Γνώρισε την δόξα του σταυρού

Ίσως με αυτά που θα διαβάσετε νιώσετε ότι το θέμα δεν έχει σχέση με την αναζωπύρωση, όμως το Ευαγγέλιο μας λέει ότι το να μαρτυρούμε για τον Ιησού μέχρι θανάτου είναι το θεμέλιο για τη δόξα της βασιλείας του Θεού στη γη μας (Ιωαν. 12/ιβ’:24). Οι μάρτυρες σχημάτισαν το δρόμο για το Ευαγγέλιο. Μ’ αυτό το δρόμο μπήκαν στη βασιλεία του Ουρανού εκατομμύρια ψυχές. Η αναζωπύρωση αποτελείται και από θάνατο και Γολγοθά, τα οποία προηγούνται της δόξας.

Ζούμε και κινούμαστε μέσα σ’ ένα κόσμο, ο οποίος είναι χτισμένος πάνω στην αλαζονεία, στον υλισμό, στο εγώ και στην υπερηφάνεια. Οι σκέψεις, ο χαρακτήρας και τα βήματα ενός ανθρώπου καθορίζονται από τους παραπάνω παράγοντες. Ό,τι κι αν κάνεις ή αποφασίσεις, αυτά τα χαρακτηριστικά διαπερνούν τα βήματά σου. Η Εκκλησία προσπαθώντας να αποφύγει τα παραπάνω εμπόδια κατασκεύασε η ίδια μία παγίδα για τον εαυτό της.

Προσπάθησε να «παντρέψει» την αφιερωμένη εν Χριστώ ζωή με τα στοιχεία του κόσμου. Προσπάθησε να αναμείξει το θάνατο της σάρκας με την απόλαυση και την αλαζονεία του βίου. Προσπάθησε να συμβιβάσει την παραχώρηση που απαιτεί ο Κύριος με τον άκρατο υλισμό που κυβερνά τον κόσμο αυτό. Τα αποτελέσματα αυτής της επιχειρηματολογίας τα βλέπουμε σήμερα καθαρά στις ζωές των πιστών και γενικότερα στα πενιχρή αποτελεσματικότητα της Εκκλησίας. Ο κόσμος μετά βίας διακρίνει τον Ιησού στις ζωές μας, διότι απλά δεν διαφέρουμε από την εικόνα που υπάρχει στον κόσμο. Σ’ ένα κόσμο με βασικό χαρακτηριστικό την ελεύθερη επιλογή αντί της υπακοής στο θέλημα του Θεού, καλούμαστε να μεταμορφωθούμε σε εντελώς διαφορετικές μορφές απ’ αυτές που κυριαρχούν στον κόσμο. Ίσως δεν έχουμε κληθεί να μαρτυρήσουμε με τη ζωή μας, αλλά πρέπει να μαρτυρήσουμε με ένα διαφορετικό τρόπο. Πρέπει να βάλουμε τις εγωιστικές οδούς μας στο σταυρό και να περπατήσουμε κόντρα στο δρόμο του κόσμου. Τότε μόνο ο κόσμος θα δει τον Ιησού!!

Θα πρέπει ο Κύριος να δώσει ξανά στην Εκκλησία Του την αποκάλυψη πως να παραχωρούμε τα πάντα σ’ Αυτόν. Να καταλάβουμε ότι η ζωή μ’ Εκείνον δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή απόλαυσης των υλικών αγαθών. Να καταλάβουμε ότι αν θέλουμε ο Θεός να γεμίσει με την παρουσία Του τη ζωή μας, τότε θα πρέπει να αφαιρέσουμε την επιθυμία για υλική επιτυχία, φήμη, καλές σχέσεις με τον κόσμο κλπ.

Η παρουσία του Ιησού θα ξεσκεπάσει τη συμβιβασμένη και υποκριτική ζωή μας για να μας οδηγήσει στην ένδοξη θέση, όπου κάθονται σήμερα τόσοι και τόσοι μάρτυρες, οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους προκειμένου να σωθούν ψυχές. Είθε ο Θεός να μας αποκαλύψει τη δόξα του να χάσουμε πράγματα από τον κόσμο και να κερδίσουμε την αιωνιότητα. Είθε ο Θεός να μας αποκαλύψει ότι το Ευαγγέλιο δεν προχωράει με τον τρόπο που ίσως η σάρκα μας επιθυμεί, αλλά μέσα από τη ριζική, καταλυτική παραχώρηση σ’ Εκείνον.

Να χάσουμε τη ζωή μας για να κερδίσουμε τον Ιησού.

Να χάσουμε το πάθος και το ενδιαφέρον μας για εγκόσμια, προκειμένου να σωθούν ψυχές.

Ν’ αφήσουμε τον όρο «σοφία», που τόσο εύκολα χρησιμοποιούμε σήμερα, προκειμένου να δικαιολογηθούμε στη συνείδησή μας και να κερδίσουμε την εύνοια του κόσμου και τα υλικά αγαθά.

Γνώρισε την δόξα του σταυρού...

ΙΣΤΟΡΙΕΣ  ΜΑΡΤΥΡΩΝ

Πειρατής από τον οίκο της προσευχής

Άιντα Σκριπνίκοβα – 19 ετών – Ε.Σ.Σ.Δ. – 1961

Η νεαρή γυναίκα στεκόταν στη γωνία κρατώντας μικρές καρτούλες με ποιήματα. Μερικοί τα έπαιρναν από περιέργεια, μερικοί επειδή ήταν απίστευτα όμορφη, αλλά το πιθανότερο ήταν ότι έπαιρναν τις κάρτες εξαιτίας της χαράς και της αγάπης που φαινόταν στο χαμόγελό της, καθώς κοιτούσε κάθε άτομο στα μάτια και του έβαζε στο χέρι την κάρτα. Κάθε κάρτα περιείχε ένα ποίημα που είχε γράψει η ίδια. Κάθε ποίημα διακήρυττε την αγάπη και τη χαρά που είχε γνωρίζοντας τον Ιησού ως Κύριο και Σωτήρα της.

Γι ‘αυτό τη συνέλαβαν και τη δίκασαν. Ενώπιον του δικαστηρίου με θάρρος ομολόγησε: «Η κοινωνία που εσείς, οι Κομμουνιστές, χτίζετε, δεν μπορεί ποτέ να γίνει δίκαια, γιατί εσείς οι ίδιοι είστε άδικοι.» Καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκιση.

Όταν ελευθερώθηκε, επέστρεψε στο πόστο της στη μυστική εκκλησία. Λόγω της ομορφιάς της, της αποφασιστικότητάς της και του θάρρους της η κομμουνιστική εφημερίδα «Ιζβέστια» την ονόμασε «Πειρατή από τον οίκο της προσευχής».

Ένα από τα πράγματα που τόλμησε να γράψει, ήταν: «Εσείς, οι άθεοι, μπορείτε να συναντιέστε οποιαδήποτε ώρα και να κάνετε ό,τι σας αρέσει – να μιλάτε, να διαβάζετε ή να τραγουδάτε. Γιατί, λοιπόν δεν μπορούμε κι εμείς να κάνουμε το ίδιο; Ποιος νόμος μας το απαγορεύει; Γιατί δεν μπορούμε να προσευχόμαστε ή να διαβάζουμε τη Βίβλο όποτε θέλουμε; Επιτρέπεται να μιλάμε για το Θεό μόνο στην εκκλησία. Βέβαια, δεν θα συμφωνούσατε αν σας επέτρεπαν να μιλάτε για θέατρο μόνο στο θέατρο ή για βιβλία μόνο στη βιβλιοθήκη. Με τον ίδιο τρόπο, δεν μπορούμε εμείς να σιωπάμε γι’ αυτό που αποτελεί όλο το νόημα της ζωής μας – για το Χριστό.»

Τη συνέλαβαν ξανά και αυτή τη φορά την καταδίκασαν σε 4 χρόνια φυλακή, αλλά δεν κλονίστηκε.  Στα 27 της χρόνια η Άιντα αντιμετώπισε την τέταρτη ποινή φυλάκισης. Η φυλακή όμως γι’ αυτήν φαινόταν ότι το λιγότερο που μπορούσε να της κάνει, ήταν να της αυξάνει την αγάπη της για το Λόγο του Θεού και τη σπουδαιότητά του για την πίστη της. «Αν τα πράγματα ήταν διαφορετικά κι εμείς εδώ είχαμε Βίβλους σε αφθονία και στην Αγγλία δεν υπήρχε καμία, θα ήμουν η πρώτη που θα πήγαινα Βίβλους εκεί… Στη φυλακή το δυσκολότερο πράγμα ήταν να ζω χωρίς Βίβλο.»

Μια φορά κάποιος της πέρασε λαθραία ένα κατά Μάρκο Ευαγγέλιο. «Όταν οι φύλακες έμαθαν ότι είχα ένα Ευαγγέλιο, σήμαναν συναγερμό και έψαξαν ολόκληρη τη φυλακή. Στη δεύτερη έρευνα, το βρήκαν. Τιμωρήθηκα γι’ αυτό και έπρεπε να περάσω δέκα μέρες και δέκα νύχτες απομόνωση σε ένα παγωμένο κελί. Όμως δύο βδομάδες αργότερα μου δόθηκε μία ολόκληρη Καινή Διαθήκη, την οποία κατάφερα να κρατήσω σχεδόν μέχρι τη μέρα της απελευθέρωσής μου.»

«Ερεύνησαν τη φυλακή πολλές φορές, αλλά κάθε φορά ο Κύριος με βοηθούσε. Μάθαινα για την έρευνα, πριν γίνει και κατάφερνα να κρύψω το πολύτιμο βιβλίο. Πολλοί άλλοι φυλακισμένοι με βοηθούσαν να κρύψω το βιβλίο, παρόλο που δεν ήταν Χριστιανοί.»

Οι φύλακες έκαναν κι άλλα πράγματα στην προσπάθειά τους να την αποθαρρύνουν και να την κάνουν να αρνηθεί την πίστη της, αλλά κάποια απ’ αυτά έκαναν στους ίδιους ζημιά. «Μια φορά ο φύλακας μου έδειξε ένα πακέτο με φαγητό. Μου είπε ότι περιείχε σοκολάτες και άλλα πολύ ωραία πράγματα. Δεν μου το έδωσε, αλλά ήταν πολύ ενθαρρυντικό να γνωρίζω ότι οι φίλοι μου νοιάζονταν για μένα. Η πραγματικότητα σήμαινε πολλά περισσότερα από το φαγητό. Σε μια άλλη περίπτωση, μου είπε ότι είχαν φτάσει δέκα πακέτα για μένα από τη Νορβηγία, αλλά ούτε τότε μου τα έδωσε… Είναι τέτοια χαρά για μας να βιώνουμε αυτή τη συγκεκριμένη πνευματική ενότητα με Χριστιανούς από διαφορετικά μέρη του κόσμου. Αυτό μας έδινε ελπίδα στη φυλακή. Θέλω να στείλω μια έκφραση αγάπη από μας όλους σ’ εκείνους που νοιάστηκαν για μας και προσευχήθηκαν για μας.»

Όταν τελείωσε και η τέταρτη ποινή φυλάκισης, η Άιντα είχε αλλάξει δραματικά. Η νεανική ομορφιά που έμοιαζε σαν σταρ του κινηματογράφου, δεν είχε μόνο εξαφανιστεί, αλλά μόλις στα τριάντα της φαινόταν περισσότερο από πενήντα. Ήταν τόσο καταβεβλημένη και φθαρμένη από τα χρόνια της φυλάκισης. Αν την είχατε δει, ποτέ δεν θα αναγνωρίζατε ότι ήταν η ίδια γυναίκα, εκτός από ένα πράγμα: το χαμόγελό της. Αντανακλούσε ακόμα την αγάπη και τη χαρά της γνώσης του Ιησού ως Κύριου και Σωτήρα.

Στην τελευταία και δυσκολότερη φυλάκισή της, η Άιντα έγραψε: «Ένα εδάφιο έγινε καθαρότερο από ποτέ: ‘Ο ζυγός μου είναι καλός και το φορτίον μου ελαφρόν.’  (Ματθ. 11/ια’:30) Ο ίδιος ο Ιησούς είπε αυτά τα λόγια και κατά τη διάρκεια των τριών χρόνων φυλάκισης άρχισα να καταλαβαίνω πόσο πραγματικά και αληθινά είναι.»

Το 1991, είκοσι χρόνια μετά την τέταρτη και τελευταία της φυλάκιση, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε με την πτώση του Κομμουνισμού. Οι διωγμοί της κυβέρνησης προς τους Χριστιανούς σταμάτησαν, τουλάχιστον για ένα διάστημα. Η πίστη και ο αγώνας της Άιντα και των άλλων από τη μυστική εκκλησία δεν ήταν μάταια.

Το 1992, αγγελιοφόροι από τη Φωνή των Μαρτύρων βρήκαν την Άιντα, άρρωστη, χλωμή και αδύνατη να ζει σε ένα καθαρό, όμορφα τακτοποιημένο διαμέρισμα σε ένα διαλυμένο παλιό κτίριο στην Άγια Πετρούπολη. Αυτή παρέμενε  ένα νησί καθαρότητας και τάξης μέσα στο χάος. Ήταν μία εικόνα της καρδιάς και του πνεύματός της. Φαινόταν ξεκάθαρα ότι δεν κρατούσε πικρία στους πρώην βασανιστές της. Το μόνο που είχε ήταν συγχώρηση. Είχε εκπλαγεί από την προσοχή που προκάλεσε η ιστορία της σ’ ολόκληρο τον κόσμο, αλλά όμως ήταν ευγνώμων γι’ αυτό. Είπε: «Μπόρεσα να υπομείνω μόνο εξαιτίας των πολλών προσευχών απ’ όλο τον κόσμο. Διαφορετικά δεν θα είχα επιμείνει.

Ο Θεός θα μου δώσει δύναμη

Ρόουλαντ Τέιλορ – Αγγλία – 1555

«Ρόουλαντ, μην πας», επέμεναν οι φίλοι του. «Έκανες το καθήκον σου. Έχεις ομολογήσει την αλήθεια και αντιστάθηκες στον ιερέα, όταν προσπάθησε να επαναφέρει την ειδωλολατρία του. Ο Σωτήρας μας Χριστός μας είπε ότι όταν μας διώκουν σε μία πόλη, πρέπει να φεύγουμε και να πηγαίνουμε σε άλλη. Φυλάξου για άλλη μια φορά, όταν η Εκκλησία θα έχει μεγάλη ανάγκη από τέτοιους σταθερούς διδασκάλους και θεοσεβείς ποιμένες.

Ο Τέιλορ απάντησε: «Ο Θεός δεν θα αφήσει την Εκκλησία Του. Θα σηκώσει άλλους να διδάξουν το λαό Του.»

«Όσον αφορά εμένα, πιστεύω ενώπιον του Θεού, ότι ποτέ δεν θα μπορέσω να υπηρετήσω καλύτερα το Θεό, όπως ίσως γίνει τώρα. Ούτε θα έχω ποτέ τόσο ένδοξο κάλεσμα, όπως έχω τώρα, ούτε θα μου προσφέρει ο Θεός τόσο μεγάλο έλεος όπως τώρα. Έτσι λοιπόν ζητώ από σας και από όλους τους άλλους φίλους μου να προσεύχεστε για μένα και γνωρίζω ότι ο Θεός θα μου δώσει δύναμη και το Άγιό Του Πνεύμα.»

Στα μέσα του 1500 η Βίβλος είχε μεταφραστεί στα αγγλικά. Η πόλη του Χάντλεϋ ήταν από τα πρώτα μέρη που έλαβε το Λόγο του Θεού σ’ όλη την Αγγλία. Εδώ συχνά πολλοί διάβαζαν ολόκληρη τη Γραφή και ακολουθούσαν το Λόγο του Θεού στη ζωή τους.

Όταν όμως ο βασιλιάς Εδουάρδος πέθανε, η θρησκευτική ελευθερία έκανε ένα γιγαντιαίο βήμα προς τα πίσω. Ο Ρόουλαντ Τέιλορ, ποιμένας στο Χάντλεϋ, προκάλεσε με γενναιότητα εκείνους που προσπάθησαν να αναγκάσουν τους πιστούς να επιστρέψουν πίσω στους Σκοτεινούς Αιώνες των δεισιδαιμονιών και της ειδωλολατρίας. Γι’ αυτό το λόγο, διατάχθηκε να εμφανιστεί μπροστά στον επίσκοπο και στο λόρδο καγκελάριο.

«Είμαι γέρος και έχω ήδη ζήσει αρκετά για να δω αυτές τις τρομερές και τις πιο πονηρές μέρες», είπε στους φίλους του. «Κάνεις όπως σε οδηγεί η συνείδησή σου. Είμαι εντελώς αποφασισμένος με τη χάρη του Θεού να πάω στον επίσκοπο. Δεν περιμένω δικαιοσύνη ή αλήθεια, αλλά φυλάκιση και φρικτό θάνατο. Ξέρω όμως ότι ο σκοπός μου είναι καλός και δίκαιος και η αλήθεια δυνατή με το μέρος μου.

Με αυτά τα λόγια, πήγε πρόθυμα στο Λονδίνο, όπου, όπως είχε προβλέψει, κατηγορήθηκε ως αιρετικός και τον έριξαν στη φυλακή. Μετά από δύο χρόνια, τον έφεραν πάλι μπροστά στους επισκόπους και του δόθηκε η ευκαιρία ν’ αλλάξει τη στάση του.

Απάντησε με θάρρος: «Δεν θα απομακρυνθώ από την αλήθεια, η οποία κηρύχθηκε επί των ημερών του βασιλιά Εδουάρδου. Ευχαριστώ το Θεό που με κάλεσε να αξιωθώ να πάθω για το Λόγο Του και την αλήθεια.»

Όταν οι επίσκοποι τον είδαν τόσο θαρραλέο, πιστό και σταθερά αμετάβλητο στην αλήθεια, τον καταδίκασαν σε θάνατο.

Στάλθηκε αμέσως πίσω στην πόλη Χάντλεϋ για να καεί στην πυρά. Στο δρόμο ήταν τόσο χαρούμενος και ευτυχισμένος που όλοι που τον έβλεπαν θα νόμιζαν ότι πήγαινε σε κάποια γιορτή ή γάμο. Τα λόγια του προς τους φρουρούς συχνά τους έκαναν να κλαίνε, καθώς τους καλούσε επίμονα να μετανοήσουν από το πονηρή και κακή ζωή τους. Θαύμαζαν που τον έβλεπαν τόσο σταθερό, ατρόμητο, γεμάτο χαρά και ευτυχία που θα πέθαινε.

Δύο μίλια έξω απ’ την πόλη, κατέβηκε από το άλογό του και χόρεψε, γιατί ήταν πολύ χαρούμενος που ήταν κοντά στην πατρίδα του. Μετά προσευχήθηκε: «Σ’ ευχαριστώ, Κύριε, που για μια φορά ακόμα θα δω το ποίμνιό μου, τους οποίους αγάπησα με την καρδιά μου και τους δίδαξα με αλήθεια. Ευλόγησέ τους και κράτησέ τους σταθερούς στο Λόγο και την αλήθειά Σου.»

Έπρεπε να περάσει μέσα από την πόλη για να φτάσει στον τόπο της εκτέλεσης. Και από τις δυο μεριές του δρόμου ήταν άνδρες και γυναίκες που έκλαιγαν και φώναζαν. «Ω Κύριε! Πάει ο καλός μας ποιμένας, που μας δίδαξε τόσο πιστά, μας φρόντισε και μας οδήγησε. Ω ελεήμονα Θεέ! Τι θα κάνουμε εμείς τα φτωχά, σκορπισμένα πρόβατα; Τι θα έρθει απ’ αυτό τον πονηρό κόσμο; Κύριε, δυνάμωσέ τον και ανακούφισέ Τον.»

Όταν έφτασαν στο μέρος όπου θα τον έκαιγαν, ο Τέιλορ είπε σ’ όλους όσους ήταν εκεί μαζεμένοι: «Δεν σας δίδαξα τίποτα πέρα από τον άγιο Λόγο του Θεού και τα μαθήματα εκείνα που πήρα εγώ από το ευλογημένο βιβλίο του Θεού, την Αγία Γραφή. Ήρθα εδώ αυτή τη μέρα για να σφραγίσω με το αίμα μου.»

Καθώς γονάτισε και προσευχόταν, μία φτωχή γυναίκα ανέβηκε κοντά του και προσευχήθηκε μαζί του. Όμως την έσπρωξαν μακριά και την απείλησαν ότι θα ποδοπατούσαν με τα άλογα. Ακόμα και τότε, εκείνη δεν έφυγε, αλλά έμεινε εκεί και προσευχόταν μαζί του.

Πήγε στον πάσσαλο, τον φίλησε και στάθηκε κόντρα σ’ αυτόν με τα χέρια διπλωμένα και τα μάτια του προς τον ουρανό. Κι εκεί συνέχισε να προσεύχεται.

Τον έδεσαν με αλυσίδες και μερικοί άνθρωποι έβαλαν ξύλα από κάτω. Κάποιος με αγριότητα του πέταξε ένα σωρό ξύλα, που τον βρήκαν στο κεφάλι και άρχισε να τρέχει αίμα από το πρόσωπό του. Εκείνος του είπε: «Φίλε μου, αρκετά κακό μου συμβαίνει. Γιατί χρειαζόταν να το κάνεις αυτό;»

Στο τέλος άναψαν τη φωτιά. Ο Τέιλορ σήκωσε και τα δυο του χέρια και επικαλέστηκε το Θεό, λέγοντας, «Φιλεύσπλαχνε ουράνιε Πατέρα, στο όνομα του Ιησού Χριστού του Σωτήρα μου, λάβε την ψυχή μου στα χέρια Σου.»

Στεκόταν μέσα στις φλόγες χωρίς να κλαίει ή κινείται με τα χέρια διπλωμένα. Ένας άνθρωπος απ’ την πόλη για να τον γλιτώσει από περισσότερο βασανισμό, έτρεξε στη φωτιά και τον χτύπησε στο κεφάλι με ένα μακρύ πολεμικό τσεκούρι. Ο Τέιλορ πέθανε ακαριαία και το σώμα του έπεσε στη φωτιά.

Ο άνθρωπος του Θεού ποτέ δεν αντιμετωπίζει τα προβλήματά του μόνος του. Το Άγιο Πνεύμα του Θεού είναι πάντοτε εκεί για να του δώσει ανάπαυση, δύναμη κι ελπίδα.

Επόμενη...