REISVERSLAG THAILAND
THAILAND - Eerste bezoek
vrijdag 26 oktober tot 29 oktober 2001
De vlucht met Thai Airlines was er eentje om niet snel te vergeten ... we werden getrakteerd op een prachtig zicht van de mount everest die hoog boven de wolken uitstak. Ook het eten was heel lekker ... een voorproefje op Thailand ?
Bij het uitstappen werden we overvallen door de hete en vochtige lucht van Bangkok. We namen de airportbus naar Khao San Road, onderweg zagen we het enorme wegennet en de wolkenkrabbers, iets wat we de laatste weken niet meer gezien hadden. Het Sawasdee Inn Guest House was de plek waar we afgesproken hadden met Jo en Kish, vrienden uit Machelen. Het was een blij weerzien en dat moest gevierd worden ! Ze waren al op de hoogte van een goed Trommel und Bass Partieke en samen met hun vrienden van Coral Bay werd het een plezante bedoening. We dansten de spieren nog eens allemaal los en genoten van de muziek. We stonden versteld van de toestanden die je hier op de Khao San Road allemaal ziet en tegenkomt. Het is een wereldje appart. We leven hier erg shanti shanti ondanks de drukte van de stad. Ondertussen hebben we ons visum geregeld voor Laos en hopen dit zo vlug mogelijk met de trein te bereiken want andere reizigers omschrijven dit als een paradijs op aade.
THAILAND - Tweede bezoek
zaterdag 1 december tot 7 december
Veel meer dan shoppen in het Siam square shopping center en de Chatusak week-end markt hebben we hier niet gedaan. Bangkok is de ideale plek om kleren en souvenierkes op de kop te tikken. Via de post by sea-mail is er nu een pakketje onderweg dat hopelijk binnenkort Belgie zal bereiken. Op 5 december stond Bangkok kompleet op z'n kop omdat de koning jarig was. Een spectaculair vuurwerk en honderdduizenden mensen op straat, ze moeten hunne koning echt graag zien !!
THAILAND - Derde en laatste bezoek
26 december 2001 tot 22 januari 2002
Een nachtje Trat was voldoende om het internet (dat hier zeker goedkoper was dan op de eilanden) te attackeren en eens een lekkere pizza te gaan eten. De volgende dag besloten we om een vroege boot te nemen naar Koh Chang, we vreesden, gezien de eindejaarsperiode, dat er heel veel volk op zoek ging zijn naar kamers.
Deze bootrit was er eentje dat heel goed meeviel, op een klein half uurtje bereikten we Koh Chang. Zoals voorspeld zaten de bungalows overal wel goed vol, de eerste nacht vonden we een hutje op Kai Bae beach voor 200 baht met zicht op zee. De volgende dag maakten we een wandeling en kwamen we terecht op Lonely beach, de backpackers place van Koh Chang, en leerden er super grave mensen kennen, waaronder Craig, een zwervende australier. De beslissing was snel genomen, de rugzakken voor de zoveelste keer nog maar eens pakken en verhuizen. Het plezantste plekje van Lonely beach was zeker en vast het Treehouse, waar we een zalige maaltijd verorberden in een mooie en gezellige omgeving. Het restaurant was helemaal in hout gebouwd en stond op palen boven de zee, met brugjes en podiummekes ... enfin, hier werd ooit veel werk in gestoken. Onze eerste nacht verliep hier helaas niet zo rustig.
Toen we nog maar net in slaap waren gevallen, hoorden we in de verte een serieus geroep en soort van ontploffingen. Eerst dachten we dat er vuurwerk en veel plezier werd gemaakt, maar helaas kwam er even later iemand met de paniekerige mededeling dat er een brand was uitgebroken en dat de bungalows mogelijk in gevaar waren indien de wind zou gaan keren.
Na een tijdje werd duidelijk dat er van slapen voorlopig niks meer in huis ging komen. We kwamen spijtig genoeg tot de triestige constatatie dat het Treehouse in lichterlaaie stond en gezien alles uit hout was opgebouwd, sloegen de vlammen tot hoog in de palmbomen.
Er werd konstant geschreeuwd om meer hulp, allemaal samen vormden we een lange ketting vanaf de zee om met behulp van emmers water te scheppen en het vuur te doven, praktisch was anders, aangezien er maar een 10 tal emmers ter beschikking waren en er geen fire brigade op het eiland voorzien is ! Een ander groot gevaar was de brandende kokoksnoten die hier en daar naar beneden vielen.
De bungalows rond het vuur (degene die nog niet afgebrand waren) werden snel afgebroken aangezien de daken allemaal uit stro bestonden.
Met man en macht kregen we na een lang en spannend uur het vuur eindelijk onder kontrole, maar spijtig genoeg bleef er nadien niets meer over van het mooie Treehouse ... Iedereen kroop met een wrang gevoel terug in bed, gelukkig vielen er geen gewonden en dat is toch nog altijd het belangrijkste.
De dag erna werden we in het daglicht pas echt geconfronteerd met de grote van de schade ... Een smeulende zwarte plek, da's alles wat is overgebleven.
De volgende dagen brachten we door op het mooie en rustige Siam beach waar we de hele dag niets anders deden dan boekske lezen en met de frisbee spelen, platte rust. Oudejaarsavond was er ook sneller dan we beseften, op het strand werden de voorbereidingen genomen voor een knalfeest. Toen we vernomen dat het Treehouse toch de moed had bijeen geraapt om een feestje te geven, besloten we om de overgang van oud naar nieuw daar te vieren ... en geslaagd. Vis op de barbeque stond op het menu. Het werd een gezellige bedoening aangezien er een massa volk kwam opdagen. Een duitse DJ zorgde voor de muziek en lanceerde een plezant ritme dat ons al snel aan het dansen bracht. Om 12 uur trokken we even naar het strand voor het vuurwerk en dat maakte de avond geslaagd.
Het nieuwe jaar was nog maar net gestart en ons eerste kadooke arriveerde reeds ... Glenn vond op het strand een supergoeie duikbril, we beschouwden het als een hint en besloten de rest van de eilandjes in het zuiden te gaan verkennen.
We verlieten Koh Chang op de tweede januari alweer richting Bangkok, je komt er niet onderuit, het is nu eenmaal het centrum van het land van waaruit alles moet geregeld worden. We boekten snel een ticketje naar Koh Phangan, het party eiland van Thailand, alhoewel we daar zelf geen ervaring mee opgedaan hebben. Het is en blijft voor ons elke dag een beetje feest. We volgden de raad van Jo & Kish op en namen onze intrek in het Coral Bay Resort, in het noorden van het eiland. Spijtig genoeg hadden we hier niet veel geluk op gebied van het weer, een stevig windje zorgde voor bewolking en frissere temperaturen, vooral 's nachts. Gelukkig verbleven hier alleen maar plezante mensen waarmee we elke avond rond de tafel grave gezelschapspelen speelden. We bleven hier toch nog 5 dagen en trokken een paar keer naar de andere kant van het eiland, waar het, ongelooflijk maar waar, mooi weer was.
Op de eilanden in het westen van Thailand hadden ze op dit ogenblik geen last van de moesson, we trokken dan maar naar Krabi Town. Toen we hier 's avonds aankwamen bleken de meeste guesthouses stampesvol te zitten, we deelden een grote kamer met nog drie andere backpackers en gingen de volgende dag wel op zoek naar een eigen kamer. Krabi is de plek bij uitstek om wat inkopen te doen, aangezien ze op de eilanden scherpe prijzen durven hanteren. We investeerden in een duikbril voor sandy en de bijhorende snorkels. Krabi is nog wel een gezellig stadje en 's avonds hadden we hier de keuze uit een hele reeks lekkere restaurantjes, we trakteerden onszelf na lange tijd nog eens op een lekker glaasje wijn.
Vanuit Krabi namen we een longtailboot naar Railey Beach.
Toen we met de boot vertrokken, zaten we met niet minder dan 13 mensen + bagage in een bootje dat normaal maar gemiddeld 6 passagiers per keer kan vervoeren. We werden gevraagd om de reddingsvesten te dragen ... asjeblieft ... dit deden we dan maar en na een kwartiertje varen wisten we waarom !
De zee met z'n hoge golven deed het bootje bijna omkantelen en zowel bij ons als bij de bootman stond de schrik op het gezicht af te lezen. In het volle van de zee werd de motor stilgelegd en snel werd duidelijk dat onze bootman een echte knoeier bleek te zijn. Aanmeren op het strand lag niet binnen zijn kunnen en we werden gedropt op 200 meter van het strand en daar stonden we dan tot aan onze knieen in het water met de zware rugzakken op onzen bult. We waren alleszins gelukkig dat we ons lot terug in eigen handen hadden en gingen op zoek naar een slaapplaats. Deze klus bleek ook nog eens moeilijker dan verwacht aangezien de budgethutjes allemaal vol zaten, het enige alternatief was een tent voor 100 baht bij Mom's Kitchen. We installeerden ons en trokken daarna naar de beach waar we neerploften en genoten van een stralend zonnetje en vooral een prachtig zicht op de baai omgeven door rotsen die hier en daar uit de zee naar boven schieten. Deze plaats is een paradijs voor (rots)klimmers, duikers, snorkelliefhebbers (zoals wij ondertussen) en mensen die gewoon een beetje willen relaxen, we bleven hier dan ook een tijdje plakken en bakken.
Buiten het snorkelen rond de rotsen vanop het strand boekten we ook eens een snorkeluitstap naar andere omliggende eilandjes waaronder chicken island.
Het heldere groenblauwe water zorgde ervoor dat we soms zelfs bijna geen snorkel nodig hadden om de onmenselijk veel gekleurde visjes te zien. Bekijk het leven door een duikbril en alles ziet er vrolijk uit ! De onderwaterwereld is ondertussen wel een van onze favoriete bestemmingen geworden. Het snorkelen beviel ons zo goed dat we het duiken voor een andere keer willen laten, wel gaan we dit zeker nog eens doen !
We hoorden dat Koh Phi Phi een ander snorkelparadijs is en dus namen we de boot hiernaartoe. Het enige nadeel aan dit eiland is de bekendheid onder de toeristen, vooral ook door de film "The Beach" met als gevolg nog scherpere prijzen voor eten en accomodatie. Op longbeach vonden we toch nog een betaalbare bungalow voor 300 baht.
's Morgens begon de dag al heel goed ... deurtje open, snorkel en mask bij de hand, plons in het water en er was daar zelfs meer te zien als op onze snorkeltoer ! De dagen vlogen voorbij en we waren zelfs de gelukkigen om een blacktip reefshark te zien ... jawel ... voor de eerste keer in ons leven zagen we op een metertje afstand een haai zwemmen !! Weliswaar ongevaarlijke haaien, maar toch groot genoeg (1,5 a 2 meter) om ons hartje effe te doen doorslaan. Om van de schrik te bekomen liet Glenn zich eens traditioneel masseren op z'n Thais.
Na Koh Phi Phi hadden we wel even strand en eilanden genoeg gezien en besloten we nog even naar Kanchanaburi te trekken. Alweer moesten we een noodgedwongen stop maken in Bangkok, onderandere om onze vliegtuigticketten in orde te brengen. Aangezien Ansett (Australische vliegtuigmaatschappij) de boeken heeft neergelegd en wij hierdoor enkele vluchten verliezen, moest er het een en ander geregeld worden. Gelukkig konden ze ons nog een vervangende vlucht naar Brisbane (Aus) regelen op de 24ste januari, toch hadden we het graag anders gezien, maar niets aan te doen.
Een dagje Bangkok volstond om door te trekken naar Kanchanaburi, slechts twee uurtjes ten noorden van Bangkok en vooral gekend voor de brug over de river Kwai en het nationaal park met de mooie Erawan waterval, die in verschillende stappen (2 km lang !) naar beneden stroomt en waar plekjes genoeg uitnodigen tot een verfrissende (ijskoude) duik.
Kanchanaburi zelf is een aangename stad waar de echte thaise levensstijl nog opvalt en de mensen heel vriendelijk zijn. Typisch zijn ook de drijvende discotheken, die druk bezocht worden tijdens het week-end door thaise feestvierders. Zelfs 's ochtends om 8 uur zagen we nog een paar discotheken voorbijdrijven met dansende en springende mensen op het dek, goed gelachen !
Homepage