page 7/13

บทสัมภาษณ์ครั้งสุดท้ายของ
สืบ นาคะเสถียร

• สืบ : ครับ อาจจะมากกว่า เพราะเราช่วยในจังหวะที่น้ำเริ่มขึ้นแล้ว บางส่วนก็จมอยู่ใต้น้ำ พื้นที่ที่เราช่วยเหลือเป็นแค่ ประมาณร้อยละ 15 ของพื้นที่ทั้งหมด ซึ่งพื้นที่ทั้งหมด มันก็ยังมีสัตว์ป่าเหลืออยู่ ไม่สามารถช่วยเหลือมันออกมาได้ เพราะว่าพื้นที่มันเป็นเกาะขนาดใหญ่

• สืบ : ครับ ในแบบที่ว่า สัตว์ป่าที่เราไปช่วย มันติดค้างอยู่ อดอาหาร แล้วก็ต้องต่อสู้กับสภาวะอากาศ ขาดที่หลบภัยที่เหมาะสมอะไรต่างๆ มันไม่อยู่ในสภาพพร้อมที่จะปล่อย แต่การที่เราเก็บสัตว์เอาไว้นาน ก็มีผลทำให้เกิดความเครียด เมื่อนานๆเข้า การที่ทำให้มันฟื้นคืนสภาพ แล้วกลับไปปล่อย ก็มีผลต่อการอยู่รอด ในพื้นที่ใหม่ด้วย เพราะว่ายังต้องไปปรับตัว ให้เข้ากับสภาพแวดล้อมใหม่

  ช่วงแรกๆ ที่น้ำเริ่มขึ้น มันบีบทำให้พื้นที่ ที่เป็นเกาะเล็กบนยอด การช่วยจะทำได้เกือบทั้งหมด เพราะว่าพื้นที่มีขนาดเล็ก สัตว์ทุกอย่างเกือบทุกชนิดที่ติดค้างอยู่ เท่าที่เราเห็นจะได้รับการช่วยหมด แต่ถ้าเป็นเกาะใหญ่ๆ ช่วงหลังๆ ความยุ่งยากจะมากขึ้น เช่นการต้อนกวางจากพื้นที่ 3 ใน 4 ของหนึ่งตารางกิโลเมตร ทำได้ยากมาก เราจะช่วยได้บางตัวเท่านั้น ที่จะต้อนเข้ามาให้ติดตาข่าย ต้อนให้เขาหนีลงน้ำ แล้วเราตามไปจับ

  หลังจากวันที่กลับไปทำงานช่วงที่สอง พยายามที่จะติดตามสัตว์ที่ติดค้าง อยู่บนเกาะ แต่ว่าอุปกรณ์ที่จะติดตามคือ เครื่องมือส่งสัญญาณวิทยุ เพิ่งจะขอซื้อจากต่างประเทศ ปัจจุบันจะสิ้นสุดโครงการ ก็ยังไม่ได้เครื่องมือมา ที่ใช้อยู่ตอนนี้ก็เป็นที่ ขอยืมมาจากเพื่อน ก็ตอดตามไปได้บ้าง อย่างพวกเก้ง เลียงผา แต่จำนวนไม่มากนัก ผมคิดว่าการติดตามจะต้องทำต่อเนื่องกัน ในระยะที่นานพอเพื่อจะบอกด้ว่า สัตว์มันปรับตัวได้แค่ไหน