Het hooibeestje is een algemene standvlinder
van niet te voedselrijke graslanden, wegbermen, overhoekjes en dijken.
Waarschijnlijk zijn weersomstandigheden oorzaak geweest
van een grote achteruitgang na 1990.
Nu herstelt het hooibeestje zich weer;
in de duinen sneller dan in het binnenland.
Het is een honkvaste soort.
Binnen dit geslacht is het de eenvoudigst getekende vlinder.
Hij heeft een vleugellengte van ongeveer 15 mm
waarbij de wijfjes groter zijn dan de mannetjes.
Deze kleine, geelbruine dagvlinder heeft in de bovenhoek van de voorvleugel
een zwarte oogvlek, die op de onderkant witgekernd is.
Deze oogvlek is bij het vrouwtje op de bovenkant vrij scherp afgezet.
Op de onderkant van de achtervleugel bevinden zich geen of slechts rudimentaire oogvlekken.
Hij vliegt van mei tot in september op o.a. klaver, distels en knoopkruid.
Jaarlijks zijn er 2 en soms 3 overlappende generaties.
De eieren worden elk apart gelegd onder aan de stengels van
met name reukgras, kamgras, straatgras en beemdgras.
Na ongeveer 2 weken komen ze uit.
De rups wordt tot 20 mm lang.
Zijn lijf is groen met een donkerder ruglijn en een geelachtige lijn over de stigma's.
De kop is groen; de uitstekende punten
aan de achterkant zijn lang en roze-achtig.
De ontwikkeling van de rups kan zich binnen een maand voltrekken
maar kan ook wel elf maanden in beslag nemen.
Hij overwintert altijd als halfwas rups.
Op warme winterdagen kan de rups actief worden.
De groeisnelheid hangt van diverse omstandigheden af
zoals van de voedingswaarde van het waardplantaanbod.
Mede doordat deze grassoorten volop aanwezig zijn
in de lente en de zomer is de vlinder zeer talrijk.
Ze trekken vaak samen op met vuurvlindertjes en gewone blauwtjes.
In rust sluiten ze altijd hun vleugels en ondanks dat ze zich
tegoed doen aan de nectar van bloemen zitten ze meestal stil op een grashalm.
Ze leven als vlinder slechts ongeveer een maand.
Terug naar:
