak te voorkomen. Sterker nog, het Internationale atoom agentschap en andere grote pro-nuceaire partijen hielpen hier bewust aan mee.

Nu is het inmiddels juni 2006, een paar maanden later, en alles wat er over is om ons aan de tragedie te herinneren zijn een paar fotoboeken en wat films. Er wordt duizend keer zoveel aandacht gegeven aan het wereld voetbal kampioenschap dan dat er ooit aan de 20ste verjaardag van Tsjernobyl is gegeven.

Het is onmogelijk voor een regering van één land om de waarheid van een kernramp voor de rest van de wereld verborgen te houden. Het VN rapport van september 2005 bewijst dat alle lidstaten de leugen van veilige kernenergie steunen. Het echte probleem met Tsjernobyl is dat niemand de waarheid onder ogen wil zien. Zowel hier in de Oekraïne, als in de Verenigde staten, als in de rest van Europa. We hebben verschillende economische en politieke systemen, maar hebzucht in de hoogste regionen is overal hetzelfde.

We zullen ook geen doorbraak verwachten in de toekomst. Tijd is hier niet aan onze kant, omdat het ons berooft van onze herinneringen. Jaar na jaar vervaagd de herinnering aan Tsjernobyl. De enige manier om de herinnering levend te houden voor toekomstige generaties is door muziek, kunst en literatuur te doordringen met Tsjernobyl. Om er artistieke aandenkens aan te maken die misschien langer meegaan dan Tsjernobyls kwaadaardigste radiactieve overblijfselen. Helaas is het doel van muziek tegenwoordig de saaie smaak van pop liefhebbers te bevredigen, en het geheel van moderne kunst en literatuur is tegenwoordig alleen bestemd om geld mee te verdienen. De meeste auteurs kiezen ervoor om Tsjernobyl en zijn trieste nasleep te vermijden, omdat ze denken dat er weinig belangstelling in zal zijn. Als ze er ooit voor beloond zullen worden is dat vermoedelijk pas in het hiernamaals...

Iedere schrijver die van de opbrengst van zijn boeken moet leven, moet adverteren in de grote kranten, die allemaal politiek correct zijn. Grote nieuwsbladen zullen niet adverteren voor aan Tsjernobyl gerelateerd werk, behalve als het ze wat op kan leveren.

De volgende mogelijkheid die we hebben om mensen aan Tsjernobyl te herinneren is over 5 jaar, op de 25ste verjaardag. Maar dan zullen er nog minder herinneringen over zijn. Nog minder dat tegenlicht werpt op de groeiende vraag naar goedkope kernenergie.

Jun1, 2006

Lied van het "Zwarte land"

Het komt niet vaak voor dat er op televisie een interessante en correcte show over Tsjernobyl te zien is. De enkele keren dat dit gebeurt, is bij 10 en 20 jaar na het ongeluk en dan nog worden de programma's vaak uitgezonden op een tijdstip waar het overgrote merendeel van de nadenkende mensen slaapt.

Om deze reden moet ik wakker blijven tot in de vroege uurtjes, elk jaar na het ongeluk, kijkend of er nieuwe informatie is en of de bekend veronderstelde informatie eerlijk wordt weergegeven. Tijdens een nachtelijke zitting, 20 jaar na het ongeluk, ontdekte ik een goed programma over kunst, geproduceerd door mensen in de besmette delen van Tsjernobyl. Het ging hier om verhalen, poŽzie, schilderijen en liederen van mensen die dicht bij Tsjernobyl leven.

Het programma gaf me een stevige, metaalachtige nasmaak van radioactiviteit en bitterheid. Geen wonder dat het programma midden in de nacht werd uitgezonden. Het meest opmerkelijke was een lied van een autistisch meisje van 11 a 12 jaar oud. Ze noemde het 'Zwart land'.

Hoewel ze zong in het Wit-Russisch, een taal die ik niet volkomen beheers, was het het gevoel dat bij me bleef hangen. Het gevoel kwam niet alleen door de tekst of door de melodie. Het lied had een vreemd soort van duister aura wat het erg mystiek maakte. Je kon echo's horen van de verlaten gebieden in Tsjernobyl gecombineerd met fluisterende tonen van eenzaamheid. Het was een soort lied over verlossing, om de vloek die rust op de ochtenden in Tsjernobyl te verbreken. Tussen de noten door klonk echter een nieuw en gevaarlijk soort van stilte. De stilte van het in geheim iets begraven. Dit lied was totaal onmenselijk en kon alleen ontsproten zijn uit de gedachten van iemand opgegroeid tussen de ruÔnes van Tsjernobyl.

Kinderen zijn net als wijn. Ze worden gekleurd door hun omgeving. Als een kind jaar na jaar alleen zit, totaal zonder zielsverwanten, zonder hoop op betere tijden, dan zal het het buitenleven inruilen voor een donker gekleurd leven ontsproten uit gedachten. Ze creŽren paden en doolhoven in hun gedachten en vormen zo een catacombe. We zullen nooit weten of ze in een kolenmijn of een goudmijn beland zijn. Worden het monsters of drakendoders...

Deze kinderen stralen een soort van geur uit kenmerkend voor een duiker die zojuist uit de diepte is gekomen. Ze zijn eerlijk en dragen geen maskers. Hun kunst is niet gemaakt om te misleiden. Onze samenleving zou ze een kans moeten geven de kunst publiek te tonen. Spijtig genoeg slaapt onze wereld als ze de mogelijkheid krijgen. Tijdens ons waken zien we slechts films en programma's die gesponsord worden door de overheid en de nucleaire industrie.

***************************

Chernobyl is zo makkelijk vergeten omdat het alleen bij ons bekend was. In de eerste jaren na het ongeluk wilden we ons verhaal niet delen met de wereld, nu kunnen we het niet meer delen, onze herinnering wordt zelfs vaag. Alles wat overblijft van de tragedie is een herinnering vervormd en verzwakt door de tijd. In de toekomst, zal de onverschilligheid van mensen, de weinig resterende leden uiteindelijk ook smoren. Na dit Tchernobyl zullen er een paar eminente individuen met de kennis overblijven en zal het voor de rest het enige bezit van natuur blijven.

Mijne lente publicaties

In april, 2006 wilde ik mijn Chernobyl materiaal presenteren aan een zo groot mogelijk niet internet lezend publiek. Mijn publicaties werden gepresenteerd in meer dan 20 landen door middel van kranten, tijdschriften, boeken en televisie documentaires. Op den duur werd ik ontevreden omdat in de meeste gevallen mijn materiaal werd veranderd tot niets. Mijn gedachten werden uit de meeste publicaties gelaten.

Inzicht is waar het om draait in ieder werk. Of het nu een boek, film of website is. Maar het lijkt dat de meeste alleen gratis foto's, videos en ietwat informatie willen maar geen inzicht. Het is omdat informatie slechts een manier is om inzicht te verkrijgen en het kan makkelijk een verkeerd beeld geven of worden veranderd om politieke, media of financiele doelen te dienen. Inzicht aan de andere kant is het eindproduct van het intellect, het mag niet worden veranderd of verdraaid, alleen inzicht dient de waarheid en inzicht is niet op aanvraag.

Juni, 2006

Post totalitair comsumisme.

In het gedeelte van de wereld waar ik vandaan kom, werd vanwege de veranderingen die onze samenleving de laatste 20 jaar heeft doorgemaakt, het 'Nieuwe Energie Programma' mogelijk.

Toen de Sovjet Unie in 1991 instortte, gingen de mensen massaal de straten op in zowel religieuse als milieu activistische demonstraties. De mensen wilden koste was kost de waarheid weten. Filosofie en geschiedenis stonden weer in de belangstelling, de mensen waren weer vrij. Natuurlijk waren ze nog steeds arm, maar de wond van Tsjernobyl was nog vers, en energie van andere bronnen dan kernenergie was nog goedkoop. Die tijd in nu voorbij.

De kiemen van echte vrijheid en democratie zijn inmiddels uitgeroeid. Dingen zijn ongelofelijk veel veranderd. Toen we nog onder het totalitair regime leefden hield onze regering de waarheid voor ons achter. Maar nu, in een vrij land, ontkennen we de waarheid voor onszelf. De mensen lijken gelukkiger als ze goed te eten hebben, betere kleren hebben en een mooi huis. Als er demonstraties zijn zijn dit meestal politieke. Want uiteindelijk wordt iedereen voor de gek gehouden, of het nu door de ene partij is of door de andere.

De echte heersers van het land zijn de grote financiele belanghebbers, die hun ideeën op dezelfde psychologische manier aan de man brengen als bedrijven hun producten verkopen. De door hun gekozen politieke groepen laten alleen hun beste kant zien en ze weten de massa precies te bespelen. Het lijkt erop dat ze voornamelijk de mensen uitkiezen die makkelijk beïnvloedbaar zijn, en ze zullen alles doen om dit te bereiken.

De meeste kranten en radio en televisiezenders vallen onder een bepaalde groepering die beweert een voorstander van vrije meningsuiting te zijn. Maar meningsuiting zou immuum voor overheidsbemoeienis moeten zijn, omdat het anders niet volledig vrij is. En tegenwoordig zijn de meeste bronnen van vrije meningsuiting te vinden op internet. De 'ouderwetse' media zouden graag de draadjes die hen tot marionetten van de machthebbers maken verbergen, en alle internet bronnen als onrelevant afdoen. Gelukkig weten ze niet hoe...

De resultaten van dit beleid zijn al terug te vinden, geschiedenis wordt steeds minder bestudeerd, en de meest populaire tak van filosofie is degene die uitlegd hoe je materialistische rijkdom kunt vergaren. De meeste mensen vinden het best om op brood en televisie te leven... Wat onze leiders het beste uit zou komen is een sameleving waarin ze zonder debatteren en tegenstand nieuwe kerncentrales kunnen bouwen. Adolf Hitler zei eens: "Wat hebben leiders toch een geluk dat het volk niet nadenkt!" De gekte na Tsjernobyl illustreert dit, want de mensen die liever niet nadenken worden vol enthousiasme binnen gehaald door de leiders wiens macht gebaseerd is op de ontwetendheid van het volk.

* * * * *

Uiteindelijk zullen alle totalitaire regimes instorten, omdat hun ideologie geworteld is in haat en jaloerzie. Dit zijn secondaire driften in de mens en ze kunnen worden verslagen. Consumeren is echter in de menselijke natuur verweven, en komt voor uit hebzucht, trots en lust, die deel uitmaken van de primaire driften van de mens. Deze zijn bijna niet te veranderen.

Het is ongelofelijk om te zien hoe het leven overal hetzelfde is: de onmacht om de belangen van grote bedrijven te weerstaan. Of dit nu in Azië, in Europa of Amerika is. Het is alsof we met z'n allen in dezelfde kamer zitten, en het enige verschil tussen ons is dat we op verschillende momenten door verschillende deuren zijn binnen gekomen.

Juni, 2006

Twee typen auteurs

Er zijn ruwweg twee soorten auteurs die over Tsjernobyl schrijven, en ze onderscheiden zich door verschillende motivaties. Sommigen willen de herinnering aan Tsjernobyl levend houden, maar de meesten wagen een schrijfpoging om van Tsjernobyl te kunnen leven.

De markt voor het eerste voorbeeld zie je de gelijkmatige, sobere en stille tred van een permanent stuk. Het andere voorbeeld wordt gekenmerkt door de volle galop van de sensatie, terwijl iedere auteur meer aandacht probeert te krijgen dan de ander, omdat de hoeveelheid aandacht hand in hand gaat met de verkopen. Maar ze maken met hun geklets niet meer dan echo's die in de verte verdwijnen. En ze zijn nergens meer te vinden omdat ze zich alweer in een andere sensatie hebben gestort waarmee ze veel geld binnen kunnen halen.

En de woorden van hun verhalen zijn met zorg gekozen, omdat ze het systeem niet willen bedreigen door op de tenen van het nucleaire monster te gaan staan. De media willen maar wat graag aandacht aan hun werk besteden, want of ze nou voor of tegen kernenergie zijn, ze zijn niet gevaarlijk. Hun acties zijn gebaseerd op geld, en daardoor gefragmenteerd en vergankelijk.

De namen van de auters die bij het trage en methodische onderzoek naar Tsjernobyl zijn betrokken, met andere motieven dan winst, zijn onbekend en ongeroemd. En dit is deels omdat hun gedetailleerde verslagen en verhalen een bedreiging zijn voor de machthebbers die de ramp hebben veroorzaakt. Een heel goed voorbeeld hiervan is de documentaire "Suicidal mission to Chernobyl" (zelfmoord missie naar Tsjernobyl, vert.) - een film die veel mensen sinds 1991 willen zien, maar het lijkt onmogelijk om eraan te komen. Waar is die film gebleven, en waarom is er niet aan te komen? Ook koester ik het werk van Tsjernobyl schrijfster Irene Zabytko, en de foto's van Igor Kostin.

Er zijn waarschijnlijk ook wel anderen, maar daar zullen we niet met zekerheid achterkomen, omdat alle belangerijke stukken voor het publiek worden achtergehouden. En in plaats van dit werk komen er rare populaire afleidingen, zoals 'de Da Vinci code'.

Juni, 2006

P.S.

Ik zal vermoedelijk nog wel een keer verder uitwijden over mijn ideeën wat betreft de twee soorten auteurs, om uit te leggen waarom Tsjernobyl de meeste van de creatievelingen afschrikt.

Al het werk wat over Tsjernobyl verschijnt is gemaakt vanwege humanitaire redenen, omdat de auteurs weinig of geen verdiensten met hun werk zullen binnenhalen. Met dit onderwerp is geen geld te verdienen en het zal verborgen blijven tot een derde van de wereld is besmet.

De meeste auteurs schrijven om twee redenen: of om betaald te krijgen, of vanwege de roem. Er is een onvergelijkbaar gezegde van Seneca (filosoof in de tijd van Christus, vert.): Roem en erkenning verzekeren je van verdiensten zoals een lichaam je verzekerd van een schaduw, soms komt het er vooruit, soms komt het erachteraan.

De meeste auteurs zullen alleen werken als ze de toekomst goed inzien. Maar Tsjernobyl is een onderwerp waarbij, ongeacht hoe veel onderzoek ze ook hebben gedaan, de problemen altijd voor ze liggen, terwijl de schaduw van de roem ver achter ze ligt.

Goede doelen van tegenwoordig.

In april 2006 werd in Zweden mijn boek "Tsjernobyl" gepubliceerd, en ik besloot ongeveer 50-60 boeken via eBay te verkopen met het idee de opbrengst aan het weeshuis 'N1' in Kharkov, Oekraïne, te schenken. Maar actie werd op de tweede dag door eBay verwijderd. De reden was puut politiek. En door mijn boek van de veiling te verwijderen heeft eBay deze wezen van sinaasappelen, voetballen en fietsen beroofd die van het geld gekocht hadden kunnen worden.

Het is geen worden dat er zoveel uitgehongerde kinderen zijn die hun eten bij elkaar moeten verzamelen uit vuilnisbakken, Als pogingen om hen te helpen door twijfelachtige politieke beweegredenen worden gedwarsboomd.

Juni, 2006

Kern export

Er is een enorme stijging in de export van kern technologieën naar derde wereld landen, met name het naar het Midden Oosten. Er is een enorme concurentiestrijd over het bouwen van kerncentrales in Iran, Pakistan, India, Turkije en Egypte.

Maargoed, de landen die deze technologieën exporteren, hebben al vele jaren ervaring met kern faciliteiten. Ze hebben een geleidelijk proces van evolutie doorgemaakt, waarbij er verschillende typen reactoren zijn ontwikkeld en er een groep zeer kundige wetenschappers en professionals is ontstaan die de centrales redelijk veilig kunnen houden. Ook hebben de meeste exportlanden een democratisch bestuur, waardoor de handel boven tafel kan plaatsvinden. Maar de landen waarnaar de kern technologiën worden geëxporteerd zijn vaak landen waar veel oorlogen zijn.

Veel landen kunnen de technologie weleenswaar exporteren, maar de ervaring hiermee kunnen ze niet meegeven. Als de technologie teveel op de ervaring voorligt, is er een verhoogd risico op ongelukken. Dit is net zo met verkeersongevallen, de statistieken geven aan dat het grootste gedeelte van de bestuurders die bij ongelukken om het leven komen, onervaren waren, maar wel met snelle auto's of motoren reden. Ik zeg altijd: "Als je iemand dood wilt hebben, geef hem dan een snelle motor, maar als je iedereen dood wilt hebben, geef ze dan een kerncentrale."

Juni, 2006

Terug naar het VN rapport

De conferntie zelf is niets nieuws, deze werd door de regeringen van de Oekraïne, Rusland en Wit-Rusland georganiseerd, gesponsord door IAEA (internationaal kern energie agentschap, vert.) en werd in de traditie van de officiële Sovjet raporten geleid. Het enige wat nieuw was, was dat nu de voormalige totalitaire regimes en de westerse regeringen nu met één en dezelfde stem spraken, die zei dat de waarheid over de Tsjernobyl ramp verborgen moest worden. Nu moeten de afgevaardigden van de westerse democratieën allemaal precies doen wat hun Oost Europese collega's hen opdragen. Ze moeten dezelfde leugens na gaan praten, omdat ze geen openlijke confrontatie met de landen van de voormalige Sovjet Unie aan willen gaan. Het westen wil niet nog meer vijanden, ze hebben er al genoeg. En iedereen begrijpt dat als de nieuw gevormde dictaturen vijandig tegen hun westerse collega's zouden zijn, en als de normale handel van grondstoffen van de donorlanden werd onderbroken, de westerse landen flink in de problemen zouden komen. Hun hele systeem zou instorten. Maar natuurlijk kunnen de machthebbers onder zulke omstandigheden gemakkelijk toestemming krijgen van politicie om ook in het westen kerncentrales te gaan bouwen. Hun voornaamste argument is dat de vriendelijke atoom hen zal helpen te ontsnappen aan een nieuwe economische dictatuur, en ze immuum maken tegen de OPEC samenzwering. (de OPEC staat voor Organization of the Petroleum Exporting Countries, een aantal landen die sterk afhankelijk zijn van de inkomsten van export van aardolie, vert.) Maar de waarheid is dat ze al lang gemanipuleerd zijn en dus aan de kant staan van Lukashenko en Putin, dezelfde leugenaars die ooit met Stalin en Khrushev meepraatten.

Wie zegt dat de westerse democratiën verantwoordelijker zijn dan de voormalige Sovjet Unie hoeft alleen maar naar de handtekeningen onderaan het VN rapport te kijken. We zijn allemaal gedegradeerd naar dezelfde 'gezamelijke noemer' als het op zaken als nucleaire oppertunisme aankomt. Als we de VN hiermee weg laten komen, zonder tegenstand, en niet alleen met dit, maar ook met andere leugens, dan zal globalisatie uiteindelijk een proces van stapjes naar beneden zijn. Een universele degradatie naar de manier van denken van de derde wereld landen.

Juli, 2006

Journalisten

Vanaf het begin af aan is de Tsjernobyl ramp niet beschikbaar voor onderzoek door serieuze wetenschappers en onderzoekers. Journalisten mogen altijd het Tsjernobyl gebied bezoeken, en door deze makkelijke toegang brengen zij, zonder te weten dat dit niet klopt, naar buiten dat het gebied ook te betreden is voor wetenschappers.

Het probleem met de meeste journalisten is dat ze niet verder kunnen zien dan hun neus lang is. Ze geloven meestal wel wat ze schrijven, zelfs als de autoriteiten wel heel graag willen dat ze het geloven. Ze hebben toestemming om Tsjernobyl binnen te gaan omdat ze geen gevaar vormen.

Vanwege kortzichtigheid zijn journalisten niet in staat om iets substantieels te schrijven. Hun artikelen zijn als muggen, ze leven één dag. Iedereen weet dat het nieuws een extra klank geeft aan het drama van de huidige gebeurtenissen. Iedere reporter wil, want zo is het beroep nou eenmaal, iemand zijn die met veel herrie alarmerende berichten brengt. Overdrijving, op iedere manier die maar mogelijk is, is net zo essensieel als het schrijven van een soap serie. Ze roepen en schreeuwen zoveel mogelijk bij wat er ook gebeurt, en niemand slaat eigenlijk veel aandacht op ze. Hun doel is simpel, namelijk harder schreeuwen dan hun collega's, en lezers kunnen hierdoor niet meer filteren of er nou wel of niet iets ernstigs aan de hand is.

De reden waarom het gevecht voor Tsjernobyl aan de verliezende hand is, is omdat journalisten degene zijn de de beste mogelijkheid hebben om mensen de waarheid erover te vertellen. Maar stukken in kranten en magazines hebben geen impact op de lange termijn, het is als schrijven in het zand; met iedere golf van nieuwe publicaties wordt de vorige weggespoeld.

Er is nog altijd kans om goede reportages over Tsjernobyl te vinden in plaatselijke kranten en televisieprogramma's van kleine omroepen. Voor hen is de concurrentie erg hard. Ze herhalen alles om er zoveel mogelijk uit te halen, zonder de grenzen die de grote partijen kennen.

De grootste nieuwsbedrijven van de wereld liggen meer aan banden dan de kleine, en ze claimen professioneel te zijn, maar de echte reden dat ze aan banden liggen is omdat ze geen concurrentie hebben. Ze worden gesponsord door de staat en daarom is geld niet hun hoofddoel.

Ze hebben maar weinig advertentietijd op hun zenders en ze kunnen hun kranten bijna gratis weggeven. Wat ze produceren hoeft geen winst op te leveren, het enige doel is de staatsagenda te voeren aan het publiek dat één en al oor is. Er wordt wel gezegd: je bent wat je eet, en daarom zijn mensen zowel het doel als het eindproduct van hun besmette buffet.

Miljoenen, misschien zelfs miljarden, voor de gek gehouden mensen geloven nu dat ze veilig zijn, terwijl ze ieder moment kanonnenvoer kunnen worden voor een kerncentrale in de buurt...

Augustus, 2006

***********************

In de regio van Chernobyl, hebben de mensen die leven en werken in de ene streek geen idee over wat zich afspeelt in de andere streek. Bestuurders van Pripyat weten niet wat zich afspeelt in Belarus, de bestuurders in Belarus weten niet wat er speelt in Rusland. Op deze manier presenteert Chernobyl zich als een donkere onverkende grot, die alleen door journalisten bezocht wordt. In de artikelen van de journalisten vinden we alleen de feiten die zij ons willen laten lezen. In tegenstelling, is het werk van de onafhankelijke denker die geestelijk alles omarmt, een kijk op een afwisselend landschap. We zien het geheel en het verband tussen de dingen. De journalisten vinden de naald met behulp van een lichtbundel van een zaklamp en dan allen maar op de plaats waar de bundel op is gericht. Dit in tegenstelling met de echte denker, deze ontsteekt duizend lampen die meteen overvloed van licht de hele grot zichtbaar maken. Chernobyl is gesloten voor echte onderzoekers omdat eigenlijk niemand de grot verlicht wil zien.

Kapiteinen, ratten en eerste klas passagiers

De kernreactor van Tsjernobyl explodeerde om 1:23 uur 's nachts. De eersten die weggingen uit het gebied waren de partijleiders en ministers. Hun vliegtuigen vertrokken al om 6 uur 's morgens, slechts een paar uur na de ontploffing. De rest van de bevolking hoorde pas dagen later van het ongeluk.

Er is een oud gezegde dat ratten als eerste het zinkende schip verlaten. Tsjernobyl illustreert dat dit niet altijd waar is, omdat tijdens deze ramp, overigens net als toen de Titanic zonk, de eerste klas passagier nog sneller weg kwamen.

Augustus, 2006

Laatste aantekening

Het Tsjernobyl beleid laat ons precies zien hoe het in deze wereld werkt: het toont alle hypocrisie, leugens, hebzucht en oppervlakkigheid die er heerst al het om de bevolking gaat.

Kijk eens naar de VN bijeenkomsten, waar de vertegenwoordigers van de lidstaten zo briljant en eerzaam lijken. Kijk naar alle professoren in de wetenschao en gezondheidskunde. Kijk hoe blij de regering is met ieder nieuw onderzoek, en hoe ze vol vreugde in hun handen klappen... maar de waarheid is dat ze allemaal in slaap gesust zijn, en pas beginnen te klappen als ze hun buurman dat zien doen. Het is een kettingreactie van ingeslapen geesten. En het zijn altijd dezelfde paar mensen die wél echt luisteren naar wat er gezegd wordt, en die als een alarmklok de anderen wakker proberen te maken als de nood aan de man komt.

Kijk naar de Tsjernobyl herdenking, een enorme groep hoogwaardigheidsbekleders loopt langzaam de mars, met een kaars in hun hand. Hoe triest ziet het eruit. Wat een enorme rij dure auto's! Maar kijk ze eens in de ogen - die zijn allemaal leeg. Ze zijn niet meer dan lege omhulsels die een mars lopen om de slachtoffers te herdenken die ze zelf hebben gemaakt.

Wat een typerend beeld van hypocrisie en leegte! Een perfect voorbeeld van de erfenis van Tsjernobyl is de wanhoop en ontredderdheid in de ziel van de slachtoffers, de trieste verwoesting van een gemeenschap. De triomph van de gekte.

Augustus, 2006

volgende deel