Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!

Mijn verhaal - Bilio Pancreatische Derivatie


April 2000


Mijn naam is Griet De Coorde en ik ben 24 jaar oud (geboren in het jaar 1975). In september 2000 zal ik een operatie ondergaan voor mijn overgewicht. Ik wil op deze website mijn verhaal vertellen : wat is de operatie eigenlijk, hoe is het bij mij gegaan, hoeveel ben ik al kwijt, enz...
Maar eerst een beetje meer informatie over mezelf. Ik woon samen met mijn vriend GŁnther en we hebben een dochtertje van 1,Luna.

Sinds mijn 16e (toen woog ik 54 kg) ben ik geleidelijk aan beginnen verdikken. Na verschillende diŽten (waarna de kilo's er terug bijvliegen) en verschillende pillen geprobeerd te hebben, ben ik uiteindelijk beland bij een gewicht van 107 kg voor een lengte van 1.63m.
Het was mijn moeder die op het idee kwam om eens na te gaan of een operatie niets voor mij was, daar ik momenteel toch wel wat gezondheidsproblemen heb. Ik heb last van essentiŽle hypertensie (blijvende hoge bloeddruk, waarvoor ik pilletjes slik), constante last in mijn knieŽn en vooral psychisch is het een zware last (geen mooie kleding meer kunnen dragen, je toch altijd bekeken voelen, een ramp als je gaat zwemmen)...

Bilio-pancreatische derivatie


Ook genoemd de Scopinaro ingreep. Eigenlijk is het een maagverkleining gecombineerd met het verleggen van de dunne darm (een soort bypass operatie, maar dan van de dunne darm). De maagingang wordt niet verkleind, dus je kan nog steeds grote hoeveelheden eten, maar er wordt gewicht verloren doordat het eten veel vlugger door de darmen getransporteerd wordt (doordat de af te leggen weg veel kleiner is) en daardoor veel minder voedingsstoffen opgenomen worden. Dit noemt men malabsorptie technieken. Normaal gezien wordt er 3 meter darm afgelegd en na de operatie nog maar 1 meter. De overblijvende 2 meter worden niet verwijderd, maar worden via de lever op het einde terug aangesloten. Klinkt raar, maar op deze manier kunnen ze altijd de operatie ongedaan maken moesten er zich problemen voordoen.

De beslissing


Vorig jaar ben ik dus op zoek gegaan naar een chirurg die de operatie (eigenlijk wist ik toen nog niet welke operatie het zou worden) zou kunnen doen. Het heeft 3 maanden geduurd voor ik uiteindelijk een afspraak had. Dat was op 3 november 1999. Ik kreeg een uitleg van de verschillende operatie technieken en mijn BMI werd berekend. Daar mijn BMI boven de 40 ligt en mijn overgewicht meer dan 45 kg bedraagt, kom ik in aanmerking voor de operatie (je kan dus deze operatie niet krijgen als je maar 10 of 20 kg overgewicht hebt).

Er werd toen besloten dat ik zou doorgaan met de operatie en die werd vastgelegd voor 7 november 2000 (dus een jaar lang wachten). Uiteindelijk kreeg ik in de tussentijd nog een telefoontje van de secretaresse die zei dat ze er een dag vrijgekomen was op 5 september, dus nu staat de operatie vast voor die dag. Nog meer dan 4 maanden wachten dus. Ik kijk er wel naar uit, maar met gemengde gevoelens. Het is toch een zware ingreep... Ik laat jullie weten hoe het verder met me gaat...Jullie kunnen me altijd schrijven indien er vragen zijn...


September 2000



Het is gebeurd, ik ben geopereerd. Ik ben nu de trotse eigenares van een Scopinaro snede. Ik was uiteindelijk op 4 september 2000 beland bij een gewicht van 109.3 kg, dus toch wel een aantal kilootjes te veel.
Op maandag 4 september 2000 ben ik binnengekomen in de kliniek van Sint-Gillis-Waas, Campus St. Helena, 70 km van huis, rond half tien in de ochtend. Mijn vriend en ik hadden besloten om ons dochtertje van 17 maanden te laten meekomen die dag omdat ik haar na de operatie toch een aantal dagen zou moeten missen en die dag waren er enkel onderzoeken gepland. Wij hebben ons aangemeld en werden naar de 1e verdieping gebracht waar een verpleegster ons stond op te wachten om alle papieren in orde te brengen. Ondertussen werd mij een ťťnpersoonskamer toegewezen, kamer 102.
Die dag werd er bloed afgenomen en een longonderzoek gedaan. Daar is dokter Lemmens mij ook komen opzoeken om te informeren of ik 'in form' was en om te vragen of ik mijn appendix nog had. Die nemen ze bij deze operatie ook direct uit. Er werd nadien ook nog een hartfilmpje gemaakt.

Die namiddag heb ik de eerste spuit in de buik gekregen tegen Flubit. Deze zal ik vanaf nu elke dag krijgen. Deze spuitjes worden gegeven om aderonstekingen te voorkomen.
De volgende ochtend zijn ze mij rond 8 uur komen halen. Steunkousen aan (tegen trombose) en een van die operatiekleedjes (natuurlijk veel te klein, dus de achterkant was nagenoeg volledig bloot). Een kalmeringspilletje in de mond en om 20 over 8 kwam de anesthesist een infuus en een katheter in de linkerhand steken. Die katheter dient om de bloeddruk in de gaten te houden tijdens de operatie. Dit is wel een pijnlijke prik... De anesthesist vroeg nog even welke pijnverdoving overeengekomen was. Je kan kiezen tussen epidurale of centraal infuus. Daar ik al eens een slechte ervaring gehad heb met epidurale verdoving, kies ik voor het centraal infuss met pijnpomp.
Om half negen zijn ze met mij naar de operatiekamer gereden en rond 12 uur 's middags werd ik wakker op intensieve zorgen. Dat was dus dinsdag. Vrijdag ben ik terug beginnen eten (nadat de maagsonde en de urinesonde verwijderd waren). Ze brachten 's ochtends een plateau met twee beschuiten en een tas hele lichte koffie. Na een kwart van 1 beschuit zat ik al vol, ongelofelijk. 's Middags dan toch een volledige beschuit en een paar slokjes vetarme bouillon binnen gekregen, maar na een paar beten of slokken zit alles propvol. De dokter komt langs en hij zegt dat als ik zondagmiddag een warme maaltijd kan binnenhouden, ik in de namiddag naar huis kan. Dus maandag binnen, dinsdag opereren en zondag alweer thuis. Dat valt mee...

Bij thuiskomst woog ik 106.9 kilogram, dus toch al 2.5 kg kwijt. Maandag 11 september wijst de weegschaal 105.8 kilo aan en dinsdag 10 oktober 100.9 kilo.


Naar de volgende pagina...

Email: grietdecoorde@hotmail.com