Buost Arglwydd yn breswylfa

Buost, Arglwydd, yn breswylfa
  Ddyddiau'r ddaear hon
      i'th saint;
Am gael ynot nerth a noddfa
  Gorfoleddant yn eu braint.
Duw a Thad y cenedlathau,
  Rhoddwn fawl i'th enw Di;
Llwyddiast lafur
    dy genhadon,
  Trwyddynt hwy bendithiaist ni.

Cofiwn am dy ryfeddodau,
  Digyfnewid ydwyt Ti;
Digon fuost gynt i'n tadau,
  Digon eto wyt i ni;
Digon fyddi
    drwy yr oesau
  Yn dy eglwys ar ei thaith;
Cydfawrhau dy dosturiaethau
  Fydd am dragwyddoldeb maith.

Thou wast, Lord, a dwelling-place
  In the days of this earth
      for thy saints;
For getting in thee strength and refuge
  They rejoice in their privilege.
God and Father of the nations,
  We give praise to Thy name;
Thou didst prosper the labour
    of thy emissaries,
  Through them thou blessed us.

We remember thy wonder,
  Unchangeable art Thou;
Sufficient thou wast formerly
    for our fathers,
  Sufficient still art thou for us;
Sufficient shalt thou be
    throughout the ages
  In thy church on her journey;
Together magnifying thy mercies
  She shall be for a vast eternity.