Y ffordd sydd yn gul

Y ffordd sydd yn gul,
    yn faith ac yn dywyll,
Anhawdd myn'd yn mlaen,
    peryglus yw sefyll:
  Os edrych yn ôl
      mae gwraig Lot yn dangos
  Fod ffrŵd o dân ysol
      lifeiriol yn f'aros:
Ar aswy, ar dde',
    nid oes un lle diofal;
Ac oni chaf beunydd
    arweinydd drwy'r anial.

Rhy gyfyng yw'r porth
    i neb fyned drwyddo,
Heb 'madael o'i fodd,
    â chymmaint a feddo;
  Y balch ni â drwodd,
      mewn undeb â'i falchder,
  Na'r meddw, glwth, blysig,
      dan goledd ei bleser:
Ymwadu â fo'i hun
    sy'n erbyn ei 'wyllys;
A chodi'r groes beunydd
    yn orchwyl rhy boenus.

Rhy gyfyng yw'r porth,
    rhy gul yw'r ffordd hefyd,
I'r rhai'n un â'u beiau
    fyn' trwodd i'r bywyd;
  Y cybydd brwnt, cyndyn,
      sydd eilunaddolwr,
  Yn byw megis Nabal,
      na'r cas odinebwr
I'r nef mewn un modd,
    rhy an'odd i rhei'ny,
Heb gael duwiol anian,
    gan Dad y goleuni.

The way that is narrow,
    long and dark,
Difficult to go forward,
    dangerous to stand still:
  If looking behind
      the wife of Lot is showing
  That a streaming, devouring
      fire awaits me:
And the left had, on the right,
    there is no place free from care;
Unless I have daily
    a guide through the desert.

Too strait is the gate
    for anyone to go through,
Without parting voluntarily
    with everything he owns;
  The proud will not go through,
      in union with his pride,
  Nor the drunk, gluttonous, lustful,
      under the embrace of his pleasure:
Denying himself would be
    against his own will;
And raising the cross daily
    a task too painful.

Too strait is the gate,
    too narrow is the way also,
To those at one with their faults
    to go through to life;
  The filthy, stubborn miser,
      who is an idol-worshipper,
  Living like Nabel,
      that detestable adulterer
To heaven by any means,
    too difficult for those,
Without getting a godly nature,
    from the Father of light.