Koning Jurgen,

Het begon allemaal in augustus 1996, die eerste keer dat je ziek werd.
Met veel moed en doorzetting kwam je er toch doorheen, na een lange strijd waarin je hard hebt moeten vechten.
Na twee jaar kwam plots het slechte nieuws: de ziekte had je opnieuw eens getroffen.
Het raakte iedereen : jezelf, je familie, je klasgenoten en je vrienden.
Je wist wat je zou meemaken, het was tenslotte niet de eerste keer...
toch gaf je niet snel op.
Je droeg zorg voor je dieren, voor allemaal; van de dikste koe tot het kleinste kuiken.
Je was graag onder de mensen, vooral je familie had je lief.
Eén voor één waren ze je hartendief: je mama, papa en Karen, bobonne en peter, meter een bompa,
je zovele nichtjes en neefjes, nonkels en tantes.
Je maakte iedereen gelukkig met je bezoek, je lach en je spontaniteit.
Ook als er gefeest werd wou je er altijd bij zijn, want feesten, dat deed je graag.
Je eerste fuif waar je zo naar uitkeek kon ook niet doorgaan.
Maar des te meer genoot je van een filpje, een uitstap of een terrasje.
Je vond het spijtig dat je op het communiefeest van je zus te ziek was om te blijven,
dat had je niet gewild.
Lachen en plezier maken, zo kennen we jou.
Je leerde ook beetje bij beetje aan je eigen toekomst denken:
af en toe een centje sparen dat je verdiend had met je dieren.
Of al was het maar vijf frank van een eitje, je was er tevreden mee...
Ook droomde je ervan om dierenarts te worden,
je studeerde heel hard voor je school,
je vocht ervoor zodat je je laatste examens toch nog kon doen.

Jurgen, je hebt een kort maar mooi leven gehad,
denk maar aan die ene dag dat alles om jou draaide.
Jouw feest, het feest van Koning Jurgen, het was jouw wens...
Je wou dat we er allemaal bij waren,
het bewijs dat je graaag iedereen gelukkig maakte.
Mooie foto's en mooie herinneringen zullen ons altijd bijblijven.
Ook je nieuwe computer was één van je wensen,
waar je uiteindelijk toch nog een tijdje plezier aan hebt gehad.
Je stuurde e-mails naar vrienden, maakte een eigen site op internet, en je zorgde voor je eigen dagboek.
Steeds bleef je bezig met dingen die je leuk vond.
Tot de laatste weken in aantoch wa ren, het ging van kwaad naar erger:
de ziekte zettte zich meer en meer tegen je op.
Je bleef ervoor vechten, je gaf maar niet op.
Vele kaarsje zijn voor je gebrand, vele mensen kwamen over de vloer, tot op de laatste dag.
Maar toen kwam het laatste weekend, het werd een harde strijd, voor de familie maaar vooral voor jou...
Een strijd die je spijtig genoeg niet overwonnen hebt:
een strijd waarin de slechte cellen de goede overmeesteren.
Je werd machteloos, stilletjes ging je van ons heen.
Je zei vaarwel en bedankt door je ogen nog eens wijd te openen.
Iedereen was met zijn gedachten bij jou, maar zelfs allemaal samen waren we niet sterk genoeg.
En dan dat laatste telefoontje.
Je had de strijd opgegeven.

Als één grote familie stonden we samen, zij aan zijn aan je bed.
We konden mekaar niet troosten, want jouw afscheid doet ons heel veel pijn.

Jurgen, je blijft voor altijd in onze gedachten, als een vrolijke, sterke en goede jongen.