Οι άνθρωποι άρχισαν να κλαίνε γοερά και να θρηνούν
Γρήγορα προχώρησα προς το μικρόφωνο στο πίσω μέρος της αίθουσας και είπα, "Σε περίπτωση που δεν γνωρίζετε τι είναι αυτό, σας λέω ότι, ο Θεός μόλις ήρθε σ' αυτό το χώρο. Ο ποιμένας είναι καλά. (Παρόλο που είχαν περάσει 2,5 ώρες και δεν είχε ακόμα σηκωθεί και οι ταξιθέτες έπρεπε να τον μεταφέρουν. Μόνο το χέρι του έτρεμε ελαφρά, ως απόδειξη ότι βρίσκεται στη ζωή.) Θα γίνει καλά."
Όταν συνέβη όλο αυτό, οι ταξιθέτες έτρεξαν γρήγορα μπροστά για να ελέγξουν τον ποιμένα και να μαζέψουν τα δύο κομμάτια του σχισμένου άμβωνα. Στην πραγματικότητα κανένας δεν έδωσε σημασία στο σχισμένο άμβωνα. Ήμαστε τόσο απασχολημένοι με τα "σχισμένα" επουράνια. Η παρουσία του Θεού είχε χτυπήσει εκείνο το χώρο σαν ένα είδος βόμβας. Οι άνθρωποι άρχισαν να κλαίνε γοερά και να θρηνούν. Είπα, "Αν δεν είστε εκεί που πραγματικά πρέπει να βρίσκεστε, αυτή είναι η καλύτερη ώρα να τα βρείτε με το Θεό." Ποτέ ξανά δεν είχα δει τέτοια ανταπόκριση σε κάλεσμα στο θυσιαστήριο. Γινόταν σωστό πανδαιμόνιο. Οι άνθρωποι έσπρωχναν ο ένας τον άλλο. Δεν μπορούσαν να περιμένουν να καθαρίσουν οι διάδρομοι. Ανέβαιναν πάνω από τις καρέκλες. Επιχειρηματίες έσχιζαν τις γραβάτες τους βγάζοντάς τις και στοιβάζονταν κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο, μέσα στον πιο τρομερό, αλλά αρμονικό ήχο μετάνοιας που είχες ποτέ ακούσει. Μόνο που το σκέφτομαι, νιώθω ακόμα ρίγη στην πλάτη μου. Όταν κάλεσα για μετάνοια στο θυσιαστήριο σ' εκείνη τη συνάθροιση των 8:30, δεν είχα ιδέα ότι αυτό το κάλεσμα θα ήταν μόνο το πρώτο από άλλα επτά για εκείνη τη μέρα.
Όταν ήρθε η ώρα για ν' αρχίσει η συνάθροιση στις 11:00 η ώρα, κανένας δεν είχε φύγει από το κτίριο. Οι άνθρωποι ήταν με τα πρόσωπά τους κάτω και παρόλο που δεν έπαιζε σχεδόν καθόλου μουσική εκείνη τη στιγμή, η λατρεία ήταν ασυγκράτητη και χωρίς περιορισμούς. Μεγάλοι άνθρωποι χόρευαν σαν μπαλέτο, μικρά παιδιά έκλαιγαν από μετάνοια. Οι άνθρωποι βρίσκονταν κατά πρόσωπο, στέκονταν, ήταν γονατιστοί, αλλά πιο πολύ απ' όλα βρίσκονταν στην παρουσία Του. Υπήρχε τόσο πολύ από την παρουσία και τη δύναμη του Θεού εκεί, που οι άνθρωποι άρχισαν να νιώθουν μία επείγουσα ανάγκη να βαπτιστούν. Παρακολουθούσα ανθρώπους να εισέρχονται μέσα από τις πόρτες τις μετάνοιας και ο ένας μετά τον άλλο βίωναν τη δόξα και την παρουσία του Θεού, καθώς Εκείνος πλησίαζε. Μετά ήθελαν να βαπτιστούν κι εγώ βρισκόμουν σε δίλημμα, γιατί δεν ήξερα τι να κάνω. Ο ποιμένας ήταν απασχολημένος στο πάτωμα. Διακεκριμένοι άνθρωποι με πλησίαζαν και μου έλεγαν: "Πρέπει να βαπτιστώ. Ας μου πει κάποιος τι να κάνω." Ενώνονταν με την παρέλαση των μη σωσμένων, που τώρα όμως είχαν σωθεί, παρασυρόμενοι καθαρά από αυτή την απρόσμενη συνάντηση με την παρουσία του Θεού. Δεν υπήρχε εκείνη τη μέρα ούτε κήρυγμα, ούτε κανένας πραγματικός ύμνος, μόνο το Πνεύμα Του.
Δυομιση ώρες είχαν περάσει και, αφού ο ποιμένας κατάφερε να κουνήσει το ένα του δάκτυλο και να καλέσει τους πρεσβυτέρους προς το μέρος του, τον μετέφεραν οι ταξιθέτες στο γραφείο του. Εντωμεταξύ, όλοι αυτοί οι άνθρωποι ζητούσαν από μένα (ή οποιονδήποτε μπορούσαν να βρουν) αν μπορούσαν να βαπτιστούν. Σαν επισκέπτης στην εκκλησία, δεν ήθελα να πάρω την εξουσία να πω σε οποιονδήποτε να βαπτίσει αυτούς τους ανθρώπους, έτσι έστειλα ανθρώπους στο γραφείο του ποιμένα να κοιτάξουν αν επέτρεπε να γίνουν τα βαπτίσματα στο νερό. "Σας παρακαλώ, εξακριβώστε τι θέλει ο ποιμένας να γίνει με τα βαπτίσματα στο νερό, γιατί κανένας δεν έχει γυρίσει ακόμα να μου πει." Ο άνθρωπος έχωσε το κεφάλι του στο γραφείο του ποιμένα και σοκαρίστηκε που είδε τον ποιμένα να βρίσκεται ακόμα ξαπλωμένος ενώπιον του Κυρίου και όλους εκείνους που είχα στείλει, να βρίσκονται φαρδείς πλατείς κάτω στο πάτωμα κλαίγοντας και μετανοώντας ενώπιον του Θεού. Έτρεξε πίσω να μου πει τι είχε δει και πρόσθεσε: "Θα πάω να τον ρωτήσω, αλλά αν μπω μέσα σ' εκείνο το γραφείο, ίσως να μην επιστρέψω κι εγώ."
Β α π τ ί ζ α μ ε α ν θ ρ ώ π ο υ ς γ ι α ώ ρ ε ς
Σήκωσα τους ώμους και συμφώνησα με το βοηθό του ποιμένα. "Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει πρόβλημα να τους βαπτίσουμε." Έτσι άρχισα να βαπτίζω ανθρώπους ως φυσικό σημείο της μετάνοιάς τους ενώπιον του Κυρίου και δεν σταματήσαμε για ώρες. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ξεχύνονταν μέσα στην αίθουσα, και αφού όλοι οι άνθρωποι από την πρωινή συνάθροιση βρίσκονταν ακόμα εκεί, υπήρχαν αυτοκίνητα σταθμευμένα παντού γύρω από το κτίριο της εκκλησίας. Μία μεγάλη αλάνα δίπλα στην εκκλησία είχε γεμίσει με αυτοκίνητα παρκαρισμένα ακατάστατα.
Καθώς οι άνθρωποι έμπαιναν στην αλάνα για να παρκάρουν, ένιωθαν την παρουσάι του Θεού τόσο δυνατά, που μερικοί άρχιζαν να κλαίνε χωρίς να μπορούν να το ελέγξουν. Ίσα - ίσα που καταλάβαιναν ότι οδηγούσαν μέσα στο χώρο στάθμευσης ή πάνω στο γρασίδι χωρίς να γνωρίζουν τι συνέβαινε. Μερικοί πήγαν να βγουν απ' τα αυτοκίνητά τους και με το ζόρι και τρικλίζοντας, κατάφερναν να διασχίσουν το πάρκινγκ. Μερικοί μόλις που κατάφεραν να μπουν στο κτίριο, για να πέσουν κάτω με το που περνούσαν τις πόρτες. Οι ταξιθέτες, που είχαν πιεστεί υπερβολικά, έπρεπε στην κυριολεξία να τραβούν τους αβοήθητους ανθρώπους μακριά από τις πόρτες και να τους σωριάζουν κοντά στους τοίχους των διαδρόμων και των προθαλάμων για να καθαριστεί η είσοδος. Άλλοι κατάφερναν να περάσουν και το διάδρομο και μερικοί έφταναν και μέχρι τον προθάλαμο, πριν πέσουν κατά πρόσωπο σε μετάνοια.
Στην πραγματικότητα, ορισμένοι το έκαναν μέσα στην κύρια αίθουσα, αλλά οι περισσότεροι δεν έψαχναν καθόλου για καθίσματα. Δεν είχε σημασία τι έκαναν ή πόσο μακριά το έκαναν. Δεν περνούσε πολύς χρόνος, πριν αρχίσουν να κλαίνε και να μετανοούν. Δεν υπήρχε καν μουσικό μέρος εκείνη την ώρα. Πρωταρχικά, ένα πράγμα συνέβη εκείνη τη μέρα. Φανερώθηκε η παρουσία του Θεού. Όταν συμβεί αυτό, το πρώτο που κάνεις, είναι το ίδιο πράγμα που έκανε και ο Ησαϊας, όταν είδε τον Κύριο επί θρόνου υψηλού και επηρμένου. Έκραξε μέσα από τα βάθη της ψυχής του:
"Τότε είπα, Ω τάλας εγώ! διότι εχάθην, επειδή είμαι άνθρωπος ακαθάρτων χειλέων,
και κατοικών εν μέσω λαού ακαθάρτων χειλέων,
επειδή οι οφθαλμοί μου είδον τον Βασιλέα, τον Κύριον των δυνάμεων."
ΗΣΑ. ς':5
Βλέπετε, ο ίδιος ο Ησαϊας ο προφήτης, ο εκλεκτός υπηρέτης του Θεού, είδε το Βασιλιά της δόξας. Αυτά που νόμιζε ότι ήταν καθαρά και άγια, τώρα φαίνονταν σαν βρώμικα κουρέλια. Σκεφτόνταν, "νόμιζα ότι γνώριζα το Θεό, δεν ήξερα πολλά απ' Αυτόν!" Εκείνη την Κυριακή φάνηκε ότι ήρθαμε τόσο κοντά. Σχεδόν Τον πιάσαμε. Τώρα ξέρω ότι είναι εφικτό.
Ε π έ σ τ ρ ε ψ α ν γ ι α π ε ρ ι σ σ ό τ ε ρ α
Άνθρωποι συνέχιζαν να γεμίζουν την αίθουσα ξανά και ξανά, ξεκινώντας μ' εκείνη την παράξενη συνάθροιση που άρχισε στις 8:30 εκείνο το πρωί. Τελικά πήγα για φαγητό γύρω στις 4:00 το απόγευμα και μετά επέστρεψα κατευθείαν στην εκκλησία. Πολλοί δεν είχαν φύγει καθόλου. Η συνεχόμενη "κυριακάτικη πρωινή συνάθροιση" διήρκεσε μέχρι τις 1:00 τη Δευτέρα το πρωί. Δεν χρειαζόταν να αναγγείλουμε τα σχέδιά μας για τη Δευτέρα το βράδυ. Όλοι ήδη ήξεραν. Να είμαι ειλικρινής, θα γινόταν συνάθροιση, είτε το ανακοινώναμε, είτε όχι. Οι άνθρωποι απλά πήγαν σπίτια τους να κοιμηθούν λίγο ή να κάνουν τα πράγματα που έπρεπε να γίνουν και επέστρεψαν αμέσως μετά για περισσότερα. Όχι για περισσότερα από τους ανθρώπους και τα προγράμματά τους, αλλά για το Θεό και την παρουσία Του.
Κάθε βράδυ ο ποιμένας κι εγώ μπαίναμε μέσα και λέγαμε, "Τι θα κάνουμε;"
Τις περισσότερες φορές η απάντηση ο ένας προς τον άλλο ήταν η αναμενόμενη: "Τι θέλεις εσύ να κάνεις;"
Αυτό που εννούσαμε ήταν. "Δεν ξέρω τι να κάνω. Τι θέλει Εκείνος να κάνει;"
Μερικές φορές μπαίναμε μέσα και αρχίζαμε να προσπαθούμε να "έχουμε εκκλησία", αλλά η πείνα των ανθρώπων που έκραζε, γρήγορα έλκυε την παρουσία του Θεού και ξαφνικά ο Θεός μας αποκτούσε!
Άκουσε, φίλε μου, ο Θεός δεν νοιάζεται για τη μουσική σου και τα εντυπωσιακά στη σάρκα κτίριά σου. Δεν τον εντυπωσιάζει το χαλί της εκκλησίας σου. Αυτός ντύνει με χαλιά τους αγρούς. Ο Θεός, στην πραγματικότητα, δεν ενδιαφέρεται για τίποτα απ' αυτά που εσύ μπορείς να "κάνεις" γι' Αυτόν. Νοιάζεται μόνο για την απάντησή σου σε μία ερώτηση: "Με θέλεις;"
Διάλυσε τα πάντα, που δεν είναι από Σένα, Κύριε!
Έχουμε προγραμματίσει τόσο σφιχτά τις συναθροίσεις στην εκκλησία μας, που στην πραγματικότητα, δεν αφήνουμε χώρο στο Άγιο Πνεύμα. Ίσως βέβαια αφήνουμε λίγο να μας μιλήσει ο Θεός προφητικά, αλλά εκνευριζόμαστε όταν προσπαθεί να σπάσει τα προγράμματά μας. Δεν μπορούμε να βγάλουμε το Θεό έξω απ' το κουτί για πολύ, γιατί μπορεί να καταστρέψει τα πάντα. (Αυτό έχει γίνει η προσευχή μου: "Βγάλε μας από τα κουτιά μας, Κύριε, και κατάστρεψε τα πάντα που δεν είναι από Σένα.")
Θα ήθελα να σας κάνω μία ερώτηση: Πόσος καιρός έχει περάσει από τότε ποιυ πήγατε στην εκκλησία και είπατε: "Θα προσμένουμε τον Κύριο"; Νομίζω ότι φοβόμαστε να Τον προσμένουμε, διότι φοβόμαστε ότι δεν θα φανεί. Έχω μία υπόσχεση για σας. "Οι προσμένοντες τον Κύριον θέλυησιν ανανεώσει την δύναμιν αυτών." (ΗΣΑ. μ':31) Θέλετε να ξέρετε γιατί έχουμε ζήσει σε αδυναμία ως Χριστιανοί και δεν είχαμε όλα όσα ο Θεός ήθελε για μας; Θέλετε να ξέρετε γιατί έχουμε ζήσει κάτω από τα προνόμιά μας και δεν είχαμε τη δύναμη να υπερνικήσουμε την ίδια μας τη σαρκικότητα; Ίσως είναι γιατί δεν Τον περιμέναμε να φανεί για να μας ενδυναμώσει και προσπαθούμε να κάνουμε τόσα πολλά με τη δύναμη της ψυχικής μας σφαίρας.
Ο Θεός διέλυσε τα πάντα στο Χιούστον
Δεν προσπαθώ να σας κάνω να νιώσετε άσχημα. Ξέρω ότι οι περισσότεροι Χριστιανοί και οι περισσότεροι από τους ηγέτες μας έχουν ειλικρινά καλό σκοπό, αλλά υπάρχουν τόσα περισσότερα ακόμα. Μπορείς να "πιάσεις" το Θεό - ρώτησε τον Ιακώβ - και μπορεί να χαλάσει τον τρόπο που πάντα περπατούσες! Αλλά μπορείς να Τον πιάσεις. Συζητήσαμε, κηρύξαμε και διδάξαμε για την αναζωπύρωση μέχρι που η Εκκλησία βαρέθηκε ν' ακούει πια γι' αυτό. Αυτό έκανα μια ζωή. Κήρυττα αναζωπυρώσεις, ή έτσι νόμιζα. Έπειτα ο Θεός βγήκε από το κουτί Του και διέλυσε τα πάντα, όταν φανερώθηκε. Επτά βράδια τη βδομάδα, για τις επόμενες τέσσερις ή πέντε βδομάδες συνεχώς, εκατοντάδες άνθρωποι κάθε βράδυ στέκονταν στη γραμμή για να μετανοήσουν και να λάβουν το Χριστό, να λατρεύσουν, να προσμένουν και να προσευχηθούν. Αυτό που είχε συμβεί στην Ιστορία, στο παρελθόν και το παρόν, συνέβαινε πάλι. Τότε έκανε την εμφάνισή του αυτό μέσα μου, "Θεέ μου, θέλεις να το κάνεις αυτό παντού." Για μήνες η φανερωμένη παρουσία Του αιωρούνταν εκεί.
Ο Θεός επιστρέφει για να κατακτήσει ξανά την Εκκλησία
Απ' όσα μπορώ να πω, υπάρχει μόνο ένα πράγμα που Τον σταματάει. Δεν σκοπεύει να εκχέει από το Πνεύμα Του εκεί που δεν βρίσκει πείνα. Ψάχνει για πεινασμένους. Πείνα σημαίνει να είσαι ανικανοποίητος με την υπάρχουσα οδό, που σε ωθούσε να ζεις χωρίς Αυτόν μέσα στην πληρότητά Του. Έρχεται μόνο όταν είσαι έτοιμος να παραδώσεις τα πάντα σ' Εκείνον. Ο Θεός επιστρέφει για να κατακτήσει ξανά την Εκκλησία Του, αλλά πρέπει να έχεις πείνα.
Θέλει να αποκαλύψει τον εαυτό Του ανάμεσά μας. Θέλει να έρθει όλο και πιο δυνατά, και πιο δυνατά, και πιο δυνατά, και πιο δυνατά μέχρι η σάρκα σου να μη μπορεί να το αντέξει. Η ομορφιά σ' αυτό είναι η εξής: Ούτε οι μη σωσμένοι που περνάνε απ' έξω, να μη μπορούν να αντισταθούν. Αρχίζει να συμβαίνεί. Έχει δει τη μέρα εκείνη, που οι αμαρτωλοί θα παρεκκλίνουν από την πορεία τους στο μεγάλο αυτοκινητόδρομο και θα έρχονται σε μέρη με ανοιχτό ουρανό. Θα τραβάνε για τους χώρους στάθμευσης με αμήχανα βλέμματα και θα χτυπάνε τις πόρτες λέγοντας: "Υπάρχει κάτι εδώ ... Πρέπει να το έχω, σας παρακαλώ,"
Τ ι κ ά ν ο υ μ ε ;
Δεν κουράστηκες να προσπαθείς να μοιράζεις φυλλάδια, να χτυπάς πόρτες και να κάνεις εσύ τα πράγματα να συμβαίνουν; Προσπαθούσαμε για πολύ καιρό να κάνουμε εμείς πράγματα να συμβούν. Τώρα Αυτός θέλει να τακάνει να συμβαίνουν! Αυτό είναι που έκανε και ο Ιησούς. Είπε, "Πατέρα, τι κάνεις; Αυτό θα κάνω κι Εγώ."
Ο Θεός θέλει να εγκατασταθεί μέσα στη δική σου εκκλησιαστική οικογένεια. Πόσας καιρός πέρασε από τότε που πείνασες για το Θεό και που σε έκαιγε σε τέτοιο σημείο που δεν σ' ένοιαζε τι σκέφτονταν οι άνθρωποι για σένα; Σε προκαλώ αυτή τη στιγμή να ξεχάσεις κάθετι που αποσπά την προσοχή σου, κάθε γνώμη, εκτός από ένα πράγμα. Τι νιώθεις αυτή τη στιγμή, καθώς διαβάζεις πως ο ίδιος ο Θεός εισέβαλε σ' αυτές τις εκκλησίες; Το καταπνίγεις; Τι σφίγγει την καρδιά σου; Δεν νιώθεις ότι η αφύπνιση που νόμιζες ήταν μία πείνα για καιρό νεκρή; Πόσος καιρός πέρασε από τότε που ένιωσες αυτό που νιώθεις σ' αυτή τη στιγμή; Σήκω και εκζήτησε την παρουσία Του. Γίνε ένας βιαστής του Θεού. Γίνε ένας κυνηγός Του.
Δεν μιλαω για τον ενθουσιασμό και την έξαψη, όπως θα μπορούσαμε να το πούμε, που νιώθεις στη δοξολογία και τη λατρεία. Γνωρίζουμε πώς να παίζουμε τη μουσική "σωστά", έτσι ώστε η υμνωδία να είναι καταπληκτική, η συνοδεία να είναι φανταστική και όλα να φαίνονται τέλεια. Δεν είναι όμως σ' αυτό που αναφέρομαι τώρα και δεν είναι αυτό που προκαλεί την πείνα σου αυτή τη στιγμή. Μιλάω για την πείνα για την παρουσία του Θεού. Είπα, "πείνα για την παρουσία του Θεού."
Επιτρέψτε μου να μιλήσω χωρίς περιστροφές για λίγο. Γνωρίζω μέσα στα βάθη των καρδιών μου ότι η αλήθεια της υπόθεσης είναι αυτή: Η Εκκλησία έχει ζήσει σε μια αυτοδικάιωση και μια υπεροψία για τόσο πολύ καιρό, που βρωμάμε στη μύτη του Θεού. Ούτε μπορεί να μας κοιτάξει στην παρούσα κατάστασή μας. Με την ίδια αμηχανία, που ίσως εσείς κι εγώ νιώθουμε σε ένα εστιατόριο ή στο μπακάλικο, όταν βλέπουμε τα παιδιά κάποιου να φέρονται ιδιότροπα και να περνάει το δικό τους. Ο Θεός νιώθει το ίδιο με την αυτοδικαίωσή μας. Ο Θεός νιώθει άβολα με την εγωιστική αυτοδικαίωσή μας. Δεν είμαστε "τόσο μαζί", όσο νομίζαμε.
"Τι προκαλεί αυτού του είδους το πράγμα;"
" Η μετάνοια. "
Εν εκείναις δε ταις ημέραις έρχεται Ιωάννης ο Βαπτιστής κηρύττων εν τη ερήμω της Ιουδαίας,
Και λέγων, Μετανοείτε, διότι επλησίασεν η βασιλεία των ουρανών.
Διότι ούτος είναι ο ρηθείς υπό Ησαϊου του προφήτου λέγοντος, Φωνή βοώντος εν τη ερήμω, ετοιμάσατε την οδόν του Κυρίου, ευθείας κάμετε τας τρίβους Αυτού." - ΜΑΤΘ. γ':1-3
Η μετάνοια ετοιμάζει την οδό και κάνει ευθείς τους δρόμους της καρδιάς. Η μετάνοια υψώνει κάθε ταπεινό μέρος και κατεδαφίζει κάθε υψηλό στη ζωή μας και στις εκκλησιαστικές οικογένειές μας. Η μετάνοια προετοιμάζει για την παρουσία Του. Στην πραγματικότητα, δεν μπορείς να ζήσεις στην παρουσία Του χωρίς μετάνοια. Η μετάνοια επιτρέπει εκζήτηση της παρουσίας Του. Φτιάχνει το δρόμο για σένα για να φτάσει στο Θεό (ή το Θεό να φτάσει σε σένα!) Ρώτησε μόνο τον Ιωάννη το Βαπτιστή. Όταν εκείνος ετοίμαζε το δρόμο, ο Ιησούς "ήρθε περπατώντας".
Αυτό είναι το επίκεντρο όλων όσων θέλω να σας πω. Πόσος καιρός είναι που είπες "Πάω για το Θεό"; Πόσο καιρό πέρασε από τότε που άφησες στην άκρη όλα όσα σε απασχολούσαν και έτρεξες στο δρόμο της μετάνοιας για να εκζητήσεις το Θεό;
Δ ε ν ε ί ν α ι υ π ε ρ η φ ά ν ε ι α . Ε ί ν α ι π ε ί ν α.
Συνήθιζα να εκζητώ το Θεό κηρύττοντας καλά κηρύγματα σε μεγάλα πλήθη και να επιχειρώ μεγάλα κατορθώματα γι' Αυτόν. Αλλά καταστράφηκα. Τώρα είμαι ένας κυνηγός του Θεού. Τίποτα άλλο δεν έχει πια σημασία. Σαν αδελφός σας εν Χριστώ, σας λέω ότι, σας αγαπώ. Αλλά αγαπώ Εκείνον περισσότερο. Δεν θα μπορούσε να με νοιάζει λιγότερο τι λένε οι άλλοι άνθρωποι ή εργάτες για μένα. Κυνηγάω το Θεό. Αυτό δεν είναι υπερηφάνεια. Είναι πείνα. Όταν εκζητάς το Θεό με όλη σου την καρδιά, την ψυχή και το σώμα, θα γυρίσει να σε συναντήσει και το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης θα είναι να είσαι κατεστραμμένος για τον κόσμο.
Τα καλά πράγματα έχουν γίνει εχθροί των καλύτερων πραγμάτων. Σας προκαλώ και σας απελευθερώνω αυτή τη στιγμή, καθώς διαβάζετε αυτά να λόγια, να αφήσετε την καρδιά σας να συντριφθεί από το Άγιο Πνεύμα. Είναι καιρός για σας να αγιάσετε τη ζωή σας. Σταματήστε να βλέπετε, αυτά που συνηθίζατε να βλέπετε. Σταματήστε να διαβάζετε, αυτά που συνηθίζατε να διαβάζετε, αν διαβάζετε κάτι περισσότερο από το Λόγο Του. Αυτός πρέπει να είναι η πρώτη και μεγαλύτερη πείνα σας.
Αν είστε ικανοποιημένοι και ευχαριστημένοι, τότε σας αφήνω ήσυχους και μπορεί ασφαλώς ν' αφήσετε την ανάγνωση του παρόντος μηνύματος εδώ, σ' αυτό το σημείο και δεν θα σας ενοχλήσω ξανά. Αν πεινάτε όμως, έχω μια υπόσχεση από τον Κύριο για σας. Εκείνος είπε, "Μακάριοι οι διψώντες και πεινώντες την δικαιοσύνην, διότι αυτοί θέλουσι χορτασθή." (ΜΑΤΘ. ε':6)
Π ο τ έ δ ε ν π ε ι ν ά σ α μ ε
Το πρόβλημά μας είναι ότι ποτέ δεν πεινάσαμε πραγματικά. Έχουμε επιτρέψει σε πράγματα αυτού του κόσμου να ικανοποιούν τη ζωή μας και αν χορταίνουν την πείνα μας. Ερχόμαστε στο Θεό βδομάδα ανά βδομάδα, χρόνο με το χρόνο και Τον αφήνουμε να γεμίζει τους μικρούς άδειους χώρους μας. Σας λέω ότι, ο Θεός κουράστηκε να είναι "δεύτερος χώρος" σε όλα τ' άλλα στη ζωή μας. Έχει επίσης κουραστεί να είναι δεύτερος στο πρόγραμμα της τοπικής εκκλησίας και στη ζωή της εκκλησίας!
Όλα τα καλά, συμπεριλαμβανομένων των έργων που κάνει η τοπική εκκλησία σας (από το να ταϊζει τους φτωχούς μέχρι να σώζει έμβρυα στο συμβουλευτικό κέντρο για την εγκυμοσύνη και να διδάσκει τα παιδιά στο Κυριακό σχολείο) πρέπει να φύγουν από την παρουσία του Θεού. Ο πρωταρχικός παράγοντας που μας παρέχει το κίνητρο, πρέπει να είναι: "Το κάνουμε εξαιτίας Του και γιατί αυτό είναι η καρδιά Του." Αλλά αν δεν προσέξουμε, μπορεί να πιαστούμε να κάνουμε πράγματα για Εκείνον και να ξεχάσουμε Αυτόν.
Μπορεί να είσαι τόσο παγιδευμένος στο να γίνεις "θρησκευόμενος", που ποτέ δεν θα γίνεις πνευματικός. Δεν έχει σημασία πόσο πολύ προσεύχεσαι. (Συγχωρέστε με που το λέω αυτό, αλλά μπορεί να είσαι χαμένος και να μη γνωρίζεις καν το Θεό και να συνεχίζεις ακόμα να έχεις μία ζωή προσευχής.) Δεν με νοιάζει πόσο γνωρίζεις τη Γραφή, ή τι γνωρίζεις για Εκείνον. Σε ρωτάω, "Τον γνωρίζεις;"
Φοβάμαι ότι έχουμε χορτάσει την πείνα μας γι' Αυτόν διαβάζοντας τα παλιά γράμματα της αγάπης Του προς τις εκκλησίες, μέσα από τις Επιστολές στην Καινή Διαθήκη. Είναι καλές, άγιες και απαραίτητες, αλλά ποτέ δεν θα έχουμε οικειότητα με Εκείνον. Έχουμε καταπνίξει την πείνα μας για την παρουσία Του κάνοντας πράγματα για Εκείνον.
Δύο σύζυγοι μπορεί να κάνουν πράγματα ο ένας για τον άλλον, ενώ ποτέ δεν αγάπησαν πραγματικά ο ένας τον άλλο. Μπορεί να έχουν παρακολουθήσει μαζί μαθήματα τοκετού, να κάνουν παιδιά, να μοιράζονται μια υποθήκη, αλλά ποτέ δεν απολαμβάνουν το υψηλό επίπεδο οικειότητας, που ο Θεός προόρισε και σχεδίασε για το γάμο (και δεν μιλάω μόνο για τα σεξουαλικά). Πολύ συχνά ζούμε σε χαμηλότερη στάθμη απ' αυτήν που ο Θεός σκόπευε για μας, έτσι όταν φανερώνεται απρόσμενα μέσα στη δύναμή Του, σοκαριζόμαστε. Οι περισσότεροι από μας απλά δεν είναι έτοιμοι να δούμε "την ενέργειά Του να πληρεί το ναό."
Ίσως το Άγιο Πνεύμα ήδη σου μιλάει. Αν με το ζόρι κρατάς τα δάκρυά σου, άστα λοιπόν να κυλήσουν. Ζητάω από τον Κύριο αυτή τη στιγμή να αφυπνίσει μια παλιά, παλιά πείνα που σχεδόν έχεις ξεχάσει. Ίσως ένιωθες έτσι κάποιες μέρες στο παρελθόν, αλλά επέτρεψες σε άλλα πράγματα να σε γεμίσουν και να αντικαταστήοσουν αυτό τον πόθο για την παρουσία Του.
Στο όνομα του Ιησού, σας απελευθερώνω από τη νεκρή θρησκεία σε μια πνευματική πείνα, αυτή τη στιγμή. Προσεύχομαι να έρθει μια τέτοια πείνα για το Θεό, που να μην νοιάζεστε για τίποτα άλλο.
Νομίζω ότι βλέπω μια αδύναμη, τρεμάμενη φλόγα. Αυτός θα την "αναζωπυρώσει".
Κύριε, θέλουμε μόνο την παρουσία Σου. Πεινάμε τόσο πολύ!
