Ton´s Homepage

We slapen vandaag uit en tegen 9.30 uur staan we op. Weer een lekker bad en dan gaan we El Calafate weer in. We gaan op zoek naar Banco de la Santa Cruz, alwaar we ieder 300$ pinnen, zodat we met dat geld weer even vooruit kunnen. De Traveller Cheques wisselen we later wel ergens anders in. Dan gaan we naar het busstation, om onze tickets naar Puerto Natales te regelen, doch bij Cootra is er niemand aanwezig. Bij het informatiestandje in het busstation vertelt het meisje ons, dat we tegen 16.30 uur langs moeten komen, dan is er wel iemand. We gaan dan bij een kleine supermarkt eten kopen, bruine broodjes, met karamelpasta, een van de Argentijnse lekkernijen die ze daar Dulche de Leche noemen. We lopen dan met onze boodschappen El Calafate uit, op weg naar Laguna Nime. Eerst passeren we dan weer het houten bruggetje, dat we links laten liggen en daarna steken we via de betonnen brug de rivier over en lopen in de richting van het grote meer Lago Argentino. We lopen dan via een poort bij de ingang de lagune in, en meteen blijkt het al een stuk natter te zijn dan de vorige keer. We zien ganzen, vogeltjes, en vooral flamingo´s. We proberen ze zo dicht mogelijk te naderen doch ze letten goed op en zijn op tijd weg, voor het geval we te dichtbij kwamen. De meeste zijn roze van kleur en sommige hebben ook nog een vuurrode staart. We lopen om de verschillende meertjes heen, een keer springen we behoedzaam een slootje over. Het is fris, maar het heeft gelukkig niet zo hard gevroren als de vorige nacht. Het is wel een stuk bewolkter dan gisteren, maar na het middaguur drijft al de bewolking weg en genieten we volop van de strakke blauwe lucht en de zon. Meteen na het binnengaan van het omheinde gebied, picknicken we even en eten onze broodjes met karamelpasta op. Hierna gaan we als paparazzi op jacht naar een mooie foto met daarop prachtige flamingo´s die we van dichtbij hebben gefotografeerd. Ook zijn er veel jonge flamingo´s, die zijn makkelijk te herkennen aan hun grijskleurige verendek. Als we dan te dicht naderen, vliegt de hele school weg en slaan ze hun oranjeroze vleugels met pikzwarte rand uit en zijn ze in no-time elders in de lagune geland, steeds op zoek naar voedsel. Maar uit welk voedsel ze hun prachtige kleur halen weet ik niet, misschien is het wel eendenstront. We gaan dan naar de rand van Lago Argentino en gaan daar op een heuveltje lekker genieten van de bruinbakkende zon.

Om 6.00 uur gaat de wekker, we gaan dus vandaag met een bus van COOTRA richting Chili. We zullen dan via Rio Turbio, waar we moeten overstappen, in de richting van de Chileense grens, met als eindstation Puerto Natales. Een half uurtje later lopen we naar het busstation, en als we daar aankomen komt net de bus van COOTRA aanrijden. Onze rugzakken worden achterin op de laatste banken gestapeld, we reizen met twee meisjes uit Engeland, een Japanner en verder nog een 9-tal Zuid-Amerikanen. Om vijf over zeven vertrekken we dan uit El Calafate, en we kunnen de eerste twee uur nog slapen in de bus want de weg is hier nog geasfalteerd en ligt er wonder boven wonder goed bij. Tegen 9 uur wordt het al wat lichter, de maan staat te schitteren in de lucht terwijl aan de andere kant een vuurrode gloed verschijnt aan de horizon, ten teken dat ook de zon in aantocht is. De weg is nu wat minder maar toch lang niet zo slecht als de vorige keer. Maar dan blijkt dat dit een gedeelte is van de vernieuwde weg naar Puerto Natales en voor een groot gedeelte is het werk al klaar. Na een flinke tijd volgen we weer de oude weg, gelukkig hier en daar gerepareerd met zwarte grond en klei. We zien onderweg koeien, paarden, veel schapen en een enkele gaucho die rond galopperen in de buurt van de estancia´s. Dat zijn hele grote boerderijen met enorme stukken land eromheen, en men leeft er van de veeteelt, het vlees, de huid, de wol en de melk. Ook zien we nu waarvoor we naar dit land toekomen, want we zien in de verte een 4-tal condors door de lucht zweven en even later vlucht een nandu, een soort kleine struisvogel, de struiken in. Ook zien we nog veel meer vogels, waarbij ook een flink aantal roofvogels zat. We nemen eerst een tussenstop bij een benzinestation, waar we allemaal even naar de wc kunnen en dan reizen we weer verder. We komen dan even later weer langs het groene hotel in de pampa, daar was ik de vorige keer gestopt en toen dwong de koude schrale wind je weer snel naar binnen. Zo rijden we verder in de richting van Chili en arriveren we tegen halfelf in Rio Turbio, alwaar we over moeten stappen op een andere bus. Ook de chauffeur die we nu krijgen, herken ik terug en we gaan dan vol gas, klimmend de bergen in. Al snel kijken we op Rio Turbio neer, en zien we in de verte de glimmende mijnschachten langzaam maar zeker van ons vandaan glijden. We naderen de Chileense grens, en ook hier zien we al de nodige skihotels uit de grond schieten, evenals de skiliften en de geschoren bergen, waar dus straks de skipistes zijn. We moeten ons eerst melden bij de Argentijnse douane, die eerst de naam afroept, dan het paspoort controleert en stempelt. De andere beambte voert tenslotte alle namen van de buitenlanders in de computer in. Dan krijgen we nog een stukje niemandsland waarna we voor de Chileense douane al onze rugzakken moeten pakken. Regine gaat dan weer terug de bus in om onze handbagage te halen, doch een douanier kreeg medelijden en controleerde onze tassen in de bus. Dan leveren we onze visa in en krijgen alweer een nieuwe stempel in ons paspoort. Dan naar de andere douanier, en we moeten onze rugzakken open maken en provisorisch wordt de inhoud gecontroleerd. Daarna volgt een goedkeurende knik dat het doorzoeken ten einde is en pakt de douanier ook de rugzak weer mee in, toch grote klasse van die man. Voordat we onze stempels kregen, konden we op een touch-screen videoscherm al enkele mooie foto´s en excursies te voor schijn halen. Ook hier heeft de vooruitgang dus toegeslagen. Dan stappen we allemaal de bus weer in en is het nog maar een klein stukje naar Puerto Natales, dat we al snel in zicht krijgen. Ook zien we nu al de enorme watermassa´s die rondom Puerto Natales liggen en we worden op een pleintje gedropt, en pakken dan onze rugzakken uit de bus en lopen in de richting van het pension Casa Cecilia. In een kwartiertje zijn we voor de deur van het pension, maar er doet jammer genoeg niemand open. Een vrouwtje met haar zoon ziet ons en vertelt ons dat ze zal proberen de eigenaren van het pension te zoeken en snel flitst ze weg op haar renfiets, onderweg kijkend of ze Cecilia of Werner tegenkomt. We bellen aan en nog steeds doet er niemand open en als het vrouwtje ons mededeelt dat ze de eigenaren niet kan vinden, besluiten we om een ander onderkomen voor de nacht te zoeken. We lopen dan naar Restaurant Costa Nera, waar de moeder van Cecilia werkt, maar het restaurant is weg en vervangen door een reisbureau met veel sportieve en uitdagende teksten. We zien dan hospedaje Tequendama, waar we een kamer kunnen krijgen met een prachtig uitzicht op de baai en het water. We betalen hier voor een nacht voor een twee persoonskamer 8$ per persoon, en dan komen we voor drie nachten op een totaal van 48$. Dan belt de pensioneigenaresse iemand die wel wat Engels kan, en voor 75$ per persoon kunnen we naar het National Parque Torres del Paine. Ik zeg tegen de mannen dat we nog wel langs komen als we met hen mee naar het park willen, maar ik heb toch sterk het gevoel dat dit mogelijk toch wat goedkoper zou kunnen. We gaan dan eerst naar Estanur, het infocentrum. Daar vertelt een dame waar de busstations zijn, hoeveel de excursies kosten en ze belt Cecilia voor ons op, die nu wel thuis is. We gaan er straks even naartoe maar ik wil eerst eens zien hoe ze in Chili rioleringsschachten bouwen. Ook hebben ze net een nieuwe betonweg gestort, en zijn enkele wegwerkers bezig om de gezaagde voegen op te vullen met warme bitumen.

Om 6.45 uur gaat de wekker alweer, douchen en dan aan het ontbijt. De tas met de lunchspullen is al klaar, want we hebben gisteravond al de nodige broodjes gesmeerd, met frambozenjam, kaas of karamelpasta. We krijgen als ontbijt toast met jam, broodjes en koffie of thee. Om even voor 8 uur komt Rodrigo, onze gids en chauffeur, voor onze privé-tour naar Torres del Paine, aanrijden met een grote Peugeot. We rijden dan via een omweg Puerto Natales uit omdat de betonweg aan de baai van het dorp wordt gereconstrueerd. Hierna nog even over de verharde weg en dan duiken we de natte onverharde weg op in de richting van Cueva de Milodon. Na de ijstijd is deze grot ontstaan door de inwerking van het klotsende water op de wat zachtere onderbouw onder de rots. Hier heeft dus de Milodon geleefd, een reusachtige beer met een staart.