ของประทาน
กระทำกิจการพิเศษบางอย่าง เช่น เผยพระวจนะ ทำการอิทธิฤทธิ์ รักษาโรค รับนิมิต มีความชำนาญ มีความสามารถ มีความรู้ (อพย.31:3; 1ซมอ.10:6-7; 2พกษ.4:32-37)
ในสมัยพระคัมภีร์ใหม่พระเจ้าทรงให้ของประทานฝ่ายพระวิญญาณ หลายอย่างแก่ผู้เชื่อตามที่พระองค์เห็นสมควรเช่น เผยพระวจนะ ปรนนิบัติ สั่งสอน เตือนสติ บริจาค ครอบครอง มีใจเมตตา มีสติปัญญา มีความรู้ มีความเชื่อ รักษาคนป่วย ทำการอิทธิฤทธิ์ สังเกตวิญญาณ พูดภาษาแปลกๆ แปลภาษาแปลกๆ (รม.12:6-8; 1คร:12:5-11)
พระเจ้าจะประทานของประทานให้แก่คริสตจักร เพื่อให้กระทำพันธกิจของพระเจ้า พระวิญญาณบริสุทธิ์ทรงเป็นผู้ที่ประทานให้ผู้เชื่อ ตามที่พระองค์เห็นสมควร และผู้เชื่อควรจะแสวงหาของประทานที่เป็นประโยชน์ต่อการเจริญเติบโตของคริสตจักร และใช้ของประทานทุกอย่าง ด้วยความรัก โดยให้องค์พระผู้เป็นเจ้าเป็นผู้รับเกียรติเพียงผู้เดียว (1คร.12:11; 13:1-3; 14:5)

ข่าวประเสริฐ
ในพระคัมภีร์เดิมใช้ว่า ``ข่าวดี'' ปรากฏในหนังสืออิสยาห์ (อสย.40:9; 41:27; 52:7; 60:6; 61:1) พวกโรมันใช้คำนี้เมื่อกล่าวถึงวันเกิดของซีซาร์ ในพระคัมภีร์ใหม่จะใช้ว่า ``ข่าวประเสริฐ'' เป็นส่วนใหญ่ แต่ก็มีบางครั้งที่ใช้ว่า ``กิตติคุณ'' (รม.16:25; 2คร.11:4; 2ธส.3:1) คือข่าวเรื่องพระเยซูคริสต์เสด็จมาปลดปล่อยมนุษย์ให้พ้นจากการเป็นทาสของบาป พ้นจากการพิพากษาลงโทษ และรับชีวิตใหม่ เป็นพระสัญญาที่พระเจ้าทรงให้แก่ชนชาติอิสราเอลในสมัยพระคัมภีร์เดิม ซึ่งได้เกิดขึ้นจริงทางองค์พระเยซูคริสต์ ผู้ใดที่หันกลับจากบาปและเชื่อวางใจในพระองค์ จะได้รับการอภัยโทษบาปและสามารถเข้าในแผ่นดินของพระเจ้า

เข้าสุหนัต
พิธีของพวกยิวที่ให้ผู้ชายตัดหนังหุ้มปลายอวัยวะเพศ เป็นพิธีที่พระเจ้าทรงตั้งไว้เพื่อเป็นสัญลักษณ์แห่งพันธสัญญาต่อชนชาติอิสราเอล (ปฐก.17:7) ว่าพระองค์จะเป็นพระเจ้าของพวกเขา และพวกเขาจะเป็นประชากรของพระองค์ พวกเขาจะนมัสการและเชื่อฟังพระองค์เท่านั้น เด็กชายชาวยิวทุกคนจะต้องเข้าพิธีสุหนัตเมื่ออายุครบ 8 วัน (ปฐก.17:12) พระกุมารเยซูก็ได้เข้าพิธีสุหนัตตามเวลาที่กำหนดไว้ (ลก.2:21) พวกยิวถือว่าเป็นสิ่งสำคัญยิ่ง คนที่ไม่ได้เข้าพิธีนี้ถือว่าเป็นคนต่างชาติหรือนอกศาสนา บางครั้งก็เรียกว่าพวกไม่เข้าสุหนัต แต่คริสตจักรสมัยแรกไม่ได้บังคับให้พวกคนต่างชาติที่มาเชื่อเข้าพิธีนี้ (กจ.15:1-29)

คนเก็บภาษี
ในสมัยพระคัมภีร์ใหม่ คนนี้จะมีหน้าที่เก็บภาษีเพื่อนำส่งรัฐบาลโรมัน แทนที่รัฐบาลโรมันจะเป็นผู้เก็บภาษีจากประชาชนโดยตรง รัฐบาลโรมันหาคนเก็บภาษีโดยการประมูล โดยผู้ประมูลได้จะเป็นตัวแทนไปเก็บภาษีตามแคว้นและเมืองต่างๆ ผู้ที่จะประมูลได้นั้นต้องเป็นผู้ที่มีฐานะดี เพราะเมื่อประมูลได้แล้วจะต้องทำสัญญานำเงินจำนวนที่ตกลงไว้ไปให้แก่รัฐบาลโรมัน พวกคนเก็บภาษีจะเก็บเงินจากประชาชนมากกว่าจำนวนที่จะต้องนำส่งรัฐบาลโรมัน ด้วยเหตุนี้ ประชาชนจึงรังเกียจเหยียด\=หยามพวกเขา เพราะขูดเลือดขูดเนื้อพี่น้องร่วมชาติโดยการนำรายได้ไปมอบให้แก่รัฐบาลโรมัน และถือว่าพวกนี้เป็นคนนอกศาสนา คนที่คบค้ากับคนเก็บภาษีก็จะพลอยได้รับการดูถูกเหยียดหยามไปด้วย (มธ.9:9-13; ลก.19:1-10)

คนต่างชาติ
คนที่ไม่ใช่ยิว เป็นพวกที่คนยิวโดยทั่วไปไม่คบหาด้วย (กจ.10:28) นอกจากนี้คนยิวยังประณามพวกเขาว่าเป็นคนบาป ไร้ศีลธรรม โลภ ไม่มีธรรมบัญญัติ ไม่เข้าสุหนัต และนับถือรูปเคารพ (รม.2:14; อฟ.2:11-13;4:17-20) แต่พระเจ้ามีพระประสงค์ให้คนยิวนำข่าวเรื่องความรอดไปให้คนต่าง\=ชาติ (อสย.42:6) แม้ว่าในความคิดของคนยิว คนต่างชาติไม่มีหวังที่จะรอดได้เลยเพราะพระเจ้าทรงประทานพันธสัญญาแก่คนยิวเท่านั้น นอกจากว่าคนต่างชาติจะเข้าจารีตตามศาสนายิวก่อนถึงจะได้รับความรอด (กจ.15:1) แต่คริสตจักรในสมัยแรกเห็นว่า ประชากรใหม่ของพระเจ้าไม่จำเป็นต้องเข้าจารีตยิวอีกต่อไป (กจ.15:19) ซึ่งนับเป็นสาเหตุสำคัญประการหนึ่งที่ทำให้คริสตจักรสมัยนั้นขยายตัวอย่างรวดเร็ว

  GUEST BOOK / WEB BOARD / SHARE&CARE / KIDS CENTER / FAMILY / COMPOSITION / PRAY CENTER / BIBLE STUDY /ARTICLES /MALL CENTER / NEWS / PICTURES / CONTACT US / WEB LINKS / PRAISE&WORSHIP / HOME