|
page 6/13
บทสัมภาษณ์ครั้งสุดท้ายของ
สืบ นาคะเสถียร
แม้แต่พวกที่สามรถอยู่ได้ทั้ง บนเขาและข้างล่าง เมื่อพื้นที่ในการอยู่อาศัยลดลง
จำนวนมันก็จะต้องลดลงตามด้วย เหมือนที่อยู่อาศัย ที่สามารถรับคนให้อยู่ได้เพียง
100 คน แล้วพื้นที่ถูกตัดออกไป ส่วนที่เหลือ 100 คน ก็ไม่สามารถอาศัย
ได้อย่างปลอดภัย สุขสบายเหมือนเก่า
เรื่องการปรับตัวของสัตว์ เราจะประเมินไม่ได้ว่าสัตว์ที่ปล่อยไป
สามารถที่จะปรับตัวได้ไหม บางอย่างอาจจะปรับตัวได้ แต่ใช้เวลานานไท่าไรไม่ทราบ
แล้วอีกอย่างการปรับตัวนั้น ถ้าสัตว์สามารถมีชีวิตรอด ได้เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่ง
ไม่สามารถจะอยู่รอดได้นาน จนกระทั่งสืบพันธุ์ จนมีลูกมีหลานต่อไปได้
ไม่สามารถคงจำนวนประชากรไว้ได้ นั่นก็ถือเป็นผลกระทบที่ไม่สามารถแก้ไข
เพราะมันไม่สามารถจะสร้างประชากร กลับมาเหมือนเดิม
ที่เห็นชัดอีกอันก็คือ เมื่อมีกิจกรรมมนุษย์เข้าไป ไม่ว่าจะเป็นเส้นทาง
ที่เข้าไปในป่า หรือการที่มีการคมนาคมสะดวกขึ้น ทำให้มีมนุษย์เข้าไปใช้พื้นที่ป่า
ป่าจะถูกรบกวนมากขึ้น การล่าโดยผิดกฏหมาย หรือการเข้าไปตัดป่า ไปจับปลาบริเวณอ่างเก็บน้ำ
ทุกอย่างมีผลกระทบต่อการดำเนินชีวิต ของสัตว์ป่าจากเดิมที่เคย อยู่อย่างสบายไม่มีใครรบกวน
การที่มนุษย์แทรกตัวเข้าไปในป่า ทำให้สัตว์ป่าหนีห่างออกไป จากบริเวณอ่างเก็บน้ำมากขึ้น
และบริเวณรอบๆอ่างเก็บน้ำที่เหลืออยู่ ก็ถูกบีบด้วยถนนและการบุกรุกทางด้าน
ที่ทำกินจากชาวบ้านข้างนอก กรณีอ่างเก็บน้ำนี่ก็เหมือนกับว่าเราไป
เปิดจากข้างในออกมาอีกส่วนหนึ่ง ทำให้พื้นที่ที่เป็นธรรมชาติ ถูกจำกัดล้อมรอบไปด้วย
สิ่งก่อสร้างหรือ การกระทำของมนุษย์มากขึ้น
Back page | Next
page
คัดลอกจากหนังสือ : ตะโกนก้องจากพงไพร
|