Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!

REISVERSLAG PERU

HOMEPAGE

PERU

6 mei tot en met 1 juli 2002

Na een lange vlucht van Auckland naar Los Angeles, waar we een nachtje in een gang-buurt verbleven, bereikten we na nog eens een vermoeiende vlucht de luchthaven van Lima in het holst van de nacht. Het was direct al opletten geblazen want echt veilig kan men Lima niet beschouwen, laat staan om 2 uur ´s nachts. Gelukkig bereikten we het hotel Europa in het midden van el centro de Lima veilig met de shuttle bus.

Het uurverschil met NZ, het oversteken van de datumgrens en de twee dagen lange vluchten bezorgd ons een serieuze jetlag. We voelden ons dan ook een beetje raar toen we op onze kamer in Lima, die lichtjes op een gevangenis leek, neerploften. Het drukke en vuile centrum van Lima is duidelijk niet the place to be. Zoals in elke hoofdstad zetten we de traditie verder en regelen we het een en ander ivm transport, het zit allemaal een beetje moeilijker in mekaar aangezien ze hier alleen maar spaans spreken.
Een bezoekje aan de plaza de Armas is wel de moeite waard met z´n vele koloniale gebouwen. Hier maken we al direkt kennis met bedelaars ... ola ... petitie voor mensen in de gevangenis ... als je 1 soles kan missen zal dit al veel helpen, blablabla.

Na twee nachten besluiten we Lima achter ons te laten en boeken de bus naar Huaraz, 8 uur ten noorden van Lima. Na een half uurje bussen krijgen we te horen dat er een manifestatie met wegblokade gaande is en de busrit niet voor vandaag zal zijn. Teleurgesteld staan we terug met onze rugzakken waar we vertrokken waren. Ana, een peruaans meisje dat samen met ons op de bus zat, ziet de teleurstelling op onze gezichten en nodigt ons uit om bij haar te komen logeren.
Ana woont met haar familie in Barranco, een suburb van Lima, gelegen aan de kust. We worden super vriendelijk ontvangen door haar familie en krijgen direct al eten en drinken voorgeschoteld. Ana leidt ons door Baranco, een relaxe wandeling waarbij we door gezellige steegjes met kleurrijke cafeekes en restokes langs het strand wandelen. Dit geeft ons direkt een andere kijk op Lima, hier is de zon tenminste in staat door de dikke smoglaag te breken. Het werd een enorm gezellige dag en zeker een leuke eerste kennismaking met de lokale bevolking.

We nemen uitgebreid afscheid van de 8 koppige lieve familie en met de schattige VW kever van Ana´s papa worden we ´netjes´ afgeleverd aan het busstation.
De bus vertrekt stipt om 8 uur en deze keer geraken we verder. We rijden door een stukje woestijn richting de bergen ?! Het leven langs de weg doet ons weer terugdenken aan onze tijd in Azie, fruitstalletjes, arme krottewijken en veel beesten op straat. De temperaturen lopen hoog op eens we Lima verlaten.
8 uur later arriveren we dan eindelijk in Huaraz, waar we spijtig genoeg ook afscheid nemen van Ana die haar weg verder zet naar Caraz, waar ze een restaurantje aan het opbouwen is, we zouden haar later nog een bezoekje brengen.

Na een kijkje in onze spiksplinternieuwe reisgids Footprint voor Zuid-Amerika besluiten we onze intrek te nemen in Churup, een hostel iets buiten het centrum en rustig gelegen. Met open armen worden we in dit gezellige hostel door Juan en zijn familie ontvangen. Al snel wordt duidelijk dat we hier wel een tijdje zullen blijven plakken.
Dezelfde avond maken we nog kennis met het 10 dagen durende festival van de senor de la Soledad. De muziek met de vele dansende en feestende peruanen in de straten maken er een sfeervolle en kleurrijke toestand van, duidelijk een perfecte timing om Huaraz te bezoeken. Het feest gaat door tot in de vroege uurtjes en zou nog enkele dagen doorgaan.

Samen met Lisa, een iers meiske, besluiten we een wandeling te maken naar de ruines van Ichic en Wilcawain. We passeren langs vele huisjes, zien onze eerste baby lamaatjes onderweg en dit alles met een constant zicht op de cordillera blanca. Niet voor niets wordt Huaraz het Zwitserland van Peru genoemd. De ruines zelf zijn honderden jaren oud maar op zich niet echt bijzonder. We genieten van het schitterende landschap en aanschouwen het leven van de locale bevolking in de bergen. Na zeven uur wandelen krijgen we eindelijk zicht op Monterrey, het eindpunt van de walk. Blijkbaar slagen we er toch nog in de laatste meters het verkeerde pad te nemen en komen zo terecht in iemand zijn tuin. Jammer genoeg wordt deze bewaakt door een wilde rothond die het op ons gemunt heeft. Gevolg : enkele scherpe tand-afdrukken op de enkel van Sandy. Volledig in paniek zoeken we onze weg en worden 10tallen meters verder alweer met hondegblaf verwelkomt. Gevolg : een gewaagde sprong over een haag en een aantal schrammen over het hele lichaam rijker. Onze vriendin Lisa, die achter ons liep, hoorden we van ver hysterisch gillen. Het leek erop alsof ze helemaal werd verscheurd door de honden. Gelukkig kwam een vrouw ons ter hulp en gewapend met een halve boom trekken we erop uit om Lisa de nodige hulp te bieden. Lisa is een giller van beroep, uiteindelijk was er bij haar niets aan de hand, een spannende maar goede afloop van de dag.

Ondertussen is het al de laatste dag van het festival en we genieten nog met volle teugen van het feest in de straat. De processie bestaat uit een optocht van alle dansgroepen samen terwijl een groot jezusbeeld met man en macht door de straten wordt gedragen. Heel christelijke mensen hier in Peru.

Ook de eerste nationale staking hebben we al meegemaakt, ontevredenheid over de huidige president Toledo is de oorzaak. Aangezien er geen enkele bus Huaraz verlaat, zijn we genoodzaakt een kleine wandeling te maken vanuit het centrum, Las Piñas krijgt de voorkeur. Samen met Jo en An, een plezant belgisch koppel, stappen we door naaldwoud tot we op een plek komen waar we onze ogen niet konden geloven. Las Piñas is niet meer dan een private woonwijk voor de rijken waar wij niets te zoeken hadden. Alhoewel het prachtig gelegen ligt, laat het toch een lelijke indruk bij ons na. Op de terugweg stappen we gelukkig terug door het echte Peru met veel meer charmes.
´s Avonds doen we onze inkopen voor de 4-daagse Santa Cruz trek, die we morgen zullen inzetten. Het maken van de rugzak brengt enkele spanningen teweeg, ook al omdat we zelf onze eigen tent, gasvuurtje, pannen, eten en toestanden een plaats in de rugzak moesten geven.

SANTA CRUZ TREK

De ochtend begint veel te vroeg, vooral voor Glenn die nog steeds wat last heeft met de nachtrust. We vertrekken met slechts drie uurtjes slaap, van een frisse start gesproken ... Om zeven uur vertrekt onze bus naar Vaqueria, de start van de Santa Cruz trek. Het wordt dan ook nog eens een helse busrit aangezien er een aantal plaatsen dubbel geboekt werden, met een halve bil op een zitje als resultaat. Na 4 uur bereiken we de ingang van het nationale park Huascaran, waar we onze pas aankopen. Het is nog een klein uurtje rijden en nu is het puur genieten van het ongelooflijke zonovergoten berglandschap met in de vallei twee schitterend blauwgroene meren, de Llanganuco lakes.

Eindelijk worden we dan om 12uur aan het begin gedropt en kan het afzien beginnen. Een rustige start waarbij we langs een aantal typische huisjes stappen, bewoond door de meest fotogenieke bergvolkeren en dan vooral de kindjes die we gelukkig maken met een ´caramello´. Iets minder gelukkig was Glenn toen we bij het oversteken van een riviertje met zijn voet in het water terechtkomt ... een natte start, die nog natter werd toen het begon te regenen. Kletsnat bereikten we onze eerste kampingspot op 3800 meter en gelukkig stopte het even met regen toen we onze tent opzetten en zorgen ervoor dat we snel eten hadden.

Vandaag is het de zwaarste dag van de trek, maar liefst 900 meter stijgen om de pas over te steken. Het pad ligt er modderig bij maar toch gaat het nog goed vooruit, stilletjes aan klimmen we hoger en komt de sneeuw dichterbij. Het laatste stuk voor we de pas bereiken kunnen we omschrijven als afzien in de ergste graad, de adem is ver te zoeken gezien de hoogte en dan ook nog eens de rugzak die zwaar op de schouders weegt. Dan komt de beloning eindelijk ... op 4700 meter steken we de pas over en krijgen een adembenemend zicht langs de andere kant van de berg. Een zicht waardoor je eindelijk beseft waarvoor je dit doet ! Met zicht op de gletsjer en zijn knalblauwe gletsjermeer met in de verte nog een knalgroen lake 69 nemen we een verdiende pauze en genieten tijdens onze lunch met volle teugen van het uitzicht, de zon is gelukkig ook van de partij. Vanaf nu moeten we ons geen zorgen meer maken over stijgen ... alleen nog dalen. Jiehaa ! Dit doen we nog voor de volgende 3 uur tot de volgende kampspot. Dit keer hebben we minder geluk met het weer, terwijl we ons potje aan het koken zijn, breekt er een fikse regenbui los waardoor we genoodzaakt zijn in onze voortent verder te koken, wat een gedoe !

We worden wakker met een laagje ijs op onze tent, maar al snel komt de zon ons ter hulp, ook een mate de coca thee bij het ontbijt doet enorm deugd. We zetten onze tocht in en dalen stilletjes aan af naar de vallei. We wandelen door prachtige natuur die rijk is aan bloemen en cactussen. Ook de vogels, ezels, koeien en paarden zijn in grote getallen aanwezig. We genieten zo erg van het landschap dat we al kletsend het pad uit het oog verliezen en vast komen te zitten tussen 10-tallen stroompjes en riviertjes die uitmonden in het lake 69. Er zit niets anders op dan een paar gewaagde sprongen te ondernemen. Het kost ons een uur om het pad terug te vinden ... dit is een deel van de trek dat we niet gauw zullen vergeten. Bij een volgende rustpauze worden we bijna vertrappeld door een bende doorgetrapte ezels, we moesten als het ware dekking zoeken bovenop een rots, hier was duidelijk iets mis. Na anderhalf uur wandelen bereiken we onze laatste kampingspot en deze keer hebben we het geluk onze avond door te brengen onder een prachtige sterrenhemel.

We breken onze tent voor de laatste keer op onder een stralend zonnetje. Vandaag dalen we maar liefst van 3800 meter naar 2700 meter tot in Cochabamba. De laatste loodjes wegen het zwaarst waarbij we over dikke keien lopen en moeten opletten dat we niet uitschuiven want het gaat met momenten steil naar beneden. We komen meer en meer cactussen tegen die groter en groter worden en ook de vliegen worden groter en ambetanter. We zijn blij als we het dorpje Cochabamba bereiken, het eindpunt van de trek. We hebben er ongelooflijk van genoten en zijn tegelijk ook zo blij dat het achter de rug is. Een taxi brengt ons tot in Caraz vanwaar we de collectivo nemen naar Huaraz. Totaal uitgeput haasten we ons naar het hostel Churup waar we een welverdiende douche en nachtrust tegemoet gaan.

Na een dagje rusten beslissen we nog een tour te doen naar de Pastoruri, een gletsjer waar we samen met een gids over de sneeuw wandelen en tot aan de cumbre klimmen op 5240 meter. We krijgen een adembenemend zicht over de bergketen Waiwash. Terug naar beneden gaat heel wat sneller ... met behulp van een plastieke vuilniszak schuiven we over de gletsjer, great fun ! Onderweg stoppen we met de bus nog aan de fantastische puia raimundi bloemen, die tot 12 meter groot worden en maar liefst tot 100 jaar oud kunnen worden. Een andere stop houden we aan een springwaterbron, hier komt gewoon bruiswater uit de grond ! Een niet te missen uitstap met veel variatie.

Alsof we nog niet genoeg gedaan hadden, boeken we ook nog eens de trip naar de Llanganuco lakes, we zijn hier wel langsgereden op weg naar de start van de trek maar wouden deze pracht toch nog eens van dichterbij bekijken. Onderweg stoppen we aan het dorpje Yungai dat in 1970 getroffen werd door een aardbeving met een megalawine als gevolg. 25.000 mensen stierven onder de sneeuwmassa en buiten 4 palmbomen stond er niet veel meer recht. De dag van de ramp stond er een groot circus aan de andere kant van het dorp waardoor vele kinderen gered werden van de dood maar wel ouderloos verder door het leven moesten.

Na twee weken puur genieten in het prachtige bergdorp Huaraz zetten we onze trip zuidwaarts in richting Pisco, met een korte stop in Lima.

Totaal uitgeput arriveren we in Pisco, een gezellig dorpje dicht aan zee waardoor seafood eten een aanrader is. We proberen de lokale specialiteit, zijnde Cebiche, een rauwe fish dish en drinken er een pisco sour bij.

Pisco heeft als hoofdattractie de islas Ballestas, ook wel het galapagos voor de armen genoemd ... en niet onterecht. Vanuit El Chaco vertrekken we met de speedboot op weg naar de wereld van duizenden zeevogels, zeeleeuwen en zelfs pinguins ! De zeeleeuwen zijn hier koning te rijk aangezien er geen natuurlijke vijand van hen hier aanwezig is. Het gevolg : een strand volgepropt met blaffende zeeleeuwen en daartussen hier en daar een verloren gelopen pinguin ... allen vrienden onder mekaar hier. We varen tussen prachtige rotsformaties en genieten van de zon en het zicht op het rijke dierenleven.
Vervolgens staat de bus ons weer op te wachten om aan het tweede deel van de uitstap, het nationaal park Paracas, te beginnen. Dit park bestaat voornamelijk uit woestijn, wel heel ongewoon aangezien dit aan zee grenst. Bij de eerste stop zien we de roze flamingo`s die we observeren vanuit de kijkpost. Het is hier ontzettend heet maar gelukkig moeten we niet te veel wandelen want de bus brengt ons tot aan de Cathedral Cave die we bij laagtij even langs binnen bekijken en later vanop de lookout aan de buitenkant. Dit stuk lijkt als twee druppels water op de zandsteenrotsen van de great ocean road in Australie. Alleen moet je er hier de aanwezigheid van vervelende zandvliegjes bijnemen.
In Llangunilla, een klein fotogeniek vissersdorpje aan de rand van de woestijn houden we halt voor een vismaaltijd van superieure kwaliteit. We genieten nog even na op het paradijselijke strandje in het gezelschap van enkele trotse pelikanen voor we de terugtocht inzetten. Deze trip is een echte aanrader !!

Op twee uurtjes van Pisco ligt Ica en meerbepaald Huacachina, gekend omwille van het sandboarden op `s werelds hoogste zandduinen. Huacachina ligt rond een oase in het midden van de woestijn. Dit is een echt paradijs. In elk hostel kan je een plank huren en dan begint het zware werk. De klim naar de top van de zandduin is dodelijk ... het zicht echter is magisch, je moet dit verdienen. Na het waxen van het board en het vastmaken van de bindingen is het de bedoeling om op een niet halsbrekende manier terug beneden te geraken. Fun verzekerd !

Arequipa is niets meer dan een grote stad die in de schaduw van de vulkaan Misty ligt. Toch hebben we het hier enorm naar onze zin aangezien men hier vele prachtige oude gebouwen, intressante musea en locale marktjes aantreft.
Het Santuarios Andinos is het museum waar 'Juanita' woont. Dit incameisje werd 500 jaar geleden aan de goden geofferd boven op de Mount Ampato. Na een vulkaanuitbarsting in '98, werd Juanita ontdekt. Aangezien haar lichaam al die jaren onder het ijs heeft gelegen, zijn haar haren, huid, kleding en zelfs haar ingewanden goed bewaard gebleven. Elke dag is zij samen met nog een aantal andere mummies te zien in het museum. Indrukwekkend.

Arequipa is ook de uitvalsbasis voor trips naar de Colca Canyon. Aangezien Sandy last heeft van een verkoudheid besluiten we deze uitstap met een tour te maken terwijl we deze maar al te graag in 4 dagen hadden gewandeld. Het is echter een twee-daagse tour geworden waarbij we door verschillende typische dorpjes rijden tot in Chivay. Onderweg zien we verscheidene dieren zoals vicuñas, honderden lama`s en alpaca`s. Met de vacht van deze beestjes worden duizenden souveniers in de vorm van pulls, sjaals, dekens,... gemaakt.
`s Avonds genieten we van de heerlijke natuurlijke hotpools en duurt het niet lang voor we zalig in ons bedje de warmte verder opzoeken.
Tegen 6 uur `s morgens zitten we al terug in de bus richting Yanque waar we tijdens een kleine wandeling door het dorpje het dagelijkse leven aanschouwen. We zien de mannen en vrouwen in hun traditionele klederdacht met de lama`s en de ezels de velden in trekken. Een van de grote highlights van deze trip is zeker de stop bij de Cruz del Condor waar we vele immens grote condors zien voorbij zweven. Met een vleugelspanwijdte tot 3 meter zijn deze vogels op zijn minst indrukwekkend te noemen. Op de terugweg naar Arequipa maken we nog een paar prachtige fotostops van de kleurrijke en zo perfect uitgewerkte terrassen op de bergflank.

Na een dagje rusten in het Tambo Viejo hostel zijn we klaar voor een lange busrit naar Puno. Deze bleek achteraf zelfs nog langer dan verwacht gezien de wegenwerken. We bereiken Puno totaal uitgeput en gaan zo snel mogelijk op zoek naar een geschikt hostel met een goed bed want de busritten eisen zijn tol.
Puno ligt vlak aan de grens met Bolivie en is ook de peruaanse uitvalsbasis om het Titicacameer te bezoeken. Wij houden dit echter nog voor later want ons doel is eerst om ons visum voor Peru te verlengen, dit door even de grens met Bolivia over te steken. Puno is wel een gezellig stadje met lekkere restookes, bakerijtjes en een leuke handcraftmarkt.



Na een kort verblijf in Bolivia en een bezoek aan Isla del Sol, zijn we terug in Peru met deze keer een visum voor 90 dagen !!!



Cusco, gekend als de archeologische hoofdstad van America en het Inca-rijk, is een van onze laatste stops in Peru en hier zijn we dan ook een goeie drie weken blijven plakken. Hoe deze tijd zo snel voorbij is kunnen gaan, beseften we zelf niet. Een van onze hoofdbezigheden was het bezoeken van de vele INCA ruines in en rondom Cusco. De aankoop van een boleto turistico (10 dollar) is een must omdat men hiermee toegang krijgt tot de belangrijkste sites en musea.
Een van onze eerste bezoeken brachten wij te paard (met het nodige geluk, aangezien Furia, het door Glenn gekozen paard tot tweemaal toe terugkeerde naar de stallen) aan volgende Inca-ruines : Q´enqo, Pukapukara, Tambomachay (de vroegere badplaats van de Inca´s) en de grootse en meest indrukwekkende site Sacsayhuaman.

Ons volgende avontuur speelt zich af in de Sacred Valley. We nemen een collectivo naar de cirkelvormige terrassen van Moray en laten ons droppen aan het begin van de wandeling richting Salineras del Inca. Zoals elke keer zorgt dit voor de nodige twijfels omdat wij toch niet echt zoveel gevoel voor orientatie hebben. Na de verkeerde richting te zijn uitgelopen en het gelukkig op tijd beseft te hebben, zijn we dan eindelijk op het juiste pad geraakt. Na een 2 uurtjes stappen door een prachtige omgeving krijgen we een eerste beeld op de zoutpannen. Honderden terrassen gevuld met zoutwater die oogverblindend mooi in het zonlicht glinsteren. Het leven hier kan ook wel oogverblindend hard genoemd worden, mannen en vrouwen staan hier de hele dag blootvoets in het zoute water. Op een dag vind je de job van je leven ... Op zulke momenten beseffen we dat we het thuis zo goed hebben.

Dan werd het stilletjes aan tijd om eens aan de hoofdattractie van Zuid-Amerika te denken. Machu Picchu is DE trekpleister van Peru en tevens de grootste en belangrijkste Inca-ruine. Er zijn twee mogelijkheden : of je neemt de trein vanuit Cusco of je ziet vier dagen af door de camino del Inca te wandelen en wat deden wij ... ?
Inderdaad, afzien ! Alhoewel de hele trek op zich een verwennerij is doordat het eten en de tenten worden gedragen door (Harry) porters.

MACHU PICCHU TREK

Op de eerste dag worden we ´s nachts om 3 uur opgehaald door de Eric Adventure bus. Het is dan nog een stuk rijden tot km 82 voor de start van de Inca trail. Tijdens het ontbijt maken we kennis met de andere 8 groepsleden. Deze keer hebben we meer geluk en bevinden we ons tussen ozzies, engelsen, hollanders en amerikanen, een gezellige bende. De eerste dag belooft niet te zwaar te worden en volgen we een pad langs de heilige Urubamba rivier. De geplande aankomst bij de kampplaats was 14 uur. Als we bij de eerste inca ruines Willkaray een stop maken, lijkt het alsof hier black magic aanwezig is ... Sandy krijgt plots te maken met hevige krampen in de maag en braakneigingen. De zon schijnt ook heel hevig en brengt een hitte teweeg dat deze keer geen deugd doet. Tijdens de lunchbreak wordt het er alleen maar erger op en zit er niets anders op dan wat rust op te zoeken in de schaduw. Van eten was er al geen sprake meer en alles wees op een voeselvergiftiging. Gelukkig moest er slechts een uurtje, dat veel te lang duurde, meer gewandeld worden en zo strompelt Sandy op trillende benen tot aan de kamping Wayllabamba. Het was een dag om nooit meer te vergeten, afzien van de bovenste plank. Gelukkig stonden de tenten al recht en kon er direkt wat rust genomen worden. ´s Avonds na de rust ging alles al veel beter en het eten begon weer smaak te krijgen. Hopelijk gaat alles morgen veel beter.

De tweede dag had onze gids Jose Luis ons de hel beloofd ... en terecht want we moeten vandaag de Death Women Pass over op 4200 meter. Maar liefst meer dan 1000 meter stijgen langs enorme grote Inca-trappen. De Inca´s waren dan wel niet van de grootsten, toch waren ze meester in het maken van hoge trappen. Gelukkig voelde Sandy zich vandaag al een stuk beter en met een zakje cocasnoepjes en blaadjes bij de hand (onmisbaar bij het klimmen) wordt het afzien toch ietsje draaglijker. Vandaag is duidelijk hoeveel mensen er samen met ons aan het afzien zijn. Op elke trap kan je puffende mensen zien zitten en zo wordt er ook redelijk wat gesocialised. Het bereiken van de top is een verdiende beloning met een prachtig uitzicht dat het afzien snel doet vergeten. Vanaf hier nog een kleine twee uur zwaar afdalen tot de volgende kampplaats Pacaymayu. De porters zijn zoals altijd reeds ter plaatse, hebben onze tentjes al rechtgezet en zijn al druk aan het kokkerellen. Het eten is dan ook elke keer al heerlijk en gevarieerd geweest. Deze jongens verdienen een echte pluim !

De dag begint vroeg en voor we het beseffen zijn we weer aan het klimmen, gelukkig is er na een uurtje al een intressante pauze te nemen bij de ruines van Runkurakay. Het duurt van hier niet lang voor we de tweede pas oversteken. Vandaag passeren we vele ruines zoals de indrukwekkende en onbeschrijflijke Sayacmarca en Chaquicocha. De laatste pas stijgt geleidelijk en wandelen we door tunnels en tropische vegetatie met bamboo en vele prachtige bloemen. Een zeer mooi stukje natuur op de Inca Trail ! Na de heerlijke lunch houden we halt aan de belangrijke Phuyupatamarka-ruine. Deze tempel had een zeer speciale functie aangezien vanop dit altaar de belangrijkste natuurelementen konden verafgood worden. De maan, sterren, bergen, water en de zon in het bijzonder werden hier elke dag door de Inca´s geobserveerd en verwelkomd. De natuur was hun geloof... Feel the spirit ! We zetten onze tocht verder langs een alternatief inca pad met veel minder volk en trappen. De derde kampplaats Wiñawayna bereiken we al snel en liet een minder prettige indruk na aangezien er een grote kantine onze gezellige eettent moest vervangen. Honderden extreem luidruchtige mensen maken er een drukke chaos van die we al snel inruilen voor onze tent waar we maar een korte nachtrust tegemoet gaan.

Om 3.30 uur voelen we de pijnscheut van de voorbije dagen en hebben we geen andere keuze ... opstaan want we willen de zonsopgang over Machu Picchu zien ! Na een uur en een half wandelen in het donker met de zaklamp in de hand bereiken we de eerste lookout Intipa vanwaar men bij helder weer zonsopgang kan aanschouwen. De mist is spijtig genoeg spelbreker zo vroeg in de ochtend en dus zetten we de toch verder naar beneden ... to the place to be ! Rond 8 uur breekt de zon er eindelijk door en net op tijd om de mysterieuze wolken boven Machu Picchu te laten verdwijnen en deze indrukwekkende inca-stad meter per meter met zonlicht te overgieten ... magische momenten die je eindelijk doen beseffen waarom je vier dagen hebt afgezien ! Na een rondleiding met de gids wordt nog duidelijker hoe de Inca´s erin zijn geslaagd zulke meesterwerken op te bouwen. Indrukwekkend !! We krijgen de tijd om zelf nog wat rond te lopen vooraleer een laatste keer af te dalen langs alweer lastige trappen tot in het dorpje Aguas Calientes vanwaar we ´s avonds de trein nemen terug naar Cusco.

Na een dagje rusten in Cusco maakten we ons ´s avonds klaar voor de Mardigras in Cusco. Een veelbelovende openingsparty met Fallen Angel als thema. Niet voor niets kregen we bij de ingang een paar zilveren vleugeltjes die we op de rug moesten dragen anders kwam je er niet in. Een super plezante avond met drag queens en uiteraard een ganse homo- en lesbobeweging aanwezig. Een aangename sfeer met goeie muziek en toffe mensen !

Op 24 juni vond het grootste inca festival van Peru plaats, namelijk Inti Raymi. Duizenden mensen uit het ganse land komen dan naar Cusco afgezakt om dit festival bij te wonen. Wij waren er ook bij maar veel hebben we van dit spectakel niet kunnen zien. Het hangt ervan af of je er zin in hebt om tussen duizenden mensen een weg te vinden en zoals reeds eerder gezegd hebben we het hier nogal moeilijk mee...te druk. We kozen ons dan maar een rustiger plekje uit om het feestgedruis van op afstand te aanschouwen.

Op zondag is er een zeer populaire markt te bezoeken in Pisac, een 30 km ten noorden van Cusco. Dit is een gezellige locale markt waar nog vele indiaanse vrouwen over de markt lopen. We nemen plaats op een terrasje in het zonnetje en aanschouwen het marktgebeuren met veel plezier.
In Pisac zijn er ook enkele goed bewaarde Inca ruines te bewonderen boven op de top van de berg. Zeker de moeite waard om eens een kijkje te gaan nemen.

In Puno aangekomen, bleek het weer even niet mee te zitten en moesten we onze regenjassen spijtig genoeg nog eens bovenhalen. Tegelijkertijd was het hier verschrikkelijk koud (zijn we al lang niet meer gewoon) en boekten we zo snel als we konden onze trip naar de floating islands.

We vertreken `s morgens vroeg en zitten met 5 lagen kleding te bibberen op de boot. Na een klein half uurtje varen stappen we af op een drijvende Uros eiland. Deze eilanden zijn volledig gemaakt uit riet, zelfs de ondergrond. Het is ongelooflijk te zien hoe deze mensen hier kunnen leven, zeker wanneer je komt te horen dat tijdens het regensizoen het eiland per maand met een halve meter moet verhoogd worden. Zelfs de huizen moeten opgetild worden om de rieten vloer te verhogen. De mensen verplaatsen zich hier in typische zelfgemaakte rieten bootjes om bijvoorbeeld hun kindjes naar de `escuela flotante` te brengen.
Vervolgens is het drie uur varen tot Amantani-eiland waar we de nacht doorbrengen bij een locale familie. Andrea spreekt voornamelijk Quechua en een heel klein beetje spaans. Toch slagen we erin een leuke band te scheppen met haar. Ondanks haar zeer primitieve levensstijl, slaagt zij er op haar beurt in ons te verrassen met lekker eten. Haar keuken loopt vol met 10-tallen hamstertjes die samen met ons van de groentjes eten. `s avonds trekken we er samen met andrea op uit om eens goed te gaan feesten in de plaatselijke parochiezaal. Voor de gelegenheid werden we in traditionele klederdracht gestoken en leek het erger dan carnaval. Vooral de meisjes kregen het hard te verduren met de drie lagen van rokken en een brede heupband die veel te strak wordt aangespannen. Daarbovenop nog een geborduurde blouse en een nonnekapje op het hoofd ... let`s party (?). De jongens kunnen ermee lachen ... ah ja ... alleen een poncho en een leuke muts met oorflapjes is hun traditionele bijdrage aan het feest. Het wordt lachen en een plezante avond met veel bier- en dansplezier.

Het laatste eiland dat we bezoeken is Taquile waar de mensen er weer een andere traditionele klederdracht en levenswijze op na houden. We eten hier onze lunch en aanschouwen het leven van deze geisoleerde maar zeer gelukkige mensen.
Hierna volgt een lange drie uur durende boottrip terug naar Puno. Met het geluid van donderslagen op de achtergrond trotseren we de golven van het Titicaca-meer en zijn blij als we droog en veilig terug op het vasteland staan.

Dit was dan onze laatste belevenis in Peru, waar we toch een goeie 2 maanden fun hebben gehad ! Het land is makkelijk te bereizen en heeft voor ieder wat wils. Voor de trekkers en avonturiers is er het prachtige Huaraz, dit vonden wij persoonlijk een van de meest aantrekkelijke plaatsen in Peru.
Voor easy-travelling en party`s moet je in de prachtstad Cusco zijn. De Machu Picchu trek mag dan wel heel toeristisch en duur zijn toch zeker de moeite waard ! Ciao amigos !