Φανταστείτε τη Δόξα του Θεού να καθηλώνει ολόκληρες κοινωνίες
Έχουμε ανάγκη από μαζικές εμπειρίες τύπου "Δρόμος προς τη Δαμασκό", όπου η δόξα του Θεού θα αποκαλύπτεται σε ολόκληρη σύναξη ανθρώπων μεμιάς. Σ' ένα λεπτό της ώρας η έκδηλη παρουσία του Θεού μεταμόρφωσε το Σαούλ από την Ταρσό από ένα διώκτη σε έναν άνθρωπο που διέδωσε το Ευαγγέλιο. Φανταστείτε τώρα τη δόξα του Θεού να καθηλώνει με έλεγχο ολόκληρες κοινωνίες, αφού τους έχει βυθίσει μέσα στο φως της δόξας Του!
Αυτός είναι ο τρόπος για να κερδίσουμε τους χαμένους. Αν η λατρεία γίνεται σωστά, τότε δεν χρειάζεται να πεις πολλά λόγια για να κερδίσεις ψυχές. Θα πεις απλά: "Ελάτε" και θα έρχονται. Γιατί; Η λατρεία φέρνει την παρουσία του Θεού και η παρουσία Του απομακρύνει κάθε τι άλλο. Αυτό σημαίνει ότι ίσως δίδεται στους ανθρώπους, που είναι μέσα στη ζώνη του θρόνου για πρώτη φορά, η ευκαιρία μιας ελεύθερης επιλογής, όταν η παρουσία Του έρθει.
Η επερχόμενη αναζωπύρωση δεν θα έχει να κάνει με κηρύγματα και διδασκαλίες. Θα έχει να κάνει με λατρεία και αποκάλυψη. Το κήρυγμα του Λόγου δεν θα σταματήσει, αλλά τα κηρύγματα που θα βγαίνουν, θα εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό με το αυτοσχέδιο κήρυγμα του Πέτρου την ημέρα της Πεντηκοστής. Δεν θα προκαλεί αναγκαστικά ενέργειες που επιθυμούν οι άνθρωποι. Θα γίνουν μετά το συμβάν για να εξηγήσουν τι συνέβη μετά που "ο Θεός ήρθε κάτω". (Τώρα κηρύττουμε δια πίστεως πριν γίνει το γεγονός και ελπίζουμε ότι θα γίνει.) Η λατρεία τραβάει κάτω την παρουσία του Θεού.
Το "ξαφνικά του Θεού" απαιτεί την "προσμονή του ανθρώπου"
"Εξαίφνης" ήρθε μια εμπειρία στο ανώγειο, όπου άνοιξε διάπλατα τα παράθυρα του Ουρανού και όρμησε κάτω. Αυτό θέλουμε. Την ορμή του Θεού, εκείνο το εξαίφνης του Θεού. Δεν μπορείς όμως να έχεις το "ξαφνικά του Θεού" χωρίς την "προσμονή του ανθρώπου". Πρέπει να εκζητήσουμε το πρόσωπο του Θεού. Δεν μπορούμε να είμαστε πλέον ικανοποιημένοι μόνο με το χέρι του Θεού που ξεγλιστράει κάτω από το καταπέτασμα για να μας μοιράσει "καραμελίτσες" του Ευαγγελίου. Θέλουμε ν' ανοίξει το καταπέτασμα και θέλουμε να περάσουμε μέσα στα Άγια των Αγίων και να έχουμε μια συνάντηση μαζί Του που θα αλλάξει τη ζωή μας. Μετά πρέπει να κρατήσουμε ανοικτό το καταπέτασμα με τον πόθο και τη λατρεία του Δαβίδ, έτσι ώστε η δόξα του Θεού να φανερωθεί στους δρόμους της πόλης.
Η Εκκλησία εγκυμονεί τους σκοπούς του Θεού. Το σώμα μας αισθάνεται πρησμένο. Η κοιλιά μας είναι φουσκωμένη. Δεν ξέρουμε πότε ή που θα γεννηθεί το μωρό, όμως γνωρίζουμε ότι θα γεννηθεί ένα μωρό και είμαστε απελπιστικά αναστατωμένοι. Να είμαι ειλικρινής, ελπίζω να ζήσεις μια πολύ "άγια απογοήτευση" που θα σε κάνει να μην μπορείς να κοιμηθείς απόψε. Προσεύχομαι να υψωθεί μέσα στην καρδιά σου μια βασανιστική πείνα για την παρουσία του Θεού με συντριπτικά αποτελέσματα. Θέλω να "συντριφθείτε" για όλα εκτός από τους σκοπούς Του.
Τη μέρα που η Εκκλησία θα σηκωθεί για να κτίσει ένα ιλαστήριο σύμφωνα με τις προδιαγραφές του Ουρανού, ο Θεός θα γνέψει αντίο στο Μιχαήλ και το Γαβριήλ και θα εγκαθιδρύσει ουσιαστικά μία "ζώνη του θρόνου" ανάμεσά μας! Σας επιβεβαιώνω ότι όταν η δόξα του Θεού εμφανιστεί κατ' αυτό τον τρόπο, δεν θα χρειαστεί να διαφημίσουμε ή να προωθήσουμε τίποτε. Όταν ο Άρτος του Ουρανού πάρει τη θέση Του ανάμεσά μας, οι πεινασμένοι θα έρθουν.
"Πατέρα, ρίχνουμε λάδι στη φωτιά της πείνας.
Ας μην είμαστε πλέον οι ίδιοι. Βάλε φωτιά στις καρδιές μας."
Υπάρχει μόνο ένας τρόπος που εσύ κι εγώ μπορούμε να πληρώσουμε το τίμημα της υπακοής μας για να δημιουργηθεί μια ζώνη του θρόνου στη γη. Πρέπει να αφήσουμε τις καρδιές μας να συντριφθούν ενώπιόν Του τόσο, ώστε εκείνα που συντρίβουν την καρδιά Του, να συντρίβουν και τις δικές μας καρδιές.
Βάλε το χέρι στην καρδιά σου και, αν τολμάς, προσευχήσου αυτή την προσευχή:
"Σύντριψε την καρδιά μου, Κύριε.
Δεν θέλω να είμαι ο ίδιος.
Μαλάκωσε την καρδιά μου, Κύριε Ιησού,
και φέρε με να κατοικήσω μέσα στην παρουσία Σου."
Ο ασφαλής δρόμος της συντριβής ανοίγει τις πύλες του Ουρανού
Υπάρχει ένας ασφαλής δρόμος συντριβής που ανοίγει τις πύλες του Ουρανού και κλείνει τις πύλες της κόλασης στις αρχές, τις εξουσίες και τις δυνάμεις του σκότους πάνω απ' την περιοχή σου. Προσευχήσου, μετανόησε, μεσίτευσε και λάτρευσε το Θεό μέχρι να κάνεις μία τρύπα στον Ουρανό και να ανάψει ο Θεός το διακόπτη της δόξας Του. Οι σατανικές δυνάμεις θα φύγουν προς κάθε κατεύθυνση!
Ακόμα και η καλύτερή μας "πνευματική πολεμική προσευχή" και οι πιο δυνατές κραυγές μας ενάντια στις δαιμονικές δυνάμεις δεν μπορούν να συγκριθούν με τη δύναμη που απελευθερώνεται όταν ο Θεός ανάψει το φως της δόξας Του. Η υπάρχουσα κατάσταση δεν λειτουργεί. Δεν μπορούμε να φέρουμε τον κόσμο μέσα στις αίθουσες των εκκλησιών μας. Ο τρόπος ζωής μας έχει πείσει τους ανθρώπους ότι δεν έχουμε τίποτα να τους προσφέρουμε. Πρέπει να φέρουμε το "Θεό της Εκκλησίας" σ' αυτούς.
Εξαρτάται από μας. Μπορούμε να παραμείνουμε ικανοποιημένοι με την ανούσια τροφή των αδύναμων συναθροίσεων μας αναμιγμένη με μερικές "καλές" συναθροίσεις κάθε χρόνο, ή μπορούμε να εκζητήσουμε το Θεό με κάθε κόστος. Οι περισσότεροι από μας δεν νιώθουμε άνετα με τις αλλαγές, αλλά η αλλαγή είναι ένα μέρος απ' αυτά που ο Θεός ετοιμάζεται να κάνει. Καθορίζει ξανά την Εκκλησία και κάνει τις θρησκευτικές ταμπέλες μας ολοκληρωτικά άχρηστες. Μπορώ να σας πω το εξής: Η έκδηλη παρουσία Του πρόκειται να γίνει ο ύψιστος στόχος. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μας νοιάζει πραγματικά ποιος μιλάει, ποιος ψάλλει, ποιος προσεύχεται ή ποιος κάνει οτιδήποτε σ' αυτές τις συναθροίσεις, εφόσον Αυτός θα είναι εκεί.
Αιχμάλωτοι μιας εκδήλωσης της παρουσίας Του
Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει να είσαι αιχμάλωτος μιας εκδήλωσης της φανερωμένης παρουσίας του Θεού. Ο Duncan Campbell περιέγραψε ένα περιστατικό στις Εβρίδες που ήταν έντονο στη μνήμη του.
"Έπειτα από αίτησή μου ορισμένοι εργάτες από την κύρια εκκλησία επισκέφτηκαν το νησί, φέρνοντας μαζί τους κι ένα νεαρό παλικάρι που είχε έρθει στη γνώση της σωτηρίας πρόσφατα. Αφού δώσαμε χρόνο στην προσευχή μέσα στην καλύβα, πήγαμε στην εκκλησία, όπου τη βρήκαμε τώρα γεμάτη κόσμο. Σπάνια όμως έχω νιώσει τέτοια δεσμά στο πνεύμα και το κήρυγμα ήταν ό,τι πιο δύσκολο, τόσο που στα μισά σταμάτησα να κηρύττω.
Μόλις τότε έπεσε το μάτι μου πάνω σ' αυτό το νεαρό παλικάρι που φαινόταν καθαρά ότι είχε συγκινηθεί και είχε έρθει βάρος βαθιά μέσα του. Σκύβοντας μπροστά από τον άμβωνα είπα: 'Donald, θα μας οδηγήσεις στην προσευχή;' Υπήρχε άμεση ανταπόκριση και εκείνη τη στιγμή οι πύλες της πλημμύρας του ουρανού άνοιξαν και το εκκλησίασμα, σαν να το είχε χτυπήσει τυφώνας, άρχισε να κλαίει και να ζητά έλεος.
Το πιο αξιοσημείωτο χαρακτηριστικό όμως αυτή της επίσκεψης δεν ήταν αυτό που συνέβη εκεί μέσα στην εκκλησία, αλλά η πνευματική επιρροή που είχε πάνω στο νησί. Άνθρωποι, που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν έκαναν καμία σκέψη για εκζήτηση του Θεού, ξαφνικά συνελήφθηκαν εκεί που στέκονταν, κάθονταν ή ήταν ξαπλωμένοι και άρχισαν να ενδιαφέρονται για την ψυχή τους σε βάθος, μέχρι που είπαν: Αυτό το κάνει ο Κύριος." (Duncan Campbell)
Θέλω οι Ουρανοί να εκδηλωθούν πάνω σε ολόκληρες πόλεις
Παθαίνω όταν διαβάζω το μενού μιας προγραμματισμένης αναζωπύρωσης. Θέλω οι Ουρανοί να εκδηλωθούν πάνω σε ολόκληρες πόλεις, αλλά η Εκκλησία γνωρίζει ελάχιστα απ' αυτού του είδους τον ευαγγελισμό. Η ειδικότητά μας φαίνεται να είναι ο "προγραμματισμένος ευαγγελισμός". Γνωρίζουμε πώς να κάνουμε τηλεφωνήματα, να στέλνουμε επιστολές και να χτυπάμε τις πόρτες με ένα οργανωμένο τρόπο για να κερδίσουμε ψυχές στο Χριστό και είμαι ευγνώμων για κάθε ψυχή που έχει έρθει στο Χριστό μέσα απ' αυτές τις μεθόδους.
Γνωρίζουμε επίσης το "δυναμικό ευαγγελισμό", τη μέθοδο εκείνη να κερδίζουμε ψυχές που δημιουργήθηκε στις αμερικανικές εκκλησίες σχεδόν 20 χρόνια πριν με τον πρόσφατο John Wimber. Είναι κι αυτό ένα πρόγραμμα, που συνδυάζει το χρίσμα θεραπείας με τις εξορμήσεις του οργανωμένου ευαγγελισμού.
Πρέπει να μάθουμε πώς να ελκύουμε το Θεό στην Εκκλησία με τέτοιο τρόπο που να μπορεί να φανερώνει τη δόξα Του ελεύθερα. Όταν αυτό συμβεί, δεν θα μας απασχολεί να ελκύουμε ανθρώπους. Αυτό θα το κάνει ο Θεός ο Ίδιος. Ο ευαγγελισμός της "παρουσίας" λαμβάνει χώρα όταν ο Ιησούς υψωθεί σε όλη Του τη δόξα, επειδή υποσχέθηκε ότι Αυτός θα ελκύσει τους πάντες προς τον Εαυτό Του. (ΙΩΑΝ. 12/ιβ':32) Όταν εμείς παίρνουμε την υπευθυνότητα να ελκύσουμε ανθρώπους στην εκκλησία, το μόνο που παίρνουμε είναι ένα πλήθος.
Προσπαθούμε να προσελκύσουμε ανθρώπους νομίζοντας ότι αυτή είναι η δουλειά μας.
Πότε επιτέλους θα μάθουμε;
Ο πρωταρχικός στόχος της Εκκλησίας είναι να ελκύσει Εκείνον!
Η τελευταία γραμμή είναι απλά αυτή: Χρειαζόμαστε περισσότερο από το Θεό και λιγότερο από τον άνθρωπο. Χρειαζόμαστε ανθρώπους που θα προσεύχονται μέχρι να έρθει εδώ κάτω ο Ουρανός, κράζοντας: "Θεέ, Εσύ υποσχέθηκες!"
Ίσως βρίσκεσαι ακριβώς μπροστά στην πόρτα του Θρόνου αυτή τη στιγμή. Μπορείς να φύγεις απ' αυτό το ραντεβού για συνάντηση με το Θεό, που μπορεί να φέρει αναζωπύρωση στην εκκλησία σου και την πόλη σου και να φέρει τους άσωτους υιούς πίσω στο σπίτι, μέσα στην οικογένειά σου. Κανένας όμως δεν μπορεί να το κάνει αυτό για σένα. Πρέπει εσύ προσωπικά να περάσεις μέσα απ' αυτή την πόρτα του θανάτου που ονομάζεται μετάνοια. Η δόξα του Θεού περιμένει στην άλλη μεριά απλά, αλλά μόνο οι νεκροί μπορούν να δουν το πρόσωπό Του. Μόνο συντριμμένοι λάτρεις μπορούν να κτίσουν ένα ιλαστήριο μέσα από τη συντριμμένη, καθαρή και μετανοημένη λατρεία τους. Ίσως είναι πιθανόν, εσύ να είσαι αυτός "ο κάποιος" που θα αλλάξει τον προορισμό ενός έθνους.
Όταν οι άνθρωποι ρώτησαν τον John Wesley πώς προσέλκυε τέτοια μεγάλα πλήθη και οδηγούσε τόσους πολλούς ανθρώπους στο Χριστό, εκείνος τους είπε: "Το μόνο που κάνω είναι να βάζω φωτιά στον εαυτό μου για το Θεό και οι άνθρωποι έρχονται να με δουν να καίγομαι." Κάποιος πρέπει να βάλει τη φωτιά. Αν όχι εσύ, τότε ποιος; Αν όχι εδώ και τώρα, τότε που και πότε; Να θυμάσαι μόνο πως δεν έχεις δικαίωμα να προσεύχεσαι για τη φωτιά του Θεού, αν δεν είσαι πρόθυμος να γίνεις το καύσιμο του Θεού!
Δεν μπορούσα να ξεφύγω πια!
Θαυματουργικά πράγματα συμβαίνουν όταν οι η δόξα του Θεού αρχίζει να κάθεται σε ένα τόπο. Ξέρω μια εκκλησία στη Georgia, όπου μια εκδήλωση της παρουσίας του Θεού άρχισε να εισβάλλει στην κοινωνία έξω από το κτίριο της εκκλησίας. Η ομολογία μιας γυναίκας περιγράφει με λίγα λόγια αυτό που προσεύχομαι με πολύ πόθο. Μου είπε:
"Τρεις Κυριακές πριν, καθόμουν στο καθιστικό μου περίπου 500 μέτρα από την εκκλησία. Δεν ήξερα τι ήταν αυτό, αλλά ένα Πνεύμα, μία παρουσία του Θεού μπήκε στο καθιστικό μου. Καθόμουν εκεί καπνίζοντας ένα τσιγάρο Marlboro, πίνοντας μια μπύρα Bud Light και έκανα ζάπινγκ στην τηλεόραση όταν η παρουσία του Θεού απλά ήρθε μέσα στο καθιστικό μου. Στην αρχή προσπάθησα να ξεφύγω. Στην πραγματικότητα, σηκώθηκα και πήγα στην κουζίνα.
Την πρώτη βδομάδα μπορούσα να πάω από την κουζίνα στο καθιστικό. Η παρουσία βρισκόταν μόνο στο καθιστικό, όχι στην κουζίνα. Την προηγούμενη βδομάδα, δεν ήρθε μόνο στο καθιστικό, αλλά εισέβαλε στην κουζίνα. Έτσι πήγα στο υπνοδωμάτιό μου.
Σήμερα το πρωί που ξύπνησα, είχε γεμίσει το υπνοδωμάτιό μου και δεν μπορούσα να ξεφύγω πια! Ήξερα ότι αυτό ερχόταν από εδώ (από την εκκλησία) και απλά έπρεπε να έρθω."
Η γυναίκα αυτή σώθηκε εκείνο το βράδυ και η ομολογία της περιγράφει τέλεια τον τρόπο που "ο ευαγγελισμός της παρουσίας" εισβάλλει σε μία πόλη. Αν πάρεις την ομολογία της και την πολλαπλασιάσεις επί εκατοντάδες, χιλιάδες και εκατομμύρια ζωές, ίσως πάρεις μια μικρή ιδέα αυτού που ο Θεός έχει μελλοντικά γι' αυτή τη γενιά, αν μπορέσουμε να δημιουργήσουμε τη "ζώνη του θρόνου" της παρουσίας Του, που θα συνεχίσει απλά να βοηθάει να περάσει στην πόλη. Όταν συμβεί αυτό, οι άνθρωποι δεν θα μπορούν πια να ξεφύγουν, διότι το έλεος και η χάρη θα κυλούν μέσα στους δρόμους της πόλης. Το ποτάμι της δόξας θα γίνεται μόνο βαθύτερο και πλατύτερο, όσο προχωράει. Κύριε, κάν' το!
"Πατέρα, δώσε μας μια συντριμμένη καρδιά, όπως τη δική Σου καρδιά που έσπασε και κάνε αυτοί που Σε λατρεύουν συντριμμένοι και με πόνο μέσα τους να χτίσουν ένα τόπο κατοίκησης. Γυρίζουμε την πλάτη μας σε ό,τι είναι καλό και ζητάμε αυτό που είναι καλύτερο. Θέλουμε τη "χαβώθ" Σου, τη δόξα Σου, ω Θεέ. Πατέρα, Σ' ευχαριστούμε για το χρίσμα και για ό,τι Αυτό κάνει. Όμως μυρίζει ακόμα ο άνθρωπος. Προσευχόμαστε να πεθάνει ο άνθρωπος και να έρθει η δόξα Σου."
Κάποιος πρέπει να προσευχηθεί την προσευχή του Μωυσή: "Δείξε μου τη δόξα Σου!" Έχουμε ανάγκη τη δόξα του Θεού μέσα στις εκκλησίες μας, τα σπίτια μας και τα σχολεία μας. Περιμένω αυτή τη μέρα που κάποιο νεαρό άτομο θα σκύψει το κεφάλι του ή της και θα προσευχηθεί μέσα στην τραπεζαρία του σχολείου και η δόξα του Θεού ξαφνικά θα πέσει πάνω σ' ολόκληρο το σχολείο! Έχουμε δει αίμα μαθητών να χύνεται μέσα στις αίθουσες των σχολείων. Είναι ώρα να δούμε το αίμα του Ιησού να κυλά μέσα στα σχολεία!
Θα περάσει μόνο μέσα από τα κομμάτια της συντριβής μας
Έχουμε ανάγκη το Θεό ανάμεσά μας. Αν φτιάξουμε το ιλαστήριο, Εκείνος θα έρθει. Αν θέλουμε ο Θεός να φανερωθεί στις εκκλησίες μας, θα περάσει μόνο μέσα από τα κομμάτια της συντριβής μας, όχι μέσα από την πληρότητα της υπεροψίας μας. Μόνο συντριμμένα πήλινα αγγεία μπορούν να κρατήσουν την ουράνια δόξα. Δεν το καταλαβαίνουμε αυτό, αλλά είναι αλήθεια. Δεν μπορώ να κάνω καμιά προσευχή για σας, εκτός από την πείνα μου. Έχω πείνα για το Θεό και μας έχει υποσχεθεί ότι θα πληρώσει αυτή την ανάγκη: "Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, διότι αυτοί θέλουσι χορτασθή." (ΜΑΤ. 5/ε':6) Η δόξα δεν μπορεί να έρθει σε ένα γεμάτο αγγείο. Πρέπει να κράξουμε για περισσότερο από Εκείνον και λιγότερο από εμάς. Πρέπει να αδειάσουμε τα αγγεία του "εαυτού" μας πριν Εκείνο τα γεμίσει με τον Εαυτό Του. Είναι ο μόνος τρόπος ν' ανοίξει ο Ουρανός και να απελευθερωθεί η δόξα του Θεού πάνω στις πόλεις μας.
Μπορείς να φανταστείς τι θα συμβεί αν αδειάσουμε από τον εαυτό μας και έρθει η έκδηλη παρουσία Του; Τι θα συμβεί αν αυτή η φανερωμένη παρουσία του Θεού καθίσει πάνω σε μια εκκλησία μέσα στην πόλη; Πρέπει να δημιουργήσουμε μία "ζώνη του θρόνου" και να εξαπλώσουμε τις παραμέτρους της έκδηλης παρουσίας του Θεού, όπου η δόξα Του θα είναι διαθέσιμη σε όλους χωρίς καταπέτασμα, τείχος ή πύλη.
Όταν δεν υπάρχει κανένα εμπόδιo ανάμεσα στο Θεό και τον άνθρωπο, θα Τον ακούσεις όταν σου ψιθυρίσει. Δεν θα χρειαστεί ένας δυνατός άνεμος σαν τυφώνας για να σε κουνήσει. Αντίθετα θα είναι όπως η πιο απαλή αύρα, το πιο λεπτό αεράκι, ο πιο ελαφρύς ψίθυρος από την καρδιά Του. Αν μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ένα τέτοιο μέρος μέσα από τη μετανοημένη και συντριμμένη λατρεία μας, ο Θεός θα έρθει. Η Σκηνή του Δαβίδ ήταν "ο αγαπημένος οίκος" Του, λόγω της λατρείας της οικειότητας που υπήρχε χωρίς καταπέτασμα. Είναι αυτή η ατμόσφαιρα της οικειότητας που δημιουργεί ένα τόπο θείας κατοίκησης, μία "ζώνη του θρόνου" επί γης όπως στον ουρανό, που δημιουργεί τον αγαπημένο οίκο του Θεού.
Ιησού, κάνε τη δόξα Σου να ρεύσει, κάν' την να ρεύσει. Ζητάμε το πρόσωπό Σου!
