Honour, Valour, Pride. Die-hard Bolt Thrower fans zullen de zin wel herkennen van het '...For Victory'-album. Een zin die ook precies weergeeft waar de Engelse band voor staat. Trots op de muziek waar ze al jarenlang voor staat, en standvastig de banier der War Metal hoog houdend. Dat er muzikaal dus niets veranderd is moge duidelijk zijn. En dat betekend voor Bolt Thrower-fans simpelweg dat ook dit album weer blindelings aangeschaft kan worden. Niet dat ook maar iemand daaraan twijfelde.
Maar goed. Voor de weinige Death Metal-freaks die nog niet bekend zijn met Bolt Thrower: KOOP EEN BOLT THROWER-CD, IDIOTEN!!! Pas als je deze band gehoord hebt zal je de ware kracht van een panserdivisie 200-ton tanks kennen! (Marduk is er niets bij) Log, bruut, zwaar en een enorme slagkracht. Geen nekspier is meer veilig, geen concertzaal nog rustig en geen headbanger zal nog rustig kunnen slapen. En dat alleen maar door kennis gemaakt te hebben met Bolt Thrower!
Xavier: 9 [Terug naar boven]

Cruachan - Folk-Lore
Hammerheart Records

M'n tenen krommen zich al bij het zičn van de nieuwe cd van Cruachan. Omdat het moet, schuif ik het ding toch maar in de cd-speler. Wat blijkt, het valt deze keer best mee. M'n grootste kritiekpunt op Cruachan is altijd geweest dat de band veel te veel verschillende stijlen in een nummer propte, met als gevolg een zeer irritante brij geluid. Nog steeds zijn de nummers erg vol, maar het lijkt iets meer geordend. Het Ierse vijftal heeft de Punk-, Grunge- en andere idiote invloeden achterwege gelaten. Hierdoor komt de folk veel meer tot haar recht en is er zelfs plaats voor leuke gitaarriffjes. Al raak ik nog steeds wat nerveus door die eeuwige blokfluiten, het gaat de goede kant op. Ook het feit dat de bezongen mythes achterin het cd-boekje worden toegelicht, vind ik erg leuk gedaan. Verder mogen ze van mij die Shane Mac Gowan (doet ook af en toe een liedje mee op 'Folk-Lore') een doodschop verkopen. Msschien een belangrijke persoon voor de folkscene in Ierland, ik haat 'em!
Yvette: 5 [Terug naar boven]

Dance Macabre - Eva
Hammerheart Records

'Moet dat nou?', denk ik vaak als ik zie dat Metalmuzikanten sideprojecten beginnen. Maar als ik vervolgens lees dat Gunther Theys en Jan Yrlund (Ancient Rites) de kern van Dance Macabre vormen, spits ik toch even mijn oren. Gunther begon de band in 1995 met leden van Necromantia en Rotting Christ. Daarna lag de boel een beetje op zijn gat. Aangevuld met Merijn Mol (drums) en Milos Maricevic (bas) leveren Theys en Yrlund nu hun tweede album af. Gelukkig maar, want 'Eva' pakt goed uit. De basis van de muziek is Gothic Rock/Metal, met veel (mooie) keyboards. Dat wordt op smaak gebracht met toefjes Industrial-klanken (beetje Rammstein-achtig), vrouwenzang en middeleeuws aandoende keyboards. Gunthers zang is verrassend. Hij experimenteert er op los met cleane vocalen, wat hem helemaal niet slecht af gaat. Slechts af en toe gebruikt hij zijn Rites-stem. Al deze ingrediënten leveren een goed klinkende, sfeervolle plaat op waarbij het lekker wegdromen is. Denk trouwens niet dat dit een saaie plaat is: regelmatig gaat het tempo lekker omhoog. Ga om te beginnen het up-tempo 'South of Eden' maar eens beluisteren: heerlijk! Nou maar hopen dat er nog een LP-versie uitkomt, want het schitterende artwork verdient eigenlijk een groter formaat. Aanrader voor iedereen die eens wat anders wil dan het zoveelste standaard bandje-met-zangeresje!
Peter: 8 [Terug naar boven]

Ethereal Spawn - The Glint of Eden
Eigen beheer

Met de Cdemo 'Ablaze in Viral Flames' deed het Haagse Ethereal Spawn begin vorig jaar toelatingsexamen voor de Zweedse melodieuze Death Metal-school. En met succes, dat moet gezegd worden. Maar in de kantlijn van het proefwerkvel kladderde oplettende docenten dat het her en der wel érg aan Dark Tranquility deed denken. "Probeer je te onderscheiden", moeten de meesters en juffen het vijftal op het hart gedrukt hebben, want dat is precies wat Ethereal Spawn doet op de tweede boreling, 'The Glint of Eden'. De Dark Tranquility-stempel is er nog steeds, maar de inkt is ietwat vervaagd. Bovendien zijn de wilde Black Metal-uithalen verminderd en de snufjes Doom beter gestructureerd, waardoor dit schijfje evenwichtiger is dan de voorganger. Ook is de band er qua productie en liedjesschrijverij op vooruit gegaan. De vier nummers op 'The Glint of Eden' zijn stevig en pakkend, maar waar de band aan het experimenteren slaat had het van mij nog iets gedurfder gemogen. Nu grijpt men te makkelijk naar de geijkte keyboards en mannelijke en vrouwelijke clean vocals. Deze kundige en loyale leerling van de Zweedse school mag dus een nóg iets eigener geluid ontwikkelen, maar ik ben er van overtuigd dat Ethereal Spawn met het eindexamen met kop en schouders boven klasgenoten uit zal steken.
Anton: 8 [Terug naar boven]

Haze - Let me be your snake
Eigen beheer

Als de baas, u allen bekend als Anton de Wit, mij dit cd'tje overhandigt lacht hij iets te sneaky. "Veel plezier ermee", roept hij nog. Vol vrees bekijk ik het geprinte hoesje met daarop een naakte mevrouw met een slang in haar handen, waarschijnlijk recht van het net geplukt. Goed, een beginnende band, daar wil ik met alle graagte overeen kijken. Ik bekijk de tracklist maar eens. Vijf van de zeven nummers zijn covers van onder andere Kiss en Led Zeppelin. Oké, een beginnende rockband, denk ik nogmaals. Moet dus kunnen. Dan maar beluisteren... daar hield de tolerantie dan ook op. Schraal, schraler, schraalst! Dit waarschijnlijk in de oefenruimte opgenomen demootje klinkt echt naar niets en echt niet alleen door het slechte geluid. De muziek is namelijk even suf, vooral als die mafkees van een zanger met zijn Italiaanse accent en iele stemmetje een paar valse noten raakt. De twee eigen nummers zijn een paar uiterst saaie ballades. Dit moet je eigenlijk gewoon een keertje horen, want lachen is het wel. Maar ik heb er al weer teveel woorden aan vuil gemaakt.
Maurice: 4 [Terug naar boven]

Imbolc - Symphony of Pain
Eigen beheer

Het Utrechtse Imbolc werd in 1997 opgericht. Als beloning voor het winnen van een bandwedstrijd kregen ze wat studiotijd. En die hebben ze goed besteed! Want deze debuut-cdemo mag gehoord worden. Vijf beukende nummers en een sample waarin een of andere gek een aantal moorden bekent vullen dit schijfje. Muzikaal gezien is het Black en Death Metal wat de klok slaat. Om een indicatie te geven: in de razende Black Metalstukken heeft Imbolc wel wat van Cradle of Filth ten tijde van 'The Principle Of Evil Made Flesh' (mede door het hoge gekrijs van de zanger). En dit dus afgewisseld met beukende Death Metal. Daar komt nog bij dat de nummers goed in elkaar zitten en alles strak klinkt. Op het geluid valt eigenlijk ook weinig aan te merken: voor een (eerste!) demo klinkt het gewoon goed. De zang en double-base hadden wat prominenter gemogen, daar staat tegenover dat het rauwe, agressieve gitaargeluid bijdraagt aan de sfeer. Kortom: een prima schijfje van een prima band. Hou hem in de gaten! Blijft slechts één vraag over: wat is in godsnaam een kaaskraker?! Meer info: www.tentacle.nl/imbolc of imbolc666@hotmail.com.
Peter: 7,5 [Terug naar boven]

Mistelhein - Divine. Desecrate. Complete.
No fashion records/House of Kicks

De paar hersencelletjes die zich in mijn hoofd bezighouden met Black Metal pijnigen zich al een week lang met de vraag waar ik deze band toch van ken. Een recensie die ik ooit gelezen heb? Een nummer op een verzamelaar? Ach, ik geef het op met de wetenschap dat het in ieder geval een positieve indruk heeft nagelaten.
Die positieve indruk kan natuurlijk ook komen doordat dit 'Divine. Desecrate. Complete.' gewoon een goede cd is die menig rondje draait tussen de vele Bolt Thrower-luistersessies door. Op zich een hele prestatie voor een Black Metal-band. Met het nodige beukwerk, overgoten met een lichte keyboard-saus en wat agressieve krijsen weet Mistelhein zeker te boeien. De rauwe grunt die ook regelmatig vergezeld wordt door een lekkere blastbeat werkt daaraan mee. Als je dan ook nog eens bedenkt dat de band strak musiceert, een fatsoenlijke productie heeft en zelfs wat afwisseling bevat, dan zou je kunnen zeggen dat je met een van de betere Black Metal-schijven van dit jaar te maken hebt. Maar goed, mijn lage dunk van het genre kan in deze mijn oordeel wel erg overdreven in het voordeel van Mistelhein doen uitvallen. Blekkies: houdt hier rekening mee, maar laat mijn miserable mening uw zwartgeblakende oortjes vooral niet weerhouden van een goede luisterbeurt!
Xavier: 9 [Terug naar boven]

Peter Pan Speedrock - Premium quality... serve loud
Suburban

Als er een band in Nederland zich Rock 'n Roll mag noemen, dan is het Peter Pan Speedrock wel. De Eindhovense band die tot voorkort nog gewoon door het leven ging onder de naam Peter Pan, moet het niet hebben van pretentieuze muzikale hoogstandjes of andersoortig overbodig vertoon. Nee, Peter Pan Speedrock is pure no nonse in your face (Speed)rock. Wie deze band eerder gezien en gehoord heeft, en die kans is redelijk aanwezig, zal het hoge Motörhead-gehalte niet ontgaan zijn. Ook de AC/DC-invloeden worden op de laatste langspeler van de Brabantse rouwdouwers niet onder stoelen of banken gestoken. Vette rock met een punkig en zeer ongepolijst randje dus. Dat is inderdaad niet vernieuwend of super orgineel, maar het is me daar lekker. Geen gezeik, maar gewoon rammen, dat zouden er meer moeten doen. Dit is gewoon zo eerlijk en puur dat je er wel van moet genieten. De nieuwe Peter Pan Speedrock is dan ook Premium Quality... so serve it loud, very loud indeed!
Maurice: 8,5 [Terug naar boven]

Satariel - Phobos and Deimos
Hammerheart Records

Geijsbeerd heb ik. Uit ieder raam van mijn huis gestaard. Op iedere stoel neergeploft en weer opgestaan. Ik heb deze cd driftig uitgezet, weer even geagiteerd op play geramd. Mijn nagels heb ik tot stompjes afgekloven. Een moment heb ik overwogen om het blinkende plaatje in de vuilbak te sodemieteren, maar toen de vuilnismannen vrolijk fluitend de straat in reden klemde ik 'Phobos and Deimos' weer schichtig vast... om hem nogmaals in mijn cd-speler te stoppen.
Wat moet ik met deze cd? Hammerheart mag zich met recht een kwaliteitslabel noemen, en zonder twijfel is Satariel dan ook een kwaliteitsband. De nummers beuken de pannen van de stevigst gelegde daken, hier en daar klinkt het akelig modern (en ja, modern is een scheldwoord), soms is het vreselijk onheilspellend, dan weer agressief. Vervloekt melodieus en toch zeer on-Zweeds voor een Zweedse Death Metal-band. Ex-Candlemass-voorman Messiah Marconi heeft véél mooiere liedjes gezongen dan de drie waarop hij hier figureert. De songteksten zijn zwak, zo niet infantiel. Satariel is gewoon een koleretyfusklotekankerkut-band... Maar o zo goed.
Anton: 9 [Terug naar boven]

Silent Force - Infatuator
Massacre

Omdat het debuutalbum 'The Empire Of Future' volledig langs me heen was gegaan, ging ik helemaal 'blanc' een luisterseesie in. Nou ja, ik had natuurlijk wel een heleboel vooroordelen. Ik bedoel, een Duitse Heavy Metal band, daar kan ik doorgaans wel op voorhand een beeld bij vormen. Dus ik zet die cd op in volle verwachting van yet another Helloween-rip-off en wat denk je? Blijkt het reuze mee te vallen. Het eerste en tevens titelnummer, is zelfs bijhoorlijk Priest ('Painkiller'), zeker zangtechnisch. De andere nummers hebben die bewuste invloed wat minder, maar het tempo blijft er in ieder geval lekker in zitten. De eerder verwachte raakvlakken met Helloween zijn er natuurlijk wel, maar dat kan bijna niet anders. Er zijn gelukkig ook nog een heleboel ander factoren die de muziek interessant maken, zo staat die schijf vol met retesnelle keyboardsolo's, die in combinatie met snelle krachtige riffs voor een pittig geheel zorgen. De hele band weet trouwens hoe de instrumenten werken en ook de vocalen zijn sterk. Erg verassende plaat eigenlijk en zeker de moeite waard.
Maurice: 8 [Terug naar boven]

Spoiler - 2-Track Promo
Suburban Records

Fijn, zo'n 2-track promo. Zo kun je je nog eens een goed beeld vormen van het aankomende album 'Mud 'n' Glitter' van het Utrechtse Spoiler... Of te wel: geen idee of deze recensie representatief is voor de rest van het album. Hoe dan ook, Spoiler is een Rockband rond ex-7ZUMA7-bassist Arjen Rienks. En dan weet je wel ongeveer uit welke hoek de muzikale wind draait: zompige Rock met een vette knipoog naar de jaren '70. Niks mis mee wat mij betreft, en het eerste nummer 'Wear me out' mag er zijn: malende riffs, hier en daar wat spacey effectjes en goede zang. Het navolgende 'Electrifying' is een moddervette Rock-versie van het nummer 'You're the one that I want' uit de film Grease. Als het hele album zo goed in elkaar zit als deze twee nummers, kun je als fan van het genre rustig toeslaan. Back to the seventies! Eens kijken of ik m'n Led Zeppelin-elpees nog kan vinden...
Peter: 7,5 [Terug naar boven]

Stormwind - Reflections
Massacre

Terroristen!?! Nee dat niet, maar de intro van 'Reflections' klinkt wel erg Arabisch. Natuurlijk is dat ding allang voor die aanslag opgenomen, maar om deze toevalstreffer moest ik wel even lachen. De rest van de plaat heeft een heel ander karakter, een meer Zweeds Heavy Metal-karakter wel te verstaan. De band, die vooral draait om gitarist Thomas Wolf, heeft met 'Reflections' een meer dan waardig opvolger van voorganger 'Resurrection' voortgebracht. Ook op deze plaat geeft de band blijk van een hoog muzikaal vermogen en vooral de vocalen van oud-Candlemass-zanger Thomas Vicström zijn weer voortreffelijk. Ik heb wel het idee dat de klassieke invloeden van Wolf meer naar voren komen dan op de vorige en de muziek heeft bij tijd en wijlen ook een progressiever tintje gekregen. De basis blijft echter de traditionele en zeer melodieuze Heavy Metal en de plaat heeft genoeg variatie. Goed bezig als je het mij vraagt, ook dit vijfde Stormwind-album is weer erg geslaagd.
Maurice: 8 [Terug naar boven]