Rhyw ddrycin gafodd drwy ei ddydd

Rhyw ddrycin gafodd
    drwy ei ddydd,
  Nes yn y pridd noswylio;
Ond deffry, a phan gwyd i'r làn,
  Mor deg fydd tranoeth iddo!

Pan ddeffry'r tafod heddyw sydd
  Yn nghudd dan bwys y graian;
Fe dry ei anthem floesg
    yn floedd,
  Ar ben mynyddoedd Canaan.

Er gwneyd ei wely yn y gro
  Caiff ddeffro i deyrnasu;
Ac O! pan ddelo'i draed yn rhydd,
  Mor debyg fydd i'r Iesu.

Ei orchwyl yma yn y glỳn
  Oedd marw beunydd, beunydd,
Ond fry yn llon gerbron ei Dduw
  Ni bydd ond byw'n dragywydd.

gwelir:
  Gwyn fyd y gwas fu'n ffyddlon fyw
  O fraint y [dyn/gwr] sy'n duwiol fyw

Some foul weather he got
    throughout his day,
  Until in the soil spending the night;
But he shall awaken, and when he rises up,
  How fair shall be the morrow for him!

When the tongue wakes, that today is
  Hidden by the weight of the gravel,
The faltering anthem shall
    turn into a shout,
  On the summit of the mountains of Canaan.

Although making his bed in the shingle
  He will get to awaken to reign;
And O, when his feet come free,
  How similar to Jesus he shall be.

His task here in the vale
  Was to die daily, daily,
But up cheerfully before his God
  He will only be living eternally.