|
 |
 |
Ik stuur een beleefde ober weg die me een duur drankje wil aansmeren. De gasten
verblijven er in kleine chaletjes die volmaakt in de verf zitten. Trouwens alles
ziet er perfect uit hier: keurig geknipte gazons, bonte bloemenperkjes en pas
geschoren heggen. Naast me komt een hostess van American Airlines zitten. Ze
heeft hier een stop over en is vandaag uit Kathmandu overgevlogen. Ik neem het
pontje terug en loop dwars door de weilanden richting dam. Bij een politieopleidingsschool
kom ik in de achtertuin uit. De guards zijn op hun qui vive en bekijken me argwanend.
Twee Japanse toeristes die verdwaald zijn sluiten
zich giechelend bij me aan
in de hoop dat ik hun naar de grote doorgaande weg zal leiden. Die weg is een
van de belangrijkste wegen in heel Nepal, want hij voert rechtstreeks via Lumbhini
(geboorteplaats van de Boeddha) naar India.
 |
 |
Ik volg hem helemaal tot een waterval die tot een toeristische trekpleister
is uitgegroeid. Hij heet Devi's Fall. Die naam is verbasterd tot David's Fall;
naar verluidt zou een Engelse toerist er met zijn verloofde in zijn verdronken.
De omgeving doet me een beetje denken aan de watervallen en de daar
achterliggende geërodeerde geulen en roodoranje rotsen in Zuid -
Afrika, de Bourke's Pot
Holes. Devi's Fails is echter veel te grijs en onbetekenend om daar aan te kunnen
tippen. Ik zit er maar wat te niksen, net als de rest van de bezoekers
trouwens. Er is
echt niets interessants te zien. Een stukje verderop ligt een Tibetaans vluchtelingenkamp,
waar ik gelukkig nog een bezoek kan brengen. De sfeer daar doet me denken aan
het Ambonezenbarakkenkamp uit de jaren vijftig in Roermond. Van de tempels
daar kan
ik warm noch koud worden. De bewoners hebben niets weg van vluchtelingen. In
mijn ogen is dit een doornormaal, redelijk welvarend dorp. Ik neem een plaatselijke bus terug naar Lakeside. Het kaartje kost vijf cent.
Ik word in een van de achterafstraatjes uitgezet, waarna ik de weg kwijtraak
in de wirwar van laantjes en steegjes met hotelletjes en guesthouses die allemaal
op elkaar lijken. De rest van de avond zit ik op mijn kamer. Ik drink een hele
pot thee, terwijl ik naar het nieuws van BBC World en Indiase films kijk.
BOLLEYWOOD: DE INDIASE FILM |
| India heeft m filmindustrie die
in het westen vrijwel onbekend is, maar die in aantal producties per jaar
het film?Mekka Hollywood naar de kroon steekt. Bombay wordt niet voor niets
vaak Bollywood genoemd. Ze maken er praktisch alleen films die bestemd zijn
voor de enorme binnenlandse markt; uiteindelijk leven er een miljard mensen
die bijna allemaal filmgek zijn. Omdat het publiek een smalle beurs heeft
en weinig ontwikkeling heeft genoten zijn de films er over het algemeen
volgens een goedkoop en eenvoudig recept gemaakt. In iedere film dienen
acht nieuwe liedjes te worden gezongen en vier langdurige knokpartijen te
zitten. Het aantal danspartijen varieert, maar een verkrachting en problemen
met de jaloerse schoonmoeder is een must. Vaak draait het om een goede vent
van lagere komaf die door een rijke slechterik wordt vernederd. De goede
vecht terug, wordt afgetuigd, maar weet uiteindelijk het pleit in zijn voordeel
te slechten, meestal slaat hij daarna de schurk verrot. Als beloning krijgt hij
het meisje waar hij al zo lang verliefd op is. Eind goed, al goed en ze
leefden nog lang en gelukkig. Tegenwoordig zijn ook de wat ruigere films oogluikend toegestaan, dat moet wel om de concurrentie met Hollywood te kunnen doorstaan. Import van vreemde goederen was vroeger in India aan zeer strenge regels gebonden, men voerde een protectionistische politiek om de eigen industrie te beschermen. Op vandaag is men meer het liberalisme toegedaan, zodat je er Cola kunt kopen en Mercedessen kunt zien rondrijden, iets wat vijf jaar geleden nog ondenkbaar was. De Indiase industriebaronnen zier, dit uiteraard met lede ogen aan. Seks is nog steeds taboe op het Indiase filmdoek. Daarom nemen de regisseurs
hun toevlucht tot de 'wet sari" methode. De mooie hoofdrolspeelster
rent in de stromende moessonregen haar geliefde tegemoet, waardoor haar
kletsnatte sari haar voluptueuze rondingen accentueert. Je kunt het vergelijken
met de 'wet T - shirt contest' op de Europese stranden. Toch is er verandering
te bespeuren. Onlangs werd de eerste filmkus geïntroduceerd (beslist
geen tongzoen, hoor), wat binnen intellectuele kringen als een historisch
moment werd gevierd. Maar binnen de grote massa heerste consternatie.
De kus leidde tot grote koppen in de krant. Ja, in de Lok Sabha, het parlement,
werden zelfs vragen gesteld aan de premier. En dan te bedenken dat deze
preutsheid gekoesterd wordt in het land dat de Kama Soetra heeft voortgebracht.
Een land waar je de schitterende erotische tempels in Khajuraho kunt bewonderen.
Dat achter al die opwinding een grote mate aan hypocrisie schuilgaat moge
blijken uit de kille cijfers van het groeiend aantal Aids-patiënten
dat India heeft. En Falkland Road in Bombay is de grootste en smerigste hoerenbuurt van heel Azië. Bangkok en Manilla kennen dan wel meer
prostitutie, maar die is meer over de stad en het land verspreid. De omstandigheden op Falkland zijn erbarmelijk. Er zitten voornamelijk puberhoertjes,
vaak al Hiv - geiinfecteerd, opgesloten in kooien zo groot als telefooncellen
en uitgebuit door hardvochtige madams. De meeste worden nog geen 20 jaar
oud. Ze zijn zeer in trek bij Indiërs (en Arabieren uit de Golfstaten);
die hebben een soort 'jonge maagd' - syndroom. |
 |
 |
 |
Pagina's op deze Nepal - site:
|
FISH TAIL
