De rups van de meriansborstel is misschien wel de mooiste die we in de Benelux kunnen aantreffen.
Hij is te zien van juli tot oktober en leeft op allerlei bomen en struiken.
Vooral eiken en beuken worden soms massaal kaalgevreten.
De volwassen rups laat zich vooral zien als hij op zoek is naar een verpoppingsplaats.
Hij wordt tot 45 mm lang.
Zijn lijf is groenachtig geel of zelfs helder geel met zwarte haren.
Er bevinden zich gele haarborstels op segmenten 4 tot 7,
afgescheiden door een zwarte ring die opvalt als de rups zich kromt.
Vaak heeft hij een rode 'staart'.
De jonge rups heeft extreem lange haren
waardoor ze op de wind kunnen worden verspreid.
Jonge exemplaren schrapen de bovenste laag van een blad.
Oudere rupsen zitten meestal ingesponnen op een blad.
De pop overwintert in grijs spinsel tussen afgevallen bladeren.
Zo mooi als de rups is, zo lelijk is de volwassen vlinder.
Hij bestaat in een 'lichte' en een 'donkere' uitvoering.
De lichte uitvoering heeft nog wel wat tekening en zijn er twee donkere dwarsbanden
op de voorvleugels herkenbaar, maar de donkere is bijkans ongetekend.
Het voorste paar poten is opvallend krachtig ontwikkeld en dicht behaard.
In rust steken deze naar voren.
De vliegtijd begint in april en is eind juni voorbij.
Ze vliegen in één generatie.
De volwassen dieren leven dus maar kort en eten in het geheel niet meer.
Ze zijn nogal variabel in grootte.
Veel exemplaren zijn zo'n 50 tot 55 mm, maar er zijn ook wel
exemplaren gevonden met een spanwijdte tot wel 70 mm.
De vlinder komt in de gehele Benelux in flinke aantallen voor
en is vooral te vinden in bosachtige streken op de zandgronden.
met name de vrouwtjes komen graag op licht af.
In juni legt zij haar eitjes dicht opeen geplakt rond een takje
of plat op een stam of dikke tak.
De eiergroepen kunnen bestaan uit 100 stuks.
Terug naar:
