Het vrouwtje van de mendicabeer lijkt zeer sterk op de witte tijger.
Ook zij is mooi wit met stipjes, zij het dat zij er
minder heeft en dat ze ook wat minder sterk behaard is.
Ook is ze met een spanwijdte tot 33 mm duidelijk kleiner.
Overigens is het mannetje bruin en onopvallend.
De mannetjes komen 's avonds graag op kunstlicht af,
de trage vrouwtjes doen dat niet.
De mannetjes vliegen ook overdag.
Overigens eten de volwassen vlinders niet.
De vliegtijd is mede daardoor relatief kort: van mei tot half juni.
Jaarlijks is er één generatie.
De rupsen zijn te zien in juli en augustus en worden tot 40 mm lang.
Ze leven op verschillende kruidachtige planten, maar bijvoorbeeld ook op paardebloem.
Hun lijf is grijs met bleke bruine dorsale en subdorsale lijnen
en oranjeachtig bruine beharing; de kop is oranje.
Het vluchtgedrag is als bij vele andere beerrupsen
of hij houdt zich dood; bij verdere verstoring rent hij alsnog weg.
De pop overwintert in spinsel op de grond.
De mendicabeer, die ook wel grijze beer wordt genoemd,
is veel minder algemeen dan de witte tijger
en vooral te vinden op de zandgronden in het oosten en zuiden van de Benelux.
Hij ontbreekt op de Waddeneilanden en is zeldzaam aan de kust en in de polders.
Terug naar:
