|
|
|
|
Ik heb nog een langdurig gesprek, steeds onderbroken door klanten, met mijn
Tibetaanse gastheer en -vrouw. Hij heet Ugen Tsering, draagt een moderne bril
en heeft
een kort maar stevig postuur. Hij is tien jaar lang lijfwacht van de Dalai Lama
geweest. 
Samen met hem is hij Tibet na de opstand en de daaropvolgende Chinese
invasie in 1959 ontvlucht. In 1969 is hij naar Nepal gekomen, waar hij een bescheiden
restaurantje exploiteerde dat vooral door hippies werd bezocht. Daar pikte hij
ook zijn kennis van het Engels (met Amerikaans accent) op. Aan de muur hangen
oorkondes en bedankbrieven van de Dalai Lama voor tien jaar trouwe dienst.
Daar
is hij heel trots op. Bij het huisaltaar hangen nog meer foto's van de Lama.
Het echtpaar heeft twee kinderen. De zoon studeert 'business' in Delhi (dat
is niet zo duur als Harvard, maar anders ... ) en de dochter volgt de Hogere
Hotel Management opleiding aan de universiteit van Genève. Momenteel
loopt zij stage in Wenen. De vrouw heet Ralutse en heeft klaarblijkelijk een
zwak voor mij, want steeds als ik het restaurant binnenstap, laat zij alles in de
steek en komt zij mij met een glimlach persoonlijk bedienen. Ik weet niet waar
ik die aantrekkingskracht aan te danken heb; misschien kan zij het wel bijzonder
waarderen dat ik een van de weinigen ben die zich regelmatig aan de Tibetaanse
gerechten waagt.
Tegenwoordig, nu China weer voor buitenlanders geopend is, mogen ze op familiebezoek of voor zaken naar Lhasa reizen, maar Tsering is daar huiverig voor. Hij heeft geen enkele fiducie in de Chinezen, vertrouwt hij me toe. Enkele zakenvrienden van hem hadden de stap gewaagd en waren voor een korte vakantie naar Tibet vertrokken. Sindsdien heeft hij taal noch teken van hen vernomen, ze zijn spoorloos verdwenen. Midden in de nacht werden ze in hun hotel in Lhasa voor een verhoor meegenomen; daarna zijn ze in de ondoorgrondelijke justitionele bureaucratie opgegaan. Waarschijnlijk zitten ze nu te zwoegen in een werkkamp m Mongolië of de Gobi-woestijn. Nee, Tsering blijft wijselijk in Nepal; hij huivert alleen al bij de gedachte om hetzelfde lot als zijn vrienden te ondergaan en de rest van zijn dagen te slijten in de Bamboe Archipel.
|
|
|
De laatste dag van mijn verblijf in Nepal breng ik gedeeltelijk door in Patan en bij de Swayambudnath - tempel. Ik wil voor een laatste keer nog eens die magische sfeer opsnuiven. Ik jaag er een laatste fotorolletje doorheen. Ik had ook musea in de stad kunnen gaan bezoeken, maar daar vind ik het weer te goed voor. Ook besteed ik een deel van de dag aan de inkoop van souvenirs. Na een half uur onderhandelen koop ik twee dure thanka's in Thamel, op de vergulde godenbeeldjes die ik erbij koop krijg ik zogenaamd korting. In totaal kost me dit grapje tweehonderd dollar, te voldoen per credit card gelukkig. De eigenaar, een jonge lepaard, maakt een heel tevreden indruk als ik zijn winkel verlaat. Aan een stalletje schaf ik me drie verschillende bontmutsen aan; van yakbont, van winterkonijnbont en van een dier dat ik niet kan thuisbrengen. Die laatste muts is bestemd voor een collega die mij hier speciaal om verzocht heeft; een bestelling zogezegd.
EEN KIDNAPPER VAN PUPPIES |
| In Patan maak ik bij een van de tempels nog iets bizars mee. Naast mij zit een jongetje met zijn zus een hond niet twee puppies aan te halen. Het zijn blijkbaar hun eigen honden, want ze zien er prachtig uit niet een mooie, glanzende vacht. En de puppies zijn echte schatjes. Het meisje heeft een kam bij zich waarmee ze regelmatig haar lievelingen verzorgt. Naast ons stond een haveloze jongen stikkend van jaloezie toe te kijken. Hij wil ook graag de puppies knuffelen en zoenen, maar de kinderen staan hem dat niet toe. Als even later de kinderen door iets op straat worden afgeleid, grijpt hij de mooiste puppy bij zijn nekvel, stopt het onder zijn blouse en gaat er tussenuit. Voor de kinderen het in de gaten hebben is hij in de doolhof van steegjes verdwenen. Huilend rennen de kinderen achter de dief aan. Ze zijn radeloos, waarschijnlijk wacht hun thuis straf voor hun onachtzaamheid. Ik heb geen van drieën nog teruggezien op het plein. Wat bezielt zo'n opgeschoten knaap nou om een puppy te jatten? Heeft hij dat misschien alleen gedaan om wraak te nemen op de kinderen, of zit er een zakelijk motief achter? Zou hij dat kostbare hondje kunnen verkopen aan burgers of gaat het naar de Chinese slager? Of, wat me erg onwaarschijnlijk lijkt, houdt hij het hondje zelf als troeteldier? Allemaal vragen waar ik geen antwoord op heb. |
Pagina's op deze Nepal - site:
|
Voor ik de stad inga zit ik een uurtje koffie te drinken op het zonnige dakterras
en maak een praatje met de man uit Landgraaf. Daarna ga ik op pad. Voor het
eerst tijdens mijn verblijf betrekt de lucht. Na de middag blijft het bewolkt
en tamelijk somber, ook de temperatuur zakt aanzienlijk. Gelukkig blijft de
regen uit. Het is Oudejaarsdag en op Durbar Square zal de koning met veel ceremonieel
het oude jaar uitluiden. De massa's drommen samen rond de tempel waar de feestelijkheden
plaats zullen vinden. Er is opvallend veel militair personeel en ordepolitie
op de been. Ik moet me door de duizendkoppige menigte heendringen, tenzij ik
bereid ben om een kilometer of zo om te lopen. 
Dievenhand in mijn broekzak
Hij heeft dus wel indruk op me gemaakt, die Hindoetempel aan de
Bagmati-rivier.
Nu ik deze heilige plaats in de middag bezoek is de sfeer heel anders dan in
de morgen; meer doods en dreigender. Misschien komt dat ook omdat het vandaag
zo'n donker weer is. Het is er in ieder geval drukker en ik kan nog wat fraaie
foto's maken van kleurrijke figuren die de tempelgrond bevolken. Omdat het zo
koud is zijn de sloebers onder de kloosterarcaden gehuld in dikke dekens. Lijdzaam
wachten ze op een aalmoes. Ik blijf er niet al te lang hangen; ik wil in de
stad nog mijn volle fotorolletjes naar de 'één uurs-service'
zaak
brengen. Nou ja, dat wordt twee uur. Als het resultaat van het probeerrolletje
me bevalt, zowel qua prijs als qua kwaliteit, geef ik de andere zes rolletjes ook
af. Die kan ik pas morgenochtend af komen halen. Het ontwikkelen kost een rijksdaalder,
het afdrukken op briefkaartformaat een kwartje per stuk . In Nederland is het tegenwoordig
niet veel duurder, maar ik kan de resultaten bijna niet afwachten en wil er
direct over beschikken.
Vlakbij de fotozaak heb ik Delicatessen Café Vienna ontdekt, een restaurant
met westerse service en gerechten en maar een beetje duurder dan de standaard
eettent hier. De laatste twee dagen zal ik hier vaker vertoeven, niet alleen
vanwege de rust, maar ook omdat ik ondertussen gewoon weer zin heb in stevige
westerse kost. Bovendien wordt er een fatsoenlijke kop koffie geschonken en die
heb ik vaak moeten missen, vooral 's morgens bij het ontbijt.
