O na ddôi'r amseroedd bellach

O! na ddôi'r amseroedd bellach
  I mi gael mwynhau o hyd
Pethau leinw fy nymuniad,
  Pethau nad y'nt yn y byd:
    Ni ddaw'r ddaear
  Fawr a minnau byth yn un.

Mae fy enaid yn ehedeg
  Ar adenydd ysgafn ffydd,
Ac yn syllu trwy'r ëangder
  Uchel, maith, at bethau fydd;
    'N awr mi welaf
  Wlad o hedd yn agoshau.

Rhwng cymylau duon, tywyll,
  Gwelaf draw yr hyfryd wlad;
Mae fy ffydd yn llefain allan -
  Dacw o'r diwedd dŷ fy Nhad;
    Digon, digon;
  Mi anghofia'm gwae a'm poen.

O! gwasgerwch, dew gymylau,
  I'r addewid rhoddwch le;
Nid i'r ddaear hon y'm ganwyd,
  Tragwyddoldeb yw fy lle:
    'N ôl tywyllwch,
  C'od o'r diwedd foreu wawr.

gwelir:
  Mae fy enaid am ehedeg
  Nid oes dim erioed a welwyd
  O gwasgerwch dew gym(m)ylau
  Rhwng cymylau duon tywyll

O that the times would now come
  For me to get to enjoy always
Things that fill my desire,
  Thing that are not in the world:
    The great earth
  And I shall never become one.

My soul wants to fly
  On the light wings of faith,
And gaze through the breadth,
  Height, length, on the things to be;
    Now I see,
  The land of peace approaching.

Between dark, black clouds,
  I see yonder the delightful land;
My faith is crying out -
  Yonder at last is my Father's house;
    Sufficient, sufficient;
  I shall forget my woe and my pain.

O scatter, ye thick clouds!
  To the promise give way;
Not for this earth was I born,
  Eternity is my place:
    After the darkness,
  Rise at last, morning dawn.