terug naar medezeggenschap.itgo.co
De wekelijkse bijdrage van Robbie
Hoe men bedrijfskapitaal laat verdwijnen.
Als OR waren wij niet erg succesvol. We waren eigenlijk een marionet van de directie. De meeste OR- leden van onze OR hadden weinig benul van de medezeggenschap in Nederland. Een cursus volgen om het niveau te verhogen vonden ze niet nodig. Alles wees zich immers vanzelf.
Nu ben ik van natuur erg leergierig zeker als ik me op onbekend terrein begeef. Ik wil dan zo snel mogelijk, zo veel mogelijk leren als ik geconfronteerd wordt met mijn eigen onbenul.
Ik sloot me aan bij o.a. OR- online en vroeg ervaren OR leden het hemd van het lijf. Ik las veel informatie over medezeggenschap op internet. Ik downloadde de WOR en printte deze uit op mijn oude dotmatrixprinter. (veel rompslomp met kettingformulieren!) De OR vond het niet noodzakelijk de WOR boekjes te bestellen, er lagen immers nog een paar gedateerde versies in het archief, veel zou er toch niet veranderd zijn. Ik gaf mij op bij de vakbond om daar cursussen te volgen. Binnen korte tijd wist ik hoe de vork in de steel zat.
Doordat ik nu iets beter onderwezen was werd ik ook mondiger tijdens de overlegvergaderingen maar ook tijdens onze eigen OR vergaderingen. Ik attendeerde soms wel eens op verkeerde voorstelling van zaken.
Langzaam werd ik gezien als een betweterig en lastig kereltje door mij eigen OR, de bestuurder had kennelijk minder problemen met mijn betweterigheid. Misschien had hij ook wel meer geduld met mij en was hij gewoon goed in het onderdrukken van emoties. Het kan echter ook zo zijn geweest dat hij als een lachende derde zat te genieten hoe de rest van de OR gefrustreerd raakte door mijn betweterigheid.
Zo had het hoofdbureau van het bedrijf het idee 30 miljoen gulden te lenen uit onze kas ( dit was het hele bedrag in de kas!). Als wij dit geld leenden aan een buitenlandse vesting waarmee we gefuseerd waren dan was dit uiteindelijk goedkoper het moederbedrijf. Wij zouden bovendien ook nog eens meer rente ontvangen dan van de bank. De OR moest maar snel zijn zegen geven over dit plan. Hoewel de meest OR leden toch een beetje schrokken van dit idee en twijfelden of het wel een goed plannetje was van de directie, durfde toch niemand door te vragen aan de bestuurder hoe e.e.a. nu precies zat. Dit voorstel werd op de OR vergaderagenda gezet tussen de andere agendapunten.
Tijdens de vergadering liepen de emoties en frustraties hoog op omdat ik door bleef vragen welke garanties wij hadden. Ik vermoedde een boekhoudkundige slimmigheid waardoor wij ons hele bedrijfskapitaal nooit meer terugzagen. Enorm kwaad kwam de hoofdboekhouder ons uitleggen dat het moederbedrijf sowieso kon beschikken over ons kapitaal en dat het alleen maar netjes wat van het bedrijf dat ze ons informeerden over deze transactie. Er rustte volgens hem enkel een meldingsplicht naar de OR dat was alles. De OR voorzitter verweet mij dat ik zeurde, er was niet zoveel tijd uitgetrokken voor dit punt.
Nu kreeg ik op mijn sodemieter dat ik de boekhouder over de rooie had gekregen met mijn moeilijk doenerij! Ik stelde nog voor deskundige hulp in te schakelen om ons als OR te adviseren. We hadden immers een bureau dat ons als OR begeleidde en bovendien was niemand deskundig genoeg in dit soort materie om een goed standpunt in te kunnen nemen. Wij hadden immers als medezeggenschapsorgaan de verplichting om dit soort zaken kritisch te bekijken of te laten bekijken. De voorzitter vond dat er maar snel gestemd moest worden. De meerderheid van de OR vond het niet noodzakelijk deskundige hulp in te roepen, immers het bedrijf had hun eigen deskundigen en aan hun mocht men toch zeker niet twijfelen! Bovendien was in het contract toch een clausule opgenomen dat ons bedrijf ten alle tijden het volledige bedrag kon opvragen bij het buitenlands bedrijf. De waarschuwing van mij dat opvragen iets anders is dan ook weer terug krijgen vond men ronduit belachelijk. Ik vond dat het moederbedrijf maar borg moest staan.
Door deze arrogante en stupide opstelling van onze OR raakten we ons hele bedrijfskapitaal kwijt. Bovendien kregen we geen rente. Het moederbedrijf was bezig met een rationalisering. Alleen de financieel gezonde vestigingen konden in principe openblijven. Wij stommeriken hadden inmiddels zelf geld moeten lenen voor onvoorzien onderhoud en de hoogst noodzakelijke investeringen. We waren lang niet zo gezond als de buitenlandse vestigingen (die inmiddels geïnvesteerd hadden met ons kapitaal).
Mede door dit soort stupiditeiten viel het doek voor een solide oud Nederlandse bedrijf (1870) nu hebben we enkel nog een mooi herinneringsboekje.
Ik weet nog steeds niet hoe e.e.a. nu precies geregeld is in de WOR. Wel vind ik dat een OR verzaakt als ze geen deskundige adviezen inwint over aangelegenheden waar zij zelf onvoldoende deskundig in zijn. Zeker als men toch al bijgestaan wordt door een adviesbureau!
Onze achterban was enorm laks, men interesseerde zich totaal niet voor het OR-werk en de onverantwoordelijk belangenbehartiging. Totdat de mededeling volgde dat ons bedrijf gesloten zou worden.
Toen werd de achterban en de OR pas wakker.
Zo gaat dat in een welvaartstaat waarin het merendeel van de bevolking lekker verwend is en apathisch achterover leunt. Deze tijd lijkt nu ten einde te zijn gekomen met de economische teruggang.
Ook voor Robbie de negatieve betweter!
Blijf waakzaam en oprecht.
Groetjes en tot volgende week,
Robbie
terug naar medezeggenschap.itgo.com
Reageer direct op deze bijdrage per mail: a-b@post.com
