De kolgans bereikt een lengte tot 78 cm en is daarmee kleiner dan de grauwe gans.
Herkenbaar is de witte vlek (de kol) boven de snavelbasis
en zwarte dwarsbanden over de buik (de beide kenmerken onbreken bij de jonge vogels).
De ene gans heeft overigens meer dwarsbanden dan de andere,
oudere kolganzen hebben meer strepen.
De kolgans heeft oranje poten en leeft altijd in groepen.
Op het menu staan behalve grassen, bladeren, wortels en zaden.
In het op de grond gebouwde nest komen 5 – 6 eieren te liggen
die gedurende 27 dagen bebroed worden.
De meeste Europese Kolganzen komen uit het noorden van Rusland waar het broedgebied ligt,
maar ook de Groenlandse ondersoort is een zeldzame wintergast in onze streken.
Ze zijn hier te zien vanaf oktober tot en met maart.
Voor de Kolgans zijn Nederland en Vlaanderen een belangrijk overwinteringsgebied
en dit draagt daarom dan ook een grote verantwoording.
Sinds de jaren zestig is hun aantal sterk toegenomen.
Hun aantal wordt in midwinter in Nederland op zo'n 400.000 kolganzen geschat.
Het is dan ook één van de meest algemene ganzensoorten
die bij ons buiten de broedtijd voorkomt.
De grootste aantallen zijn te vinden in Friesland, langs de IJssel,
in de Gelderse Poort en in Zeeland.
Jaarlijks werden tussen de 50.000 en 60.000 kolganzen geschoten.
Maar dat mag gelukkig niet meer.
Gelukkig omdat het ouderpaar dat in het verre Noord-Siberië haar jongen heeft grootgebracht,
deze jongen tot in het overwinteringsgebied begeleidt
en nog veel kennis in de winter bijbrengt hoe ze het beste kunnen overleven.
