SABLJA

Tamo negde u Kotarima
pred Benkovačkom crkvom,
na graničnom prelazu zaborava,
u dnu jaruge u Bukoviću,
na dnu žive vode uz Popov put,
u kamenolomu ispod Popovića,
uvrh čempresa na groblju,
sred razvalina mletačkog Perušića,
pod pragom kuće Dereta u Šopotu,
u prašini puta prema Zadru,
il' na drugom tako otkrivenom
i stoga tako nedostupnom mestu,
ima jedna sablja
oštrija od jezika šarke,
brža od olova iz puške,
tvrđa od brušenog dijamanta,
sjajnija od ogledala,
ljuća od besnog poskoka,
hitrija od oka,
teža od šake zlatnika,
a lakša od gole reči,
sablja u kojoj su sve sablje,
a ona jedna jedina u rukama
vladike Simeona Končarevića
sinula godine 1728.
i put Suncu potvrdila
od Istoka prema Zapadu.