***
Loas que che brindo son
os meus versos, irta serra,
porque adoro a tradición,
i en par do teu corazón
gardas as da nosa terra.
Non me namora o mar fero,
que a moitos tanto lles gusta;
a ti, montaña, che eu quero,
a non morro, porque espero
gozar da túa paz augusta.
Teño de ollo hai moitos anos
vivir na mais brava cume
da Galicia, entre os paisanos,
que sentados nos escanos,
invernan perto do lume.
Do que vai para terra estraña
contan que aló ben se apaña;
pro polo mellor tesouro
non troco as froliñas de ouro
con que te vistes montaña.
Si no mundo hai bes seguros,
que se logran sen conxuros,
que non demandan traballos,
son os teus aires, tan puros,
i as sombras dos teus carballos.
Cando a miña alma se rebe
na singular fermosura
dos encaixes con que a neve,
sen esquecer uz nin sebe,
amortaxarte precura!
Cendales e nebra mesta
de cando en veces che presta
para que te conserves briza,
i ó abandonar a túa cresta
nos toxos se esgarrapiza.
O enfundirse o sol detrás
das xigantes cabeceiras
coido que a abrasarte vas,
ou que refrexando estás
laparadas das fogueiras.
Cando a sombra te asoballa
ben si a lúa agasalla,
o mellor si non receas
que te prive a luz que espalla
dunha aureola de estrelas...
Lucindo xoias benditas
¡sempre, montaña, te vexa!:
tes os cruceiros para as citas,
para os devotos as ermitas,
para os mortos o adral da igrexa.
Nas túas covas frecuentadas
polos espritos do mal
hai diamantes ás prestadas,
reinas mouras encantadas
e palacios de cristal.
Túa é Santa Compañía
túa Pantasma, que espía
as bouzas i esperta o medo
para que se recollan cedo
as nenas que van á fía.
Non é galego quen te axe,
que, serra, che teña soña,
xa que herdaches a linguaxe
enxebre e típico traxe,
i a gaita e mais a zanfoña.
¡Concédame o Ceo a min
que volva a onde subín
coa bota na moca ao lombo
para oír a bulla do bombo
i os queixumes do violín!
Lembrando festas sonadas
inda quizá bailarei,
¡ou, montaña!, nas ruadas,
coas fillas ben amadas
carpazonas, que roldei.
Antonio Noriega Varela (1869-1947)
***
Email: Cartas ao meu muiņo