Echt kleurrijke uiltjes zijn er maar weinig,
maar de wilgengouduil is een mooi voorbeeld.
Hij is goudgeel met een paarsige vlektekening.
Ook de kop is paarsig en daaraan is de soort te onderscheiden
van de gelijkende gewone gouduil die een gele kop heeft.
De vlinder heeft donkere schouders.
De wilgengouduil komt overal voor waar wilgen zijn en is
in bijna geheel Europa een gewone soort.
Hij haalt een spanwijdte van maximaal 36 mm
en vliegt vanaf half augustus tot diep in oktober.
Hij komt matig op licht en bezoekt vooral de bloeiwijze van riet.
De eitjes worden afgezet op de nieuwe uitlopers van wilgenkatjes,
overwinteren en komen uit als de katjes zich gaan ontwikkelen.
De rupsen eten van de katjes, laten zich met de uitgebloeide katjes naar beneden vallen
en gaan dan op zoek naar allerlei andere lagere planten die worden aangevreten.
Vanaf dat moment zijn ze dan nachtactief.
Het gedrag zich tegoed te doen aan een primaire en een secundaire waardplant
komt voor bij de rupsen van veel herfstuilen (Xanthia en Agrochola).
Als ze volgroeid zijn spinnen Xanthia-rupsen zich in een cocon
en blijven dan nog enige weken als rups in die cocon zitten
vóór ze verpoppen (praepupa).
Terug naar:
