De lariksdwergspanner vliegt in twee generaties,
van half april tot half juli en van eind juli tot half september.
De hoofdvliegtijd is van half mei tot eind juni.
De tweede generatie is onvolledig en onregelmatig.
De soort heeft zich flink uitgebreid.
waren er in 1903 nog 12 vindplaatsen en 101 in 1969.
Nu zijn er minstens 181 vindplaatsen bekend.
Natuurlijk zijn de grootste populaties aanwezig in lariksbossen op de Veluwe,
maar ook elders zijn grotere aantallen waargenomen.
De vindplaatsen in Zuid-Holland en Zeeland zijn ongetwijfeld te danken
aan de aanplant in plantsoenen en tuinen van lariks en jeneverbes.
De voorvleugels van deze vrij grote dwergspanner (19 – 22 mm spanwijdte)
zijn vrij spits en hebben een duidelijk patroon met vele dwarslijnen.
De belangrijkste hiervan is de middelste dwarslijn,
die om de vrij kleine stigmavlek heenbuigt en een haakse hoek maakt.
Dit in combinatie met een gewoonlijk aanwezig wit vlekje
op de achterkant van de torax maakt de vlinder vrij goed herkenbaar.
Het witte vlekje is echter niet altijd aanwezig en dan kan
determinatie problemen opleveren doordat de vlinder wel lijkt
op de grijze dwergspanner of de duizendbladdwergspanner.
De buitenste lichte dwarsband op de voorvleugels maakt bij de
lariksdwergspanner echter een veel scherpere zigzagslinger
voor de voorrand dan bij de andere genoemde soorten.
Melanistische exemplaren zijn uiterlijk niet van andere soorten
met melanistische vormen te onderscheiden en moeten bij veldvangsten
alle via genitaalonderzoek worden gedetermineerd,
hoewel de vleugelvorm soms nog enig soelaas biedt.
De lariksdwergspanner is schemerings- en nachtactief en komt goed op licht.
Lariciata heeft uiteraard betrekking op de waardplant larix.
De rups vreet van de jonge naalden van lariks en soms ook van jeneverbes.
Er zijn bruine en groene varianten.
De lengtestrepen maken het rupsje bijna onvindbaar;
hij leeft onder- en bovenin de larixen.
Gedurende het popstadium wordt de winter doorgebracht.
Terug naar:
