[ home ] [ index ] [ back to lyrics ]
<[ Breekpunt ]> ( www.waltertje.com )
We
kunnen niet terug na wat jij me hebt verweten onderweg naar het nieuwe, oude
wonde opengereten
moet
mijn gevoelens uitzweten langs bevroren traankanalen
mijn
tong dik en lam, kon iemand men stilte maar vertalen
rustig
ademhalen, ik zit te happen naar lucht,
mijn
longtakken zijn geplugd met zenuwpijn bevrucht.
Het
ritme van mijn gezucht, de regelmaat van een metronoom
van
de rozen die je van mij kreeg, vlocht je een doornkroon
de
koning op zen troon in zijn verlaten fort
Ik
had geen honger naar verwijten toch kreeg ik het op mijn bord
heel
mijn wereld ingestort, ik zweef rond in eenzaamheid
wat
was, wat niet meer is wat de rest is eerbaarheid
ik
sta te trillen op men benen ma blijf rechtstaan
en
ruil al je leugens voor een lach en een traan
dat
het zo mis zou kunnen gaan,
dat
voelde we al weken over het punt dat niemand buigt,
kan
liefde heel snel breken
Breekpunt!
kapotbuigen
of breken
wat
men niet verzorgt zal vroeg of laat ontsteken
breekpunt!
kapotbuigen
of breken
stilte,
omdat de juiste woorden ontbreken
Breekpunt!
kapotbuigen
of breken
de
herinnering aan jou draag ik als een litteken
Breekpunt!
kapot,
buigen of breken
ik
nam je liefde op mijn rug, wist ik veel dat die ging steken
Ik
zou je moeten loven, mijn twijfel en angst verdoven
want
ik hoor je woorden wel maar kan ze niet geloven
over
je lippen is de waarheid eenmaal te veel uitgeschoven
onmacht
grijpt om me heen, kon iemand me maar beloven
dat
we mekaar nie meer gingen tegenwerken, brandmerken en beperken
soms
is beter los te komen dan nog meer pijn te verwerken
glazuur
staat op barsten, want ik bijt het hardst
op
men tanden; zie nu zwaar overbelaste
contrasten
op het scherpst van e snee gedreven
zonder
medeleven, het ingewreven en afgeschreven
wat
je zei bleef kleven, deed me huiveren en beven
van
ons sprookjeskasteel is alleen een ruïne overgebleven
waar
liefde niet wil wonen, geen dromen meer uitkomen
en
haat en demonen zichzelf tot keizer kronen
leeggebloede
inktpatronen door je angst leeg gestoken
twee
zakken vlees en knoken hebben op het breekpunt gebroken
Breekpunt!
Kapotbuigen
of breken
wat
men niet verzorgt zal vroeg of laat ontsteken
breekpunt!
kapotbuigen
of breken
stilte,
omdat de juiste woorden ontbreken
Breekpunt!
kapotbuigen
of breken
de
herinnering aan jou draag ik als een litteken
Breekpunt!
kapot,
buigen of breken
ik
nam je liefde op mijn rug, wist ik veel dat die ging steken
Toen
we vastzaten, had ik je moeten laten haten
in
plaats van te praten, zinnen explodeerden als granaten
woorden
vielen als soldaten, leeggebloed, vol kogelsgaten
de
veelvraten, die ik op je zile had losgelaten
aten
en vraten aan al je ledematen
het
verleden dat we vergaten begon weer geur door te laten
als
zuur in je ogen, was die stank in je neusgaten
ik
wou boter bij de vis, kreeg margarine bij de graten
verlaten
hoeken zijn ed echo's van ons getier
bevroren
tranen schraap ik met een zakdoek van schuurpapier
mijn
allerliefste vijand, mijn meest geliefde roofdier
met
een paar rukken, beetje stukken uit men hartspier
laat
het je smaken, laat het kraken tussen je kaken
moordzaken
doodmaken! De boten braken, de dolken staken
je
zult nooit ontwaken, in je doorbloedde laken
gebroken op het breekpunt waar mijn woorden ontstaken
