Halfacht opgestaan en ons klaargemaakt voor de wijnexcursie naar de bodega’s. We worden weer als eersten opgehaald, wederom door Gerardo die ons ook naar de berg Aconcagua heeft gereden. Het is echt een prachtige vent, die van vrouwen houdt en van het leven geniet. We gaan eerst naar bodega Peñaflor, de op een na grootste wijn leverancier van de wereld. Californië heeft namelijk de grootste wijn leverancier van de wereld in zijn contreien. De productie van Peñaflor bedraagt 110 miljoen liter per jaar, en ook hebben we daar een wijnvat gezien van beton, met een doorsnede van 35 meter, een hoogte van 8 meter en de dikte van de betonwand is maar liefst 60 centimeter. Hierin kan dus 5.252.000 liter wijn worden opgeslagen, dus 5,25 miljoen liter wijn. We komen dit te weten, doordat een chauffeur van een andere excursie, alles in het Engels vertaalde voor zijn reisgezelschap, een grote groep Australiërs en wij kunnen dan ook mooi meeluisteren. We lopen door de grote ondergrondse kelders, waar al de diverse wijnvaten liggen opgeslagen .Zo is men hier verzekerd van een constante temperatuur. Hier worden dus veel wijnen vervaardigd van verschillende wijndruiven, zelfs van de Malbec. Deze druif is in Europa een van de druiven van mindere klasse, maar in Argentinië heeft men het maximale uit deze druif kunnen halen. Ook maken ze hier enorm veel blends, zo heeft men een blend samengesteld die bestaat uit 80% Cabernet Sauvignon en 20% Malbec. Men noemt deze wijn Trapiche Millenium, ze worden gebotteld in 6-liter flessen die f 2000,00 per stuk kosten. Ze worden pas in december 1999 aan de koper afgeleverd. Ze verkopen er maar 2000 flessen van, en de flessen met de nrs. 1000 en 2000 worden per opbod verkocht, en het bedrag wordt beschikbaar gesteld voor het goede doel.
Een kwaliteitssysteem voor de wijnen kent men wel, maar alleen bestaat die controle uit het testen van het alcoholpercentage en een nummer. In Duitsland kennen we dus de diverse klasseringen van de wijn (Tafelwein, Qualitatswein bestimmter Anbaugebiete, Kabinett, Spatlese, Auslese, Beerenauslese, Trockenbeerenauslese en het allerhoogste Eiswein), die ieder jaar wordt gecontroleerd en hierna kent men dan een bepaalde klassering aan de desbetreffende wijn toe. In Frankrijk staat de klasse van de wijn al vast (Appelation Controlee) en controleert men of de wijnen hieraan dan ook voldoen. Maar als we vragen hoe we kunnen zien dat we een goede Argentijnse wijn in bezit hebben, zeggen ze dat we dat aan de kleur kunnen zien. Vooral dus als deze wijn in een groene fles zit! De eiken vaten worden hier in totaal 6 keer hergebruikt, en telkens voor een andere wijnsoort, de vaten worden aan de binnenkant ook gebrand afhankelijk van de smaak die men aan de wijn wil geven. Na gebruik worden de eiken vaten verwerkt tot meubilair of parketvloer. Ook de vaten uit Europa en Californië worden opgekocht en verwerkt door hetzelfde bedrijf in Mendoza. De wijnfabriek heeft een grootte van 3 hectare bovengronds en maar liefst 4 hectare ondergronds, allemaal ten behoeve van de wijnproductie. Met ongeveer 300 medewerkers en 100 parttime plukkers onderhouden ze maar liefst 2800 hectare wijngrond. We gaan daarna proeven, eerst proeven we een Cabernet Sauvignon, een witte wijn, daarna een Malbec, een rode wijn en tot slot mogen we ook nog een heerlijk zoete Muscatel proeven. Met koekjes en kaas wordt het smaakgevoel afgerond. Dan weer in het busje, op weg naar het wijnmuseum van de Bodega La Rural. Ook een van de nazaten van de stichter komt zich voorstellen, een trotse man en al wel wat op leeftijd, maar toch erg leuk. Alle werktuigen van vroeger met betrekking tot de wijn heeft men bewaard, alsmede ook de werktuigen van oudsher die men voor andere normale werkzaamheden gebruikten. Hieronder zaten vaten, wijnmanden, pompen, persen, karren, vrachtwagens, naaimachines etc. Heel interessant, en zo lopen we dan door de bovengrondse opslagruimten van deze bodega, waar ze dus de opslagruimten oftewel de opslagtanks door hun bovengrondse ligging continue gekoeld moeten worden. Hier moet men dus meer moeite doen om dezelfde opslagtemperatuur voor de wijn te handhaven in vergelijking met de vorige bodega. Dit gaat dus ten koste van de kwaliteit van de wijn, dat we later ook zullen proeven. Ook heeft men vier enorme koelvaten die een opslagtemperatuur blijken te hebben die ligt tussen de -4º Celsius en -12º Celsius. Dit doet men om het sediment te laten zakken en te verwijderen. De wijn kan namelijk niet bevriezen door het al aanwezige alcoholpercentage. Zo steken we dus veel op over het leven hier op de bodega. Al staan de druiven hier op het vlakke land, en niet op bergen en hellingen zoals in Frankrijk of Duitsland, en doet men hier veel langer met de druivenstruiken. De druivenstruiken worden als het ware op een hoogte van + 1,80 meter boven de grond opgehangen zijnde een plafond. De druiven zijn dan tijdens de oogsttijd makkelijker te plukken. We gaan dan naar het proeflokaal, waar we eerst een witte wijn mogen proeven. Deze wijn wordt echter ijskoud geserveerd, dat moet ook volgens de richtlijnen van deze bodega, maar bouquet ruiken van de wijn kan dan niet, en het proeven gaat ook niet over het leien dakje want de smaakpapillen op je tong die bevriezen meteen. De rode wijn gaat wel en zo zit het halve dagje met wijnexcursies er ook weer op. We worden dan weer door Gerardo netjes voor ons hotel afgezet en we gaan nu eerst eens ontbijten, om 2 uur in de middag. We gaan eten in het restaurantje naast hotel Balcarce en we nemen ieder een hamburger en Andrea neemt een milanesa napolitana (schnitzel met tomatensaus) met cola en water, en de kosten zijn ditmaal 12$. Het begint dan te onweren en af en toe regent het echt erg hard. We staan dan buiten Pieter te bellen om hem te feliciteren met zijn verjaardag, het is dan 19.10 uur Nederlandse tijd. Het blijft regenen, dus dan maar weer ergens anders een café in, waar we een submarino nemen en Andrea een thee. Doch de thee smaakt niet, of dat nu komt doordat het water niet heet genoeg is, of het water smaakt niet of de thee is niet goed meer, dat weten we niet. Maar in ieder geval smaakte de thee Andrea niet erg. We kijken op televisie naar de oefenwedstrijd Argentinië tegen Zuid-Afrika, met Hans Vonk als keeper en zal met twee goals verliezen van het gastland. Ik neem hierna nog een pancho (broodje knakworst) met cola, Regine een chocolademelk (met leidingwater vervaardigd, dus niet te drinken). Onderwijl heeft de schrijver van dit verslag hoofdpijn gekregen, dus wordt het weer tijd voor een kleine siësta terwijl Regine en Andrea dan naar de Avenida de las Heras lopen, om daar bij een info stand wat folders voor excursies te gaan halen. Dan komen ze mij weer ophalen, en willen we bij een Chinees restaurant gaan eten, maar hier zit echter niemand binnen. We besluiten om dan maar een ander restaurant te zoeken, en onderweg komen we de hoteleigenaar tegen. Deze vertelt ons dat we op Lavalle moeten gaan eten, dus gaan we die richting op. We zien daar dan een restaurant met een diner-buffet, met een speciale prijs voor de feestdagen van 9$. Het smaakt goed, vooral de nagerechten, en zodoende kunnen we dus van alles wat proberen. Dan lopen we tegen halftwaalf weer naar ons hotel terug om alles wat te laten zakken en weer eens lekker te gaan pitten.
Om halfacht opgestaan, en de trolley bus gepakt naar het park. Onderweg blijkt echter dat ik mijn money belt heb vergeten, dus maken we nu een volle ronde met de trolley bus en lopen we terug naar het hotel om hem op te halen. Dan gaan we weer op pad naar het park met het openbaar vervoer, en we komen tot de ingang van het park. Hier moeten we wachten op bus 112 die ons naar de dierentuin zal brengen. In tussentijd nog naar de Plaza Espana geweest, met zijn prachtige fontein en dito tegels. De entree voor de dierentuin bedraagt 3$ per persoon en de route staat overal duidelijk aangegeven. We kunnen echt dicht bij de verschillende (roof)dieren komen, zoals leeuwen, tijgers, nijlpaarden, ijsberen, puma’s, jaguars, brulapen, lama’s, alpaca’s, guanaca’s en vicuna’s. Ook zien we twee Aziatische olifanten, bezig met hun favoriete spel. De enige giraffe van de dierentuin is twee jaar geleden overleden en de bizon staat maar moederziel alleen in zijn hok. Ook struinen de apen hier vrij rond in de dierentuin, en van uit de bomen bevuilen ze de voetpaden. We hebben geluk gehad, want er waren een paar aapjes die vlak bij ons eerst hun water lieten lopen en toen liep de rest er vanzelf uit. Wij maakten dus dat we wegkwamen. Ook zien we onderweg nog een paar ontsnapte wilde zwijnen, en de verzorgers zaten achter hen aan. Tegen een uur gaan we weer terug met bus 110, die gevuld is met schoolkinderen. Voor de lunch nemen we een Big Mac menu , die kost hier 5$, en dan blijven we buiten wachten tot we worden opgehaald met een busje van Turisimo Ritz. Met hierin een chauffeur, een Spaanstalige gids en een cameraman. We gaan eerst naar bodega Chandon, die in staat is om binnen 2 maanden mousserende wijn te vervaardigen. We krijgen een prima rondleiding van een vrouwtje, dat eerst de overige leden van onze excursie alles in het Spaans uitlegt, en daarna voor ons alles nog eens in het Engels te herhalen. Het bezinksel wordt hier machinaal verwijderd met behulp van een centrifuge, en men verliest hierbij geen koolzuur! Een mooie excursie, maar het geheel deed wel erg fabricage achtig aan. We mogen daarna de mousserende wijn proeven, en we blijven wat met de gids van Chandon in gesprek, en zodoende kunnen we haar nu vragen hoe het zit met de kwaliteit van de Argentijnse wijn. Ze kennen hier dus twee kwaliteiten voor de wijn, dat is de tafelwijn en de fijne wijn. Zo dat weten we nu ook weer, en ik schrijf voor haar dan de kwaliteitsmaatstaven van de Duitse en de Franse wijnen op. Ze is er blij mee, en zodoende kunnen we haar ook zo bedanken voor de uitstekende rondleiding. Dan gaan we met het busje naar een andere bodega, en deze is een stuk kleiner. De bodega Cantena, is een klein familiebedrijfje waar men ook mousserende wijn maakt volgens de methode champenoise. Doch in tegenstelling tot de vorige wijngaard, wordt hier echt alles met de hand gedaan. Dus na het vullen van de flessen, worden ze in een speciaal rek geplaatst en worden ze iedere dag een kwart slag gedraaid en iets schuiner gezet. Aan het einde van de rit bevindt het bezinksel zich in de hals van de fles, en met behulp van stikstof wordt het bezinksel verwijderd en meteen wordt de fles weer gekurkt. Hierna worden de etiketten en de hulzen met de hand op de flessen gedaan. Ik heb hier twee flessen gekocht, namelijk een Merlot en een Malbec, rode wijn voor 15$, want ik ben dus niet een favoriet voor de mousserende wijn. Toen nog even naar een klein kerkje, waar we lastig gevallen worden door kleine bedelaars, en bij het wegrijden werpt de vader van de jochies nog iets naar de bus. Maar gelukkig heeft niemand dat gezien. Hierna brengt de chauffeur ons weer terug naar het hotel en maken we alvast onze rugzakken en tassen klaar voor morgenavond. We gaan nu weer vlakbij eten, en wel het restaurant Coffee, vlak naast hotel Balcarce. We nemen een biefstuk, een schnitzel napolitana, salade en friet. Dit diner kostte ons 23$, en hierna zoeken we ons bedje weer eens op.
Om zeven uur staan we klaar voor de bus, want vandaag gaan we een dagtour maken naar San Rafaël en Cañon del Atuel, en we worden opgehaald door Oskar, de chauffeur van Turisimo Ritz. We hebben nu alweer een honeymoon stelletje in de bus en nog twee oudere echtparen. Na ongeveer twee en een half uur rijden, stappen we in San Rafaël uit, en krijgen een submarino in het café. Hierna gaan we eerst in een winkeltje kijken naar de fabricage van chocolade en mogen we ook nog een beetje muscatelwijn proeven. We trekken nu samen op met het bruidspaar, en we gaan ook nog even een kunst- en nijverheidswinkeltje binnen. Dan is het weer tijd om naar onze volgende bestemming te rijden, Cañon del Atuel. We rijden door een bergachtig landschap, afgewisseld met enorme stuwdammen en bijbehorende stuwmeren.
Men heeft een vijftal stuwmeren aangelegd, dus door de Cañon stroomt nu nog maar een klein riviertje. Vroeger stroomde hier echt een enorme rivier, getuige de erosie aan de oevers. Na de eerste dam zien we hoe de rivier vroeger de rotsen heeft geslepen. We zien nu een prachtig meer in een maanlandschap, en een prachtige canyon maar helaas stopt de chauffeur veel te laat. En op een hoger punt is het meer prachtig om te zien, maar de canyon zien we dus niet meer. Daarna zien we prachtig verkleurde rotsen, die hun mooie kleuren hebben te danken aan de verschillende mineralen die zich hier in het gesteente bevinden. Ook zien we gestort betonafval, maar Oskar vertelt dat het beton ontstaan is door de natuur zelf. Zo passeren we nog enkele dammen, met daarachter prachtig groene stuwmeren. De laatste dam keert een hoogte van 75 meter water, en daarachter bevindt zich een enorm groot meer. We gaan eten in het dorpje El Nihuil, en het meer heeft ook dezelfde naam als het dorpje. We nemen een menu voor 10$ per persoon, en krijgen eerst aardappelsalade, empanadas, schnitzel met friet en salade, en als toetje krijgen we flan. Ik neem een biertje erbij, en Regine vraagt om water zonder koolzuur. Ze krijgt echter kraanwater uit de fles, dus vraag ik om een nieuwe fles, en nu met koolzuur. Ja, het echte water smaakt toch vele malen lekkerder dan het kraanwater hier. Daarna rijden we over de dam naar de andere kant van het meer waar we even stoppen. We bekijken de dam en maken wat foto’s en daarna gaan we op de weg terug naar Mendoza. We houden nu een kort slaapje in de bus waarna we tegen dat het donker wordt, weer een paar potjes kaarten. We zetten bij terugkomst eerst het bruidspaartje af bij een enorm hotel aan de buitenkant van de stad, daarna de twee andere paartjes en wij worden als laatsten afgezet bij ons hotel. We worden ditmaal voor de deur afgezet en gaan ons hotel weer naar binnen. We hebben onze rugzakken en tassen in het hotel in een lege kamer gezet, om onze hotelkamer vrij te maken voor anderen. Er is echter niemand bij gekomen, dus mogen wij van de hoteleigenaar ons nog even wassen in onze eigen badkamer. We kunnen ons zo nog even verfrissen, voor we straks met de bus op pad gaan naar Cordoba. Dan gaan we op de stoelen zitten in de hal, en kunnen mooi even wat praten met de hoteleigenaar, Carlos Raul. Hij regelt voor ons een taxi naar het busstation, waar we per bus in ligstoelen zullen vertrekken. Tegen 23.00 uur stappen we in de bus, en hij vertrekt op tijd. Binnen drie kwartier is Regine al vertrokken naar dromenland.
