Yng ngofidiau'r anial dyrys

Yng ngofidiau'r anial dyrys,
  Mewn peryglon lawer awr,
Am Dy hen addewid felys,
  Diolch iti, Iesu mawr;
    Heulwen bywyd
  Yw Dy fwyn gymdeithas Di.

Digyfnewid yw Dy gariad
  Drwy y bedd a Chalfari;
At yr unig a'r amddifad
  Cynnes yw Dy galon Di;
    Ni anghofi
  Stormydd blin
      y cystudd mawr.

Pam yr oedi, O! Ddiddanydd,
  Wedi prynu ein rhyddhad?
Dyro inni brofiad newydd
  Dy fod eto yn y wlad,
    Yn Dy heddwch
  Aros bellach gyda ni.

Mae amheuon yn ein blino,
  A gobeithion yn llescau,
A'n gelynion byth yn effro,
  A'u byddinoedd yn cryfhau;
    Tyred, Iesu,
  Ti Dy Hun all gario'r maes.

In the griefs of the troublesome desert,
  In perils many an hour,
For thy old, sweet promise,
  Thanks to thee, great Jesus;
    The sunshine of life
  Is thy dear company.

Unchanging is thy love
  Through the grave and Calvary;
Towards the lonely and the forlorn
  Warm is thy heart;
    Thou wilt not forget
  The grievous storms
      of the great tribulation.

Why does thou delay, O Comforter,
  Having bought our freedom?
Grant us a new experience
  That thou art still in the land,
    In thy peace
  Stay henceforth with us.

Doubts are grieving us,
  And hopes are weakening,
And our enemies are ever awake,
  And their armies strengthening;
    Come, Jesus,
  Thou thyself can carry the field.