Nid yw y ddaear fawr i gyd

Nid yw y ddaear fawr i gyd
Yn deilwng o fy serch a'm bryd,
Nac unrhyw wrthddrych yn y byd,
  'Rwy'n caru gwrthddrych mwy:
Nid llai y sawl wy'n garu yw
Na pherffaith ddyn a pherffaith Dduw;
Dioddefodd unwaith farwol friw:
  O! werthfawrocaf glwy'!

Ni fyddai bywyd maith, pe cawn,
Ond diddim a disylwedd iawn
Heb gael rhyw ran
    o'th nefol ddawn
  Yn wastad i'w fwynhau:
'Does un o'm holl synwyrau i gyd,
Nac un o nwydau'm henaid drud,
A gwrthddrych iddo yn y byd,
  Am hyny, tyr'd yn glau.

'Rwy'n dlawd, 'rwy'n dlawd o'r oll yn awr,
Nid wy'n cyttuno dim â'r llawr,
'Rwy'n griddfan dan anobaith mawr,
  Os hebot rhaid im fyw;
Ac nid oes dim o dan y ne'
Wna i fyny'r golled o hono fe,
Na dim atteba yn ei le;
  Anfeidrol yw fy Nuw.

yr holl wrthddrychau teg eu pryd
Ag wyf yn garu oreu gyd,
O gongl faith i'r
    llall o'r byd
  Ddiflanant wrth dy glun:
Os unrhyw eilun ar y dòn,
A gais rhyw loches tan fy mron,
Yn uniawn mi ffieiddiaf hon,
  A charaf di dy hun.

Wel, dyma'r cariad sydd yn awr
Yn curo pob cariadau i lawr,
Yn llyngcu enwau gwael y llawr
  Oll yn ei enw'i hun:
O! fflam angerddol, gadarn, gref,
O dân ennynwyd yn y nef!
Tragwyddol gariad ydyw ef,
  Wnaeth Duw a minnau'n un.

O! addfwyn Iesu! gad im' fod
O fewn dy gorlan, dan dy nod,
A phob rhyw nwydau dan fy nhroed,
  Yn gyflawn o dy hedd:
Yn nghanol terfysg a phob gwae,
Croes a chystuddiau'n amlhau,
Heb fedru dim
    ond llawenhau,
  Nes gorwedd yn y bedd.

                 - - - - -

Nid yw y ddaear fawr i gyd
Yn deilwng o fy serch a'm mhryd,
  'Rwy'n caru gwrthddrych mwy;
Sef perffaith ddyn â pherffaith Dduw,
'Rhwn a ddioddefodd farwol friw,
  O werthfawroccaf glwy'!

Anfeidrol berffaith sanctaidd fôd
Na foed im' bleser dan y rhôd,
  Yn rhagor na'th fwynhau:
Ac os y pleser yma a gaf,
Ymlynu wrthyt ti a wnâf,
  A hynny i barhau.

A phe diffoddai'r
    haulwen fawr
A phe diffygiai'r fore wawr,
  A th'wllwch gael ei le;
Cawn drigo mewn sancteiddiol dir,
Yn llewyrch haul
    cyfiawnder pûr
  Tu fewn i gaerau'r ne'.

gwelir: Wel dyma'r cariad sydd yn awr

Not all the great earth is
Worthy of my affection and my attention,
Nor any object in the world,
  I am loving a greater object:
No less are those I am loving
Than perfect man and perfect God;
He suffered once a mortal bruise:
  O! most precious wound!

Vast life would not be, if I had it,
But nothing and very negligible
Without getting some portion
    of thy heavenly gift
  Constantly to enjoy:
There is not one of all my senses,
Nor any of my precious soul's desires,
That reflects him in the world,
  Therefore, come quickly!

I am poor, I am the poorest of all now,
I am not agreeing at all with earth below,
I am groaning under great hopelessness,
  If without thee I must live;
And there is nothing under heaven
Makes up for losing him,
Nor anything that answers in its place;
  Infinite is my God.

All the objects of a fair appearance,
That I love best of all,
From a vast corner to the
    other of the world
  They shall disappear at thy hip:
If any idol on the wave,
That seeks some refuge under my breast,
Directly I shall detest this,
  And I shall love thee thyself.

See, here is love that is now
Beating all loves down,
Swallowing the poor names of the earth
  All in its own name:
O passionate, firm, strong flame,
Of fire enkindled in heaven!
Eternal love it is,
  That made God and me as one.

O gentle Jesus! let me be
Within thy sheepfold, under thy mark,
With all kinds of lusts under my feet,
  Completely from thy peace:
In the midst of tumult and every woe,
Cross and afflictions multiplying,
Without being able to do anything
    but rejoice,
  Until lying in the grave.

              - - - - -

Not all the great earth is
Worthy of my affection and my mind,
  I am loving a greater object;
That is perfect man with perfect God,
He who suffered a mortal bruise,
  O most precious wound!

An immeasurable, perfect, sacred being
May I have no pleasure under the sky,
  More than to enjoy thee:
And if this pleasure I have,
Cling to thee I shall,
  And that to endure.

And if the great bright sun
    were to extinguish
And if the morning dawn were to fail,
  And darkness take its place;
I would get to climb in a sacred land,
In the radiance of the pure
    sun of righteousness
  Within the citadels of heaven.