Een dergelijke ongebreidelde vermeerdering van vlinders
wordt echter door verschillende factoren verhinderd.
Zo draagt de mens met de door hem geproduceerde vergiften en milieuveranderingen
in niet geringe mate aan de decimatie van de vlinders bij.
Maar ook natuurlijke vijanden, parasieten en ziekten zorgen ervoor
dat de vlinders niet de overhand krijgen.
Eieren, poppen maar vooral de rupsen zijn voor vogels een zeer gewilde prooi,
terwijl ook spitsmuizen, egels, padden en mollen deze stadia niet versmaden.
De grootste vijanden van de vlinders zijn echter eveneens insecten.
De poppenrover bijvoorbeeld is een grote loopkever wiens larven zich
op de rupsen en poppen van Spinners hebben gespecialiseerd.
De rode bosmier is een goede helper in de strijd tegen de rupsen
van de dennenprocessierupsvlinder en de nonvlinder
en zandwespen slepen grote hoeveelheden naakte rupsen naar hun broedgangen.
De vlinders zelf worden welliswaar niet zo sterk bedreigd, maar ook zij hebben hun vijanden.
Zij vallen ten offer aan vogels of blijven vastzitten in spinnenwebben.
Ook libellen, roofvliegen, kikkers en hagedissen maken jacht op vlinders.
Nachtvlinders worden vooral door vleermuizen, maar ook door uilen en nachtzwaluwen bedreigd.
Tot de grootste vijanden voor vlinders behoren de sluipwespen en –vliegen.
Zij geven hun larven geen verlamde rupsen, zoals de zandwespen dat doen,
maar leggen hun eieren rechtstreeks op of in het levende object.
De parasietlarven leven eerst van het vetlichaam van de rups.
Afhankelijk van het aantal en de grootte van de parasietlarven kan de rups,
voordat zij volledig door deze larven wordt opgevreten, tot het popstadium in leven blijven.
Dan leven de parasietlarven in de pop verder om uiteindelijk zelf
in dit beschermende omhulsel te verpoppen.
Andere parasietlarven verlaten voortijdig het lichaam van de rups
en verpoppen zich meestal op hun dode gastheer.
Terug naar:
