Gwreichionen dān anadliad Duw
Ymād o'r babell
    'rwyt yn byw;
  Er rhoddi'r corph
      drwy loes i lawr,
  Marwolaeth sydd yn fendith fawr:
Na rwgnach gnawd, - drwy lesmair gād,
I minnau hedeg i'r mywnhad!

Mae sain llawenydd uwch y llawr,
Trigolion nef yn galw yn awr:
  I boen a gofid cān yn iach;
  Ce'i newid byd,
      cu enaid bach:
Ni ddaw na phechod, cur na phoen
I fewn i lŷs y nefol Oen.

'Rwy'n d'od ar frys o'r babell frau,
'Rwy'n teimlo'r anadl yn byrhau:
  Pa beth yw hwn sy'n dylu'r wawr?
  Mae'n gwasgu f'ysbryd llesg i lawr:
Mae'n boddi' synwyr -
    dwyn y clyw,
O enaid mau, a'i angau yw?

Yn iach i'r byd, - mi glywa' eich llef,
Seraphiaid, heirdd anwyliaid nef;
  Wrth nerth eich eurwych edyn chwi
  I fyd anfarwl hedaf fi:
Nid ofnaf loesau angau llym,
Mewn gafael llaw mae'n gyfaill i'm!

Sparks of the fire of God's breath
Shall leave the tent
    in which thou art living;
  Although bringing the body
      through anguish down,
  Death is a great blessing:
Nor grumble flesh, - by fainting, let
Me fly to my enjoyment!

There is a sound of joy above the earth,
The inhabitants of heaven calling now:
  To pain and grief farewell;
  Thou wilt get a new world,
      dear little soul:
No sin shall come, wound nor pain
Within the court of the heavenly Lamb.

I am coming quickly from the fragle tent,
I am feeling the breath shortening:
  What is this that is treading the dawn?
  It is squeezing my feeble spirit down:
It is drowning sense -
    bringing the disease,
O my soul, is it death?

Farewell to the world, - I hear your cry,
Seraphim, splendid beloved ones of heaven;
  By the strength of your golden wings
  To an immortal world I fly:
I shall not fear the pangs of sharp death,
In a hand's grasp it is a friend to me!