Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!

Anastasia

Hoera! We hebben een veulentje!

Zondagavond 12 juni is Okaya bevallen van een mooi merrieveulen. Alles is goed gegaan en het veulentje is gezond. Zij zal de naam 'Anastasia' gaan dragen.

Maandagochtend 13 juni is de veearts al langs geweest om naar het veulentje te kijken. Hij kijkt dan naar merrie en veulen of alles in orde is, vraagt even na hoe de bevalling was en hij controleert de nageboorte. Alles was goed, dus kreeg de kleine gelijk zijn eerste prik... De veuleninenting. Deze veuleninenting zorgt ervoor de de kleine wat afweerstoffen binnenkrijgt zodat ze niet zomaar ziek wordt. Net zoals mensenkinderen hun inentingen krijgen dus! Maar dan in een wat aangepaste versie voor paarden natuurlijk!

Bij de nageboorte is het belangrijk om te kijken of alles compleet is, want als er een stukje van achter zou blijven in de buik van de merrie kan dit gaan ontsteken en dan kan het paard heel erg ziek worden. Dat kan dus heel simpel voorkomen door even te controleren of de nageboorte intact is.

Als je binnenkort op stal komt, let er dan op dat je de deuren goed achter je dicht doet. Want tocht is natuurlijk niet goed voor paarden en al helemaal niet voor zo'n klein veulentje. En wees heel rustig in de stallen. Okaya is heel erg zorgzaam voor haar veulen en ze kan natuurlijk schrikken. Omdat ze jullie allemaal niet zo goed kent, kan het ook zijn dat ze wat onrustig wordt. Wees dan zo verstandig om haar lekker met rust te laten en vraag anders even aan Mart of Ivanka of ze je het veulentje willen laten zien.

Voor nu weer eventjes genoeg 'biologieles' en gaan we over naar de foto's! Want al dat gekletst over dat veulentje is wel leuk, maar nu willen we het weleens zien niet?!?

  Samen met moeders in de stal.

Het is mooi weer, dus Anastasia mag voor het eerst naar buiten! Wel samen met moeder Okaya hoor! Hier brengt Ivanka ze naar de wei toe.

 


Even lekker de benen strekken!!!

 

Nog wat foto's voor in het 'familie-album'...

 

Maandag 27 juni 2005. Ondertussen is onze kleine meid al weer twee weken oud! Vrijwel iedere dag gaat ze samen met haar moeder naar buiten toe (als het weer het toelaat!). Ze is best nieuwsgierig snuffelt dus vrolijk in het rond. Veilig samen met mama de wereld verkennen! Alhoewel... ze durft nu ook al een stukje bij haar moeder vandaan! Maar als ze dan wat engs tegenkomt... dan rent ze toch weer héél hard naar Okaya toe!

Het zier er wel heel erg gemakkelijk uit als mama gras aan het eten is, maar als je beentjes te lang zijn en je nekje te kort heb je toch een serieus probleem... Dan moet je nog behoorlijk lenig zijn en allerlei acrobatische toeren uithalen om ook bij de grond te kunnen met je neus!

Hey, wat is dat voor gek ding?!?

Zoeeef! Ik kan al heel hard galopperen hoor!