Εκεί που υπήρχε φόβος και ανασφάλεια, τώρα υπάρχει χαρά αναμειγμένα με δάκρυα συντριβής. Νιώθει ότι γνώρισε τον πραγματικό του Πατέρα, Εκείνον που τον ξαναγέννησε μέσα στην παρουσία Του. Η αναζωπύρωση δεν είναι απλά κάποια έντονα και συναρπαστικά φαινόμενα που μπορείς να παρατηρήσεις με το μάτι. Είναι μία φλόγα που εισχωρεί στα βάθη του εαυτού σου και αγγίζει τα σημεία εκείνα, που χρειάζονται θεραπεία και αλλαγή. Η αναζωπύρωση φτιάχνει τον άνθρωπο κατά το μέτρο της πληρότητας του Χριστού.
Αδελφοί, δεν είναι η σοφία μας ή επινοητικότητά μας, ή βιβλικές γνώσεις μας, τα εδάφια που ξέρουμε, τα διάφορα συνέδρια και τα βιβλικά σχολεία που θα φέρουν αναζωπύρωση και ουσιαστική αλλαγή ατομικά, αλλά και συλλογικά. Έχουν και αυτά τη θέση τους μέσα στην εκκλησία, όμως δεν πρέπει να επισκιάσουν τη συντριβή και την ειλικρινή εκζήτηση του Κυρίου. Δεν πλησιάζουμε μέσω αυτών τον Κύριο, αλλά μέσω μιας διψασμένης καρδιάς, που έχει ανάγκη το Δημιουργό της. Τον πλησιάζουμε με την αγνη επιθυμία ενός παιδιού που απεγνωσμένα ζητάει τον μπαμπά του. Είναι αποκλειστικά η παντοδύναμη παρουσία του Κυρίου, η οποία έρχεται και προσαρμόζεται σε μία κατεστραμμένη καρδιά ή κοινωνία και φέρνει αποκατάσαση και θεραπεία. Ίσως εκζητούμε τα άλλα περισσότερο, από τον ίδιο τον Ιησού. Ίσως με τον καιρό έχουμε ξεγελαστεί και νομίζουμε ότι υπάρχει και κάποιος άλλος εναλλακτικός τρόπος. Θέλουμε τη δύναμη εκείνη που μπορεί να λύσει κάθε σκληρή καρδιά ενώπιον του Θεού. Θέλουμε τη φωτιά εκείνη που κάνει την καρδιά μας να εκχέεται ως ύδωρ μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μας, αφήνοντας ό,τι άλλο μέχρι τώρα έχουμε αρπάξει για να στερεωθούμε. Μετάνοια σημαίνει παραχωρούμε ολοκληρωτικά τον εαυτό μας στο πνεύμα της δόξας. Ο Ιησούς είπε ότι Εκείνος είναι η ανάσταση. Όχι μόνο τότε που ανέστησε το Λάζαρο, αλλά και τώρα, καθώς ζητάμε να αναστήσει τη χώρα μας μέσα από το σκοτάδι και την αμαρτία.
Το βήμα για τη δόξα και την αναζωπύρωση ανήκει στη δική μας επιλογή και υπευθυνότητα. Δεν έχουμε άλλη επιλογή, εκτός την αναζωπύρωση. Εναλλακτική λύση δεν υπάρχει. Είναι ευκολώτερο να μετρήσεις τα άστρα του ουρανού, από το να μετρήσεις το κόστος ενός ενδεχομένου μη αναζωπύρωσης. Όποιο κόστος κι αν καλείσαι να πληρώσεις προκειμένου να έρθει η δόξα του Κυρίου στη χώρα μας, αξίζει να το κάνεις. Ο Κύριος περίμενε την τωρινή στιγμή για να κινηθεί με τον τρόπο που Εκείνος επιθυμούσε πάντα να κάνει. Έκανε τόση υπομονή και τώρα είναι η ώρα να εκπληρωθούν όλες εκείνες οι προφητείες των τελευταίων ημερών. Μέσα στον λόγο του Θεου, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών κυριαρχούν σε ένα μεγάλο τμήμα τoυ και καταλαβαίνουμε ποσο λαχταρεί ο Κυριος την μέρα που θα πάρει την Νύμφη γιά πάντα κοντά Του.
Ο καιρός των δογματικών μαχών και διαχωρισμάτων θα περάσει για να έρθει μία ενότητα πέρα από τις προσδοκίες μας. Η αναζωπύρωση θα καταστρέψει κάθε έργο του διαβόλου όσες χιλιετίες κι αν αυτός εργαζόταν για να εγκαθιδρύσει το δικό του βασίλειο. Είμαστε πολύ κοντά για να νιώσουν οι κάτοικοι αυτής της γης την ανάσα ενός πνευματικού στρατού, όπως τον είδαν και το ένιωσαν οι Χαναναίοι, καθώς οι Ισραηλίτες προχωρούσαν προς την Γη της Επαγγελίας, τη Χαναάν. ΔΕΥ. β':25, ΙΗΣ. β':9,11.
Οι κυβερνήσεις, αλλά και οι άπιστοι βλέπουν ένα αυξανόμενο σώμα με την παρουσία του Κυρίου να αυξάνεται ανάμεσά του. Ο κόσμος που παρατηρεί, θα κληθεί να λάβει μέρος στην αναζωπύρωση αυτή ή να αντισταθεί. Κάθετι που μπορεί να σειστεί, θα σειστεί. Όλος ο κόσμος θα υποστεί μία αλλαγή, αυτήν της αναζωπύρωσης. Ζούμε σε μία χρονική στιγμή, που θα βιώσουμε μεγαλειώδεις ευλογίες και θα δούμε ένδοξα πράγματα να συμβαίνουν. Αυτό όμως δείχνει το βαθμό, που εμείς πρέπει ν' αφιερωθούμε στον Ιησού και να δοθούμε στο θέλημά Του, που είναι να φέρουμε τον καρπό που Εκείνος θέλει. ΄Ισως έχουμε συνηθίσει το θρησκευτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγαλώσαμε όλα αυτά τα χρόνια, καθώς μας αναγέννησε ο Κύριος και αν δεν προσέξουμε, ίσως σταθεί εμπόδιο σ' αυτό που ο Κύριος καλεί την Εκκλησία Του να κάνει.
Κάθε στασιμότητα και συνήθεια ενισχύει την παθητικότητα και βαραίνει την καρδιά μας. ΛΟΥΚ. κα':1,2.
Ελλατώνει την ευαισθησία στο άκουσμα της φωνής Του. Αυτό θα σπάσει μέσω μίας ενεργής, φλογερής και διψασμένης εκζήτησης του προσώπου του Ιησού, καθώς Αυτός θα έχει γίνει ο μόνος στόχος και η μόνη επιθυμία μας. Κάθε θρησκευτική ή δογματική δραστηριότητα μπορεί να μας απομακρύνει από τον Κύριο, χωρίς εμείς να αντιλαμβανόμαστε τον κίνδυνο. Ανάλογα με αυτό, κάθε ένθερμη εκζήτηση για τον Ιησού δημιουργεί την κατάλληλη και ιδανική δραστηριότητα για να υπάρχουν τα σωστά αποτελέσματα και όχι ομοιώματα ουσιαστικών αποτελεσμάτων.
Η αναζωπύρωση θα έρθει σαν μεγάλη χαρά κι ευλογία στα παιδιά της. Νομικιστικά και θρησκευτικά δεσμά δεν μπορούν να σταθούν μπροστά σε μία αυθεντική κίνηση του Αγίου Πνεύματος. Η θρησκεία θα ξεπλυθεί μέσα στην παρουσία του Θεού και αντί γι' αυτό θα τεθεί ένα θεμέλιο οικειότητας, σεβασμού και επικοινωνίας με ένα άλλο Πρόσωπο, τον Ιησού Χριστό.
Ας είμαστε έτοιμοι, διότι μεγάλες αλλαγές θα έρθουν γύρω μας από το Πνεύμα του Θεού.
Καθώς καλείται ο λαός του Θεού να μεσολαβήσει με προσευχή, κάνει δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι κατεδαφίζει κάθετι που δεν ανήκει στον Κύριο. Το άλλο είνια ότι οικοδομεί και επιβάλλει και επεκτείνει τη βασιλεία του Θεού.
ΙΕΡ. α':10 - "Ιδέ, σε κατέστησα σήμερον επί τα έθνη, και επί τας βασιλείας, διά να εκριζώνης, και να κατασκάπτης, και να καταστρέφεις, και να κατεδαφίζεις, να ανοικοδομής και να καταφυτεύης."
Αυτή είναι η επίδραση της προσευχής της Εκκλησίας. Μία προσευχή, που κανείς δεν έχει τη δύναμη ή ικανότητα να παρεμποδίσει και να αποτρέψει τα συγκεκριμένα φλογερά αιτήματα.
Τον τελευταίο καιρό παρατηρούμε μία αποδυνάμωση των καθιερωμένων δραστηριοτήτων διαφόρων εκκλησιών ή συνδέσμων τους στην Ελλάδα. Θεσμοί, που υπήρχαν εδώ και πολλά χρόνια ξεθωριάζουν, έχουν χάσει τη φρεσκάδα τους και έχουν γίνει μία απλή συνήθεια. Πολλοί θα πουν ότι οι καιροί αλλάζουν και κατ' αυτό τον τρόπο θα πρέπει να προσαρμοστούν και οι δραστηριότητες των εκκλησιών. Έχω μέσα μου την έντονη παρόρμηση να πω ότι είναι καιρός να αφήσουμε τα δικά μας σχέδια, φιλοδοξίες και επιδιώξεις και να κοιτάξουμε επιτέλους τι θέλει ο Κύριος. Να κοιτάξουμε ότι καθημερινά χάνονται ψυχές από γύρω μας, ενώ εμείς εστιάζουμε την προσοχή μας στο κατά πόσο επιτυχημένοι θα είναι η τάδε συγκέντρωση ή εκδήλωση.
Θέλουμε να αναγράφεται το όνομά μας σε φωτεινές επιγραφές, ενώ το σκοτάδι εξαπλώνεται με πολύ γρήγορους ρυθμούς στον κοινωνικό μας περίγυρο. Κοιτάζουμε να ανεβούμε σε ένα ψηλό άμβωνα για να κηρύξουμε αυτό που σκεφτόμαστε, ενώ ο κόσμος κατεβαίνει τα σκαλιά της απώλειας. Είμαστε γεμάτοι από ιδέες, αλλά άδειοι από το φόβο του Θεού πάνω στο τι έχει Εκείνος να πει για τη νοοτροπία της Εκκλησίας στην Ελλάδα και γενικότερα σ' όλο τον κόσμο. Είμαστε τόσο απορροφημένοι να γεμίζουμε την ατζέντα μας με σημαντικές συναντήσεις, που μας κάνει να ξεχνάμε ότι ο διάβολος δίπλα μας συνεχίζει ανενόχλητος το μοχθηρό του έργο με ακόμα μεγαλύτερη άνεση.
Αδελφοί, χωρίς μετάνοια συνδυασμένη με ειλικρινή προσευχή και αφιέρωση δεν πρόκειται να αλλάξουν πολλά. Αν δεν απομακρύνουμε την όποια δημοσιοϋπαλληλική στάση στα πράγματα του Θεού σαν υπεύθυνοι, θα συνεχίζουμε να χτυπάμε γροθιές στον αέρα. Α' ΚΟΡ. θ':26 Πολύ παραστατικά ο Ιησούς μας έδωσε να καταλάβουμε ότι μας θέλει να είμαστε σε εγρήγορση και άγρυπνοι στην προσευχή και στον πόθο μας για την εξάπλωση της βασιλείας Του. Είπε ότι επιθυμεί να είμαστε οίκος προσευχής, δείχνοντας εκείνη την ημέρα και τι άλλο δεν θέλει να είμαστε. Πολλές φορές δίνουμε την εντύπωση ότι σε ένα πρόβλημα το τελευταίο μέσο που δυναμικά επιστρατεύουμε για την επίλυσή του είναι η προσευχή.
Μπορεί να προσευχόμαστε, αλλά ίσως χωρίς την απαιτούμενη πίστη και προσκαρτέρηση. Εξαντλούμε κάθε ικανότητα και μέθοδο και στο τέλος, όταν αυτά δεν δίνουν το επιθυμητό αποτέλεσμα θα δώσουμε λίγο περισσότερο βάρος στην προσευχή. Δείχνουμε ότι δεν πιστεύουμε πολύ στη δύναμη και ευλογία της πράξης που λέγεται ικεσία. Μπορεί να προσευχόμαστε συνεχώς, αλλά δίχως αυτή η προσευχή να έχει το απαιτούμενο βάρος, πόνο και προσμονή, δίχως να συνοδεύεται από μία στάση πίστης και αγανάκτησης προς την κατεύθυνση αυτή ο Κύριος θα καθυστερεί την αναζωπύρωση μέχρι οι καρδιές μας να αποκτήσουν την απαιτούμενη θερμοκρασία για τη σχετική έκρηξη.
Πιστεύω ότι είναι καιρός στην Εκκλησία να αναδυθεί η προσευχή του πόθου και ζήλου, που θα αποβλέπει αποκλειστικά στο δυνατό χέρι του Θεού. Μία προσευχή, που θα συνοδεύεται από ολοκληρωτική απουσία ανθρώπινων ιδεών και πρακτικών για να μπορέσει ο Θεός να μεταδώσει το δικό Του τρόπο στις καρδιές του λαού Του. Θα είναι προσευχή μέσα στην οποία θα κρύβεται και θα υπάρχει ολόκληρη η ζώσα ελπίδα της Εκκλησίας. Αυτά θα την κάνουν θερμή, ευάρεστη, διότι πραγματικά αφήνουμε στα χέρια του Θεού το μέλλον μας, αλλά και ότι έχει σχέση με το έργο Του. Δεν θα περιορίζουμε το έργο Του με μία μέθοδο ελέγχου και καταπίεσης, που συνήθως εξασκούμε για να υπάρχει "τάξη", αλλά ο λαός του Θεού θα επιθυμήσει την οδηγία της παρουσίας του Κυρίου μέσα από μία επίγνωση της δικής μας αδυναμίας. Ο Κύριος θα πληρώσει το λαό Του με όλα τα απαραίτητα χαρίσματα, τα οποία έχουμε ανάγκη για την τελειοποίησή μας. Όταν θα μας επισκεφθεί η ένδοξη παρουσία Του δεν θα μας χαρίσει απλά κάποια θεραπεία ή θα λύσει κάποιο οικονομικό πρόβλημα, αλλά θα προμηθεύσει όλη την ομορφιά των ουράνιων δώρων Του, που τόσο έχουμε ανάγκη.
Είμαστε διατεθειμένοι να επαναπροσδιορίσουμε τις δικές μας πράξεις και ν' αφήσουμε τον Κύριο να μιλήσει;
Θέλουμε να ταπεινωθούμε και να καθίσουμε σε μία θέση η οποία ίσως να μην παρέχει φήμη, κύρος και ανθρώπινη δόξα;
Μπορούμε να αφήσουμε τα ηνία του ελέγχου στον Κύριο και να περιορίσουμε τους εαυτούς μας στην υπηρεσία και όχι στην ξερή άσκηση της εξουσίας;
Τελικά επιζητούμε την αναζωπύρωση με την καρδιά του Θεού, ή τη θέλουμε διότι θα μας δώσει αναγνώριση, θέση και εξουσία;
Είναι καλό να θυμηθούμε κάτι. Μπορεί εμείς να είμαστε απορροφημένοι μέσα στο ναό Του, στη δήθεν εκζήτηση του προσώπου Του, όπως έκαναν οι ιερείς και η θρησκευτική ελίτ τον καιρό του Ιησού, ενώ Εκείνος θεράπευε, έσωζε, δόξαζε και υπηρετούσε απ' έξω !!!
