Mi [godaf f'egwan / goda'm hegwan] lef

  Mi godaf f'egwan lef
  At Iesu yn y nef,
A rhoddaf bwys fy enaid dwys
  I orffwys arno ef;
Caf ynddo ras
    o hyfryd flas,
  A mwyn gymdeithas Duw;
Ei nerth a rydd yn ôl y dydd,
Ei olau sydd ar lwybrau ffydd:
 'Rwyf beunydd iddo'n byw.

  Mae ei ddiddanwch drud
  Yn difa swyn y byd
Yn llwyr i mi;
    'dyw rhwysg a bri
  Yn ddim ond gwegi i gyd:
Daw hedd i'm bron
    fel dwyfol don,
  O'i dirion gariad ef;
Mi glywaf gôr ar risial fôr,
A gwelaf ddôr tangnefedd Iôr
  Yn agor yn y nef.

  I will raise my weak cry
  To Jesus in heaven,
And lean my intense soul
  To rest on him;
I may have in him the grace
    of a delightful taste,
  And the gentle fellowship of God;
His strength he will give after the day,
His light will be on the paths of faith:
  I shall daily in him live.

  His dear comfort is
  Vanishing the enchantment of the world
Completely for me;
    splendour and fame are not
  Anything but tottering altogether:
Peace comes to my breast
    like a divine wave,
  Of his tender love;
I hear a choir on the crystal sea,
And I see the Lord's eternal door
  Open in heaven.