Nicole & Hugo schijnen licht in zaak Hutchence:
Als gewone Nicole & Hugo-fan vraagt U zich wellicht af wat een naam als Michael Hutchence op een website als deze uitspookt. Wel het antwoord is tegelijk doodsimpel en aartsmoeilijk. We keren even terug naar woensdag 10 december, omstreekt 13.15u. Wij, Nicole & Hugo dus, waren op dat gegeven ogenblik met onze tourbus op weg naar de Brabanthal (in Haasrode, bij Leuven) waar we die avond voor een - alweer - uitverkochte zaal zouden staan. De radio gaf de tonen van Studio Brussel aan terwijl we, samen met onze sympathieke roadies, het kaartspel bovenhaalden. We opteerden voor het altijd populaire « wiezen », ook al had Nicole liever een potje « geëenentwintigd ». Maar soit. Zoals elke woensdagnamiddag werd ook nu weer het radioprogramma « Hallo Hautekiet » rijkelijk in de ether gesmeten. Onze aandacht was echter volledig bij het kaarten, alwaar Hugo voor de derde keer op rij de buit binnenhaalde. Tot plots door de speakers de naam Michael Hutchence klonk. We spitsten onze oren. Het betrof een vraag aan Axion Info, gesteld door een zekere Tupou Allisarn. De heer Allisarn zat reeds een week met het volgende probleem in zijn hoofd : « Hoe kan iemand (Hutchence dus) zich ophangen met zijn broeksriem en tegelijk zijn jeans ophouden ? ». Het was mijnheer Allisarn daarbij niet ontgaan dat in de media werd gemeld dat de INXS-voorman gekleed was toen hij opgeknoopt werd teruggevonden. Volgens hem werd er dus een complot gesmeed : Hutchences broek hing immers (logisch gezien) op diens enkels te bengelen. We wachtten vol spanning op het verlossende antwoord van de probleemstelling, dat ons normaal gezien door een zekere Thibaut van het reeds eerder vermelde Axion Info zou worden voorgedragen. Alaas ! Thibaut bleek niet over de nodige intellectuele capaciteiten te beschikken om licht te werpen in deze duistere zaak. Daarom, beste surfer, nemen wij het heft in eigen handen en doen we stap voor stap het zelfmoordmysterie uit de doeken. Donderdag, 20 november, 14.15u : We arriveren met onze volledige crew in het zonnige Sydney (Australië). We worden per taxi naar hotel Overlook gebracht, waar we onmiddellijk aan de plaatselijke pers worden overgeleverd. Na de persconferentie neemt Hugo een douche en legt Nicole zich te rusten aan de rand van het luxueuze zwembad. Men licht ons in dat de groep INXS ook in het hotel aanwezig is. Zij zouden zaterdag, de dag na onze show in Sydney Stadium, hun ding doen in een veel kleiner concertcomplex. Nog steeds donderdag, maar nu 21.45u : We kruipen vroeg onder de wol. De vlucht was immers erg vermoeiend, en tijdens het spelletje « Twister » dat we aan boord speelden, kreeg Hugo het verschot tussen zijn schouderbladen. In de kamer naast ons, nummer 217, is er opvallend veel lawaai. Uit de kakafonie van geluiden kunnen we o.a. een plaat van Marva onderscheiden. Vrijdag, 21 november, 08.12u : Samen met de staff van onze « Nicole & Hugo World Tour 98 » genieten we van een overheerlijk ontbijt en wensen we - op onze gekende manier - alle gasten van het hotel een welgemeende « goeiemorgen ». Ook Michael Hutchence, die we hier voor het eerst in levende lijve ontmoeten, krijgt onze liefde over zich heen. Nicole's eerste reaktie was dat die man er niet bijster goed uit zag. Vrijdagnamiddag : Het grootste gedeelte van de dag ging verloren aan de volgens het boekje verplichte soundcheck. De akoustiek bleek de wensen over te laten; iets wat wij, als professionele, ouwe rotten in 't vak, absoluut niet kunnen (en mogen) dulden. Maar enfin, enkele Australische roadies hielpen de onze uit de problemen, en qua techniek geraakte alles nog in orde vlak voor "showtime". Vrijdagavond, showtime : Nicole & Hugo brengen gewoontegetrouw weer heel wat leven in de brouwerij! De plaatselijke bevolking is absoluut niet te stuiten, en men beweegt polkagewijs tijdens hits zoals "goeiemorgen, morgen" (uitgevoerd mét groot orkest). Moe en voldoen begeeft het sterduo zich omstreeks één uur des nachts terug naar het hotel. Zaterdagochtend, 9.02u : Nicole is als eerste wakker. Ze wil net aan haar rituele kop koffie slurpen als ze tot de constatatie komt dat er geen suikerklontjes meer in voorraad zijn. Is Sinterklaas langs geweest? Niemand weet het, men kan enkel vaststellen dat het witte goud (geen drugs) verdwenen is. Even overweegt Nicole de roomservice te bellen, maar redeneert dat haar koffie koud al zijn tegen de tijd dat er op de massiefeiken deur geklopt wordt. Daarom besluit ze over te gaan tot de klassieke truc : gaan kloppen bij de buren. Aangezien de kamer links van hen niet verhuurd is, is het walhalla van Michael Hutchence de enige oplossing. In haar kamerjas en op haar pantoffels klopt Nicole aan bij Hutchence. Er volgt geen antwoord. Nicole klopt nogmaals, ditmaal harder. De redelijk forse vuistslag op het eiken oppervlak doet de deur, die ongelooflijk maar waar niet gesloten was, openen. Nicole betreedt het vertrek en treft Hutchence midden in de kamer aan. Opgehangen met zijn broeksriem! Maar niet zomaar! Ah neen, anders zou zijn broek afzakken. MICHAEL HUTCHENCE HING ONDERSTEBOVEN! "Ondersteboven?" hoor ik U al mailen. Inderdaad, Hutchence hing met zijn gezicht slechts luttele centimeters boven het hoogpollig tapijt. En toch was het geen zelfmoord; nog minder een moord. Maar wat was er dan wel gebeurd in kamer 217? De avond voordien had Hutchence het blijkbaar in zijn hoofd gehaald wat te fitnessen. Hij wou dat uitsluitend in de privacy van zijn kamer doen omdat hij in de gymzaal herkend en lastiggevallen zou worden. Helaas werd hij in zijn kamer geconfronteerd met een gebrek aan fitnessapparaten. Een eerste poging om zelf een "abcoach" te fabriceren mislukte danig. De oefening waarbij je ondersteboven aan een rek hangt daarentegen, vereiste veel minder geknutsel. De kristallen luchter leek geschikt als denkbeeldig rek, en zijn lederen broeksriem met bijbehorende cowboygesp kwam handig van pas als bevestigingsmiddel. Zie aldaar, het mysterie ontsluierd; Michael Hutchence is al sportend gestorven. Midden in een fitnessoefening. Wat de suiker betreft: Nicole vond naast Hutchence een zakje wit poeder, dat ze behendig in de zak van haar kamerjas liet glijden. Toen de Australische politie haar ondervroeg i.v.m. de zaak Hutchence sabbelde ze gezapig van haar tas koffie. Ze dwaalde nog drie dagen zo stoned als een konijn door de straten van Sydney…
