REISVERSLAG NIEUW-ZEELAND
Homepage
NIEUW-ZEELAND
ZUID-EILAND
18 maart tot en met 20 april 2002
De vlucht van Sydney naar Christchurch verliep vlot en op de middag stonden we op Nieuw-Zeelandse bodem. Christchurch is betrekkelijk rustig en zoals de naam het zegt heeft deze stad 10-tallen kerken. Echt veel te zien is er wel niet, we regelden ons transport (het is een intercity buspas geworden voor de 2 eilanden, goedkoopst en gemakkelijk) en gingen eens lekker eten in La Belgium Bar, we deden ons tegoed aan reuzegrote mosselen met friet en ne goeie Leffe.
Ten noorden van Christchurch ligt het dorpje Kaikoura,
populair omwille van het grote aantal zeedieren zoals zeehonden,dolfijnen,haaien en walvissen.
Om deze beestjes van dichterbij te bekijken bestaan er tal van mogelijkheden, wij hielden het bij zwemmen met de zeehonden en de dolfijnen. Telkens droegen we een wetsuit omdat het water toch wel ijzig koud is. Speels en curieus als ze zijn, komen ze altijd dichter en dichterbij, tot ze verschieten en wegduiken, echt lachen. Er zaten er wel 50 bij mekaar en telekens kwamen er andere van de rotsen het water ingedoken.
Gelukkig hadden ze vandaag ook nog twee plekjes vrij om met de dolfijnen te gaan zwemmen, deze trip is zeer populair en zit meestal vol, aangezien ze niet meer dan 12 mensen in het water laten. Het is dan ook een unieke ervaring. Met de boot speurden we eerst de zee af op zoek naar een school dolfijnen, eens de saltosprongen (waar de dusky dolphins het meest voor gekend zijn) in zicht kwamen kregen we het signaal het water in te springen met snorkel en masker. In tegenstelling tot de zeehonden moet je bij de dolfijnen zelf hun aandacht proberen te trekken, eens dit gelukt is, komen ze heel dichtbij en dagen ze je uit om cirkels te zwemmen ! Zeker en vast een aanrader !
In Kaikoura deden we ook nog een mooie wandeling, net buiten het dorp, deze start langs de kliffen op het strand waar vele zeehonden liggen te niksen (luie beesten als je het ons vraagt). Op de terugweg liepen we ditzelfde stuk, maar dan boven op de berg, waar we een prachtig zicht kregen op de zee aan de ene kant en op de reuzachtige bergen aan de andere kant, een van de mooiste zichten in Nieuw-Zeeland.
Dan naar Lake Tekapo, of beter gezegd, het gletsjermeer met het blauwste water ooit gezien en dan ook nog eens omringd door prachtige besneeuwde bergen. Ook wel een grote magneet voor Japanse toeristen, om het half uur worden de bussen hier gelost en gaan ze tekeer als kinderen om hun fotookes te kunnen schieten. Wijzelf verbleven in dit mini-dorpje voor twee nachten en genoten van de gezondste lucht in heel Nieuw-Zeeland, volgens de kiwi's (nieuw-zeelanders). We logeerden in een klein en rustig familiehostel, Tailor Made Backpackers genaamd en zeer geliefd bij onze noorderburen, de vrouw die het hostel runde bleek ook nederlandse te zijn.
We maakten ons klaar voor de Mount John lookout, een wandeling van 10km, het eerste stuk was klimmen, klimmen en nog meer klimmen. Toen we bijna aan de top waren bleek dat Glenn zijn zonnebril ergens halverwege de klim had laten liggen. Moedig als hij was ging hij terug ... op zoek naar die zonnebril (wat hier echt een noodzaak is) ... met succes ! Het zicht op de top was om achterover te vallen, een vette view zoals ze zeggen, over het blauwe Tekapo Lake en de besneeuwde en tegelijk ook met zon overgoten Mount Cook aan de horizon ... Cheers ! De terugweg liep langs het meer en duurde toch wel iets langer dan verwacht, vooral omdat we geen water en eten meer hadden, uitgeput kwamen we 'thuis' aan.
Voor zonsondergang trokken we naar de Church of The Good Shepherd uit 1935, gelegen aan de rand van het meer, een van de betere postkaart-spots.
Het goede weer hield aan en zo kwamen we terecht in Wanaka, een van de meest geliefde plekskes bij reizigers. Het is een dorpje met een heel relaxe sfeer, het meer is de trekpleister en is ook het strartpunt van verschillende trektochten. Wij hielden het echter bij een korte dagwandeling, de Diamond Lakes trek. Samen met Idai, vertrokken we in z'n auto naar de 15km verderopliggende start van de wandeling. Alweer hetzelfde geklim om dan neer te ploffen op de top en te genieten van het adembenemende uitzicht, de bergen en de twee meren hier middenin.'s Avonds maakte Idai, onze Israelische vriend, een heerlijke maaltijd met lamsvlees, het beste vlees in Nieuw-Zeeland, uiteraard.
Puzzling World Wanaka is ook zeker en vast een aanrader, voor iedereen die speels is. Dit 'speelpark bestaat uit twee delen : The great maze en Hologram Hall.
De great maze was een der eerste doolhoven, gebouwd in de jaren 80 en goed voor 1500meter in verloren te lopen. Wijzelf liepen hier zo een goeie twee uur in verloren, en we waren duidelijk niet de enigen,
In de Hologram Hall, zoals de naam het zegt kan je vele 3D tekeningen aanschouwen. Vervolgens kwamen we terecht in het Titled House, waar de vloer 15 graden scheef loopt, we moeten hier geen tekeningske bij maken ... lachen geblazen. Dan was er de hall van de following faces, een reuzegrote kamer vol met de gezichten van Einstein tot Mandela die je angstaanjagend vies bekijken en zelfs volgen als je voorbijloopt, te gek ! Voor de rest veel oogbedriegende truucjes en denkspelletjes, wij trokken hier een dagje voor uit !
Aan de overkant van Puzzle World begint de Mount Iron walk, een 2-uur durende wandeling, alweer naar de top van een berg met alweer een uitzicht waar we niet over zullen uitbreiden.
Terug in het hostel kregen we dan te horen dat er voor het paasweek-end geen bedjes meer vrij waren ... wij zagen het al aankomen en inderdaad, nergens in de omtrek konden ze ons helpen. Er zat niets anders op dan een auto te huren en te vluchten uit Wanaka, waar er op de koop toe ook nog eens een airshow plaatsvond met wel 100.000 toeschouwers.
We trokken dus naar de autoverhuurfirma waar we de laatste auto nog te pakken konden krijgen ... een dikke 4x4 jeep, die het voordeel had dat we in onze auto zouden kunnen overnachten en ons geen zorgen hoefden te maken over accomodatie. We voorzagen ons ook nog van twee gehuurde slaapzakken en het avontuur kon beginnen.
Dunedin en Otaga, gelegen aan de oostkust van het zuideleiland was ons doel. Spijtig genoeg liet het zonneke ons voor deze gelegenheid in de steek en zat er niets anders op dan te schuilen in de funky shops van Dunedin, een grote studentenstad. Op de avond zochten we dan een geschikt plekje voor de nacht, die hopelijk snel voorbij zal zijn, want echt comfortabel slapen in de auto bleek het toch niet te zijn.
Het Otago peninsula, is een heuvelachtig gebied, gelegen aan de pacific ocean met een grote natuurpracht en rijk dierenleven. Aan Taiaroa Head nest er een grote albatrosscolonie, deze vogels met een vleugelspanwijdte van bijna drie meter kregen we spijtig genoeg niet te zien, je moet er geluk mee hebben.
Wat we wel zeker niet wouden missen, zijn de yellow-eyed pinguins die hier en nergens anders op aarde rondwaggelen. Gezien de hevige regen hadden we wel geen zin om uren in een kijkhokje te spenderen, daarom gaven we Penguin Place, een organisatie die punguins beschermd een kans. Na een wandeling op het strand langs de zeehondjes, gingen we op zoek naar pinguins. Dit via ondergrondse tunnels dat het voor bezoekers mogelijk maakt heel dicht bij de pinguins te komen zonder door hen opgemerkt te worden. Het zijn enorm grappige beesten en kunnen soms triestig kijken ... vooral toen het begon te hagelen was het zielig te zien hoe ze hun kopje buigen en al waggelend een schuilplaats opzoeken. Aangezien deze beestjes tot een uitstervend ras behoren, wordt er hier goed zorg voor gedragen, zo bezochten we ook het pinguin-hospitaal, waar sommige kleintjes voor eventjes moeten worden verder opgevoed nadat de moeder er afstand van heeft genomen. De gids vertelde ons ook dat het al voorgekomen is dat een baby-pinguin door twee mannelijke pinguins onder hun hoede werd genomen. Elke pinguin heeft hier een stamboom, er worden nog steeds onderzoeken gedaan naar het leven van deze vogels. Zeker een aanrader.
Aangezien het weer er nog steeds niet op verbeterd was, hielden we Otago voor bekeken en reden we langs de kust richting The Catlins. Toen we in de buurt kwamen van Kaka Point, was het alweer tijd om een slaapplekje op te zoeken, we kwamen op een parking aan zee terecht. Toen we 's avonds buiten nog stonden te praten met een duits koppel, merkten we een rode gloed in de lucht op. Niemand wist wat er gebeurde toen er plots een grote, oranjegloeiende maan tevoorschijn kwam, een nooit geziene fullmoonrise ! Het voorspelde alweer een koude nacht te worden, onze slaapzakken waren een pure noodzaak.
Enkele kilometers verderop lag Nugget Point, een der meest indrukwekkende rotsformaties in de zee.
Een wandeling langs Cannibal Bay en Surat Bay is ook zeker niet te missen. We troffen er 5 zeeleeuwen aan, reuzebeesten die tot 500kg kunnen wegen en zowel zeehondjes als pinguins of zelfs kindjes op hun menu hebben staan. Een van hen had wel zin om te jagen, agressief kwam hij achter ons aan gelopen(?!), helaas, dat belgisch vlees zal voor een volgende keer zijn.
We maakten nog een laatste koffie- en eetstop in Alexandra voor we terugreden naar Wanaka.
De drie nachten autoslapen zaten er eindelijk op en we keken er naar uit om nog eens in een bedje te slapen. We namen de bus naar Queenstown, waar we een tussenstop van 1 nachtje maakten in de gezellige Deco Lodge, om de volgende dag alweer door te reizen naar Te Anau, voor een bezoek aan Milford Sound.
Omdat we zelf geen wagen hebben, boekten we een tour met Trips and Tramps om de weg naar Milford Sound te verkennen. Onze gids Kris was een echte freak en kende de streek op zijn duim. Onze eerste stop hielden we bij de Mirror Lakes en over mirror gesproken, een weerspiegeling zoals deze hadden we nog nooit in een water gezien. De vers besneeuwde bergtoppen maakten het plaatje af. De weg naar Milford Sound is onbeschrijfelijk mooi en groen, zeker te rekenen bij een van de mooiste routes in Nieuw-Zeeland. We passeerden ook een paar plekjes waar Lord of The Rings werd opgenomen.
Hierna reden we dan Fiordland binnen, en het zag er fantastisch uit, er waren wel honderden watervallen langs de weg, wegens de smeltende sneeuw. Onze boot vertrok om 1.30 voor een 2 uurdurende cruise door de fjorden. Een spectaculaire tocht op het water langs reuzen van bergen die ontspringen uit de zee. Meestal regent het hier pijpestelen, maar wij hadden een stralend zonnetje dat hier en daar voor regenbogen zorgde. Na de boot springen we terug enthousiast bij Kris het buske in en maken nog een paar fotostops on the way back, het is een mooie dag geweest en hebben ervan genoten. De locale oganisatie Trips 'n Tramps kunnen we aan iedereen aanbevelen, omwille van niet te commercieel !
We vonden onze weg terug naar Queenstown, de ideale stad voor mensen die houden van skydiven,jetboaten en bungy jumpen. Glenn is een onder hen en waagt zich aan een bungyjump van de Kawarau brug. Dit was de eerste gecommercialiseerde bungyjump ter wereld en nog steeds zeer populair. Alhoewel deze slechts 43 meter hoog is, deed het toch raar om de stap te zetten in de diepte. Glenn bracht het er goed vanaf maar kwam wel kletsnat terug, aangezien hij tot in zijn middel het water ingedoken was, alweer een ervaring rijker. We bleven nog een paar dagen rondhangen in het toeristische Queenstown, ons hostel daarentegen was heel relax met een schitterend uitzicht over de bergen en thuis van vele toffe reizigers, maw we zaten hier wel goed,
Vandaag hadden we onze langste busreis in NZ voor de boeg, maar liefst 8 uur bussen om van Queenstown naar Fox Glacier te geraken. Dit is een van de twee gletsjers die men in NZ kan vinden.
Vroeg in de morgen zaten we al op onze gehuurde fiets en reden we naar Lake Matheson. Dit meer kan men op tal van postkaarten bewonderen en niet voor niets. De reflectie van de besneeuwde Mount Cook en Mount Tasman in het water doen je even naar adem happen, waanzinnig ongewoon. We maakten een wandeling langs het water op zoek naar meer van dit maar de eenden dachten er anders over zodat er van weerspiegeling geen sprake meer was.
Terug op de fiets trapten we door naar de Fox Glacier of beter gezegd naar het viewpoint. De weg er naar toe ging echter wat te veel bergop zodat we moesten afstappen maar we gaven het zeker en vast nog niet op. Eens de gletsjer in zicht, wisten we waarom we zo hadden afgezien. Een wit-blauwe ijsmassa kwam van tusen de bergen naar beneden en straalde een enorme kracht uit.
Niet ver hiervandaan troffen we de tweede gletsjer aan, namelijk de Franz Jozef Glacier waar we een gletsjerhike deden. Natuurlijk kan je dit niet op je eentje doen, aangezien er speciale schoenen met spikes en een ice-axe aan te pas komen en je toch wel wat moet weten waar te lopen. We hadden er een stralende dag voor uitgekozen en samen met onze 15 koppige groep en gids vertrokken we richting gletsjer. Het eerste stuk waar we wandelden, was een stuk tot waar de gletsjer zich 30 jaar geleden uitstrekte. Toen we eindelijk het begin van de gletsjer bereikt hadden, werd het tijd om de schoenen aan te trekken en het ijs te betreden. Het grootste deel van de dag wandelden we over deze krakende massa maar de leukste momenten waren wel deze waar we door de witblauwe ijstunnels moesten kruipen. De gids kapte op de moeilijke stukken trappen en waarschuwde ons voor de diepe gaten en gleuven in het ijs, Het was een vermoeiende dag en voldaan kropen we in ons warme bedje van Glow Worm Cottages, een der betere hostels in Nieuw-Zeeland volgens ons. We sliepen met nog 2 andere mensen op de kamer en hadden elk ons eigen keukentje, badkamer, TV en een gezamelijke spa. Hier bleven we dan ook enkele dagen plakken.
Na drie dagen rust trokken we verder langs de westkust naar Punaikaiki, bekend vanwege z'n pancakerocks. Veel meer buiten dit is er niet te zien, toch is dit zeker een bezoekje waard. De pancake rocks zijn zo gevormd dat het lijkt alsof deze uit opeenliggende pannekoeken bestaan, met de jaren gevormd door de erosie. Het leukste moment is wel bij hoogtij, het water komt dan met zo'n kracht tussen de rotsen geknald dat er via het blowhole een enorme massa water naar boven wordt gespuwd. Het Beach hostel waar we logeerden was alweer een zeer relaxe plek, tot er op een avond een ganse groep Taiwanezen (geen chinezen, maar ze trekken er wel op) kwam binnengevallen... Op enkele seconden tijd veranderde alles van complete rust in oorverdovend lawaai, het was grappig deze chaos even te aanschouwen, maar even snel vluchtten we toch wel naar onze kamer. De wandeling op het strand had ons ook kennis doen maken met de zo erg gehaate zandvliegjes, we leren elke dag wel bij.
In de namiddag namen we de bus naar Nelson, waar we met open armen ontvangen werden door Alan, de grappige eigenaar van het Trampers Rest hostel. Deze keer konden we wel spreken van het huiselijkste en kleinste hostel tot nu toe. De living is gezellig ingericht met houtkachel,gemakkelijke sofa's, wel 200 muziekcassettes en bijna alle puzzels van Puzzle World in Wanaka, er zijn zelfs gratis fietsen ter beschikking ... plezier verzekerd !
Op zaterdag is er een wekelijkse markt in Nelson die absoluut niet te missen is. Op deze plek zie je zoveel gekke mensen bij mekaar en allemaal komen ze met hun creativiteit speciaal uit de hoek. Er is ook een grote afdeling biologisch fruit en groenten waar je de lekkerste appeltjes ter wereld kan kopen. Onder de stralende zon vlogen de uren voorbij terwijl we over de markt slenterden en met iedereen praatjes maakten. Zo leerden we Lynn kennen, een zeer gelovige vrouw die 'toverstokjes' verkocht waarmee Giant Bubbles gemaakt worden, we beloofden haar dat we op de festivals thuis zouden laten zien hoe mooi en kleurrijk deze bubbles zijn.
Later maakten we kennis met Trefor, een jonge Kiwi die samen met zijn vrouwtje en twee kindjes wekelijks in Nelson wat oude kleren probeert te verkopen, het is een daje uit voor hen en 'it cleans up a couple of bills a year'. Dan was er de blikkenman ... hij maakte van alle soorten blikjes prachtige speelgoedjes, met een hele camionet vol stond hij daar, en maar klapkes doen, het is ongelooflijk hoe gelukkig deze mensen zijn met wat ze hebben, we kunnen er nog veel van leren...
Via Allen boekten we een tweedaagse kayak-trip in het Abel Tasman National Park. Dit is een van de kleinere nationale parken in Nieuw-Zeeland en is gelegen in het noordelijkste punt van het zuidereiland. Onze trip bestond uit een volledige dag kayakken van Marahau tot Torrent Bay, dit onder een stralend zonnetje, wat een serieuze meevaller was. We peddelden op de golven van de prachtige groenblauwe zee langs verschillende goudgele strandjes. Op de middag meren we even aan om iets lekker te eten dat onze gids Val voor ons klaarmaakte. Na een een ganse dag kayakken brachten we de nacht door bij Chris op de boot in Torrent Bay, een gezellige woonboot waar we met z'n achten verbleven. 's Morgens was er een eenvoudig maar lekker ontbijt en maakten we ons lunchpakket klaar want het beloofde een ganse dag stappen te worden tot aan Onetahuti Beach. We wandelden door de groene forest en krijgen op tijd en stond een adembenemend zicht op de baaien (o.a. Sandfly bay, Mosquito bay, ...). Na de 5 uurdurende wandeling tot aan Bark Bay, namen we de watertaxi terug naar Marahau, vanwaar we met de bus naar Nelson werden gebracht en een zalige nachtrust tegemoet gingen.
Sandy voelt haar een beetje slapjes vandaag, na lange tijd is er duidelijk een ziekte op komst, rusten is de boodschap. Glenn daarentegen mocht nog eens een bezoekje brengen aan de tandarts met een lege portefeuille als gevolg, gezondheid gaat voor alles !
Een tijdje geleden werd Sandy in de straten van Nelson aangesproken door een kapper, ze zocht een model om een korte snit op uit te oefenen, met als gevolg dat Sandy er nu weer wat frisser uitzag (gezien de ziektemicroben nog geen afscheid hadden genomen) en dit gratis en voor niks !
In het noordelijkste puntje van het zuidereiland ligt er nog de Golden Bay, die we absoluut niet konden missen. We huurden bijgevolg een auto, waarmee we op ons gemak de relaxe sfeer van deze streek zouden gaan opsnuiven. Veel toeristen nemen niet de moeite om deze streek te verkennen, misschien wel beter zo ! Het dorpje Takaka is zo een beetje het centrum van de Golden Bay en meteen valt het op, gezien de vele alternatieve shops, dat er hier veel artistiek talent aanwezig is. De mensen zijn hier nog vriendelijker en vooral met weinig tevreden. Het Shambala hostel, 16km buiten Takaka is een echte bron van rust, volledig afgelegen aan het strand. Solar-energie, groentjes en kruiden uit de tuin, kompost-toiletten en een houtkachel en oven op grootmoederswijze deden ons terugdenken aan onze tijd in Azie. We genoten elke dag van de zonsop-en ondergang, vanop het terras.
Gewapend met een lunchpakket springen we in onze auto op weg naar Wharariki Beach, een der mooiste stranden met hoge witte duinen, palmbomen en spectaculaire rotsformaties in zee, onbeschrijfelijk. Er is hier ook de mogelijkheid om verschillende paardetochten te maken, helaas waren deze volgeboekt.
De rest van de namiddag brachten we door met auto-cruisen en 's avonds hielden we halt bij de Mussel-Inn, een kroeg die druk bezocht wordt door de locals vanwege hun lekker zelf-gebrouwen bier. Misschien was het ook wel daardoor dat we op de terugweg nog een kiwi zagen (een vleugelloze zeldzame vogel).
Onze tijd in de Golden Bay zat er spijtig genoeg bijna op, hier en daar viel er op de terugweg toch nog het een en ander te bezoeken. Het belangrijkste waren de Pupu Springs, een der grootste springwaterbronnen in NZ, deze oogt speciaal door z'n 100 percent heldere water en de plantengroei op de bodem ... ook een populaire spot voor duikers !
We brengen onze laatste nacht op het zuidereiland door in een caravan van het Twin Oaks hostel in Motueka, dit was alweer eens iets anders. Het bleek een trefpunt te zijn van vele reizigers die we onderweg reeds hadden ontmoet. Er waren zelfs vrienden die we nog van in Australie kennen, elke dag beseffen we meer en meer hoe klein de wereld wel is.
Vanuit Picton nemen we de ferry naar het noord-eiland, deze trip is op zijn minst spectaculair te noemen. We varen door de Marlborough Sounds, alweer een natuurwonder. Na drie uur varen op de Tasman zee bereiken we Wellington, de hoofdstad van NZ.
NOORD-EILAND
21 april tot en met 6 mei 2002
Wellington is een stad en uit ervaring weten we dat we hier niet zo van houden. Het hostel Wideworld is anders wel in orde, gratis internet en gratis ontbijt. De verrassing was zelfs nog groter toen we te weten kwamen dat het meisje aan de receptie een belgische was. We zijn nu 7 maanden aan het reizen en kunnen de belgen die we tegenkwamen nog steeds op onze twee handen tellen, de hollanders, duitsers en israeli's daarentegen zijn in grote getallen aanwezig ... hoe komt dat toch ?
In Wellington krijg je niet snel de indruk dat je in een hoofdstad loopt, eigen aan deze stad is wel de krachtige wind die je hier konstant rond de oren blaast.
We besloten een rustiger plekje te gaan opzoeken en trokken naar Turangi. Onderweg maakt de bus een stop in Bulls waar we binnenspringen in een shop, uitgebaat door een echte hollander. We deden ons tegoed aan een broodje kroket en een curryworst special (geloof het of niet, het kan eens deugd doen !) en kochten er een pakje chocolade muizestrontjes voor de verandering, intressant he ?
Na de lekkere break kwamen we dan aan in Extreme Backpackers Turangi, een clean en zeer comfortabel hostel. Van hier gingen we de Tongarirro crossing wandelen, een 7uur durende wandeling langs vulkanische craters en meren. Veel mensen hadden ons reeds verteld dat dit een der mooiste wandelingen in NZ was.
We staan 's morgens heel vroeg op om het weer te checken ... de gast van het hostel komt ons te raad met : It should be OK ! Half overtuigd stappen we de bus in die ons aan het begin van de crossing dropt. Het zonnetje scheen zelfs een beetje en nog geen kwartier aan het wandelen als Glenn in het midden van het wandelpad 40 NZ dollar vind ... we zagen het allemaal goed zitten. Het eerste deel van de trek klimt lichtjes tussen stroompjes en rotsen omhoog. De natuur is hier anders er groeien overal plantjes die wij thuis eerder als droogbloemen zouden beschouwen, vulkanische pracht. Na een uurtje begon de klim al wat steiler te worden en zo kwamen we dan snel in de wolken terecht, vochtige bedoening ! Hoe hoger we klommen hoe minder we zagen en hoe harder de wind waaide. Op de koop toe begon het dan ook nog eens te regenen en de temperatuur daalde met 10 graden. Al gauw was ons enige doel zo snel mogelijk de hut te bereiken die we na zo'n 5 uur afzien kletsnat bereikten. We warmden ons hier even op en sloegen ons lunchpakket naar binnen, puur genieten. We raapten na een uurtje al onze moed bijeen en samen met 5 anderen brachten we de wandeling toch nog tot een goed einde. Normaalgezien krijg je hier moeder natuur op haar mooist te zien, wij daarentegen zagen haar op haar kwaadst, iedereen heeft zijn slechte dagen.
Het slechte weer hield aan en daarom beslisten we maar verder te reizen naar Lake Taupo. Alhoewel dit normaal slechts een uurtje bussen is, slaagden we erin pas na 4 uur ter plekke aan te komen. Eerst een wegblokkade, verloren rijden en tot slot viel de bus 5 minuten van Taupo centrum zonder diesel. Alhoewel het Sunset hostel 2 km buiten het centrum ligt, waren wij er goed gediend aangezien we er een luxe kamer kregen in het huis van de eigenaars, het gevolg van een dubbele boeking.
Eindelijk staan we nog eens op met een zonnetje en wagen ons aan een wandeling naar de Craters of the moon, een vlakte vol stomende en broebelende geisers. Een leuke wandeling, alhoewel de geur van rotte eieren het soms wel een klein beetje ver-pest.
Nadien wandelen we verder naar de Huka Falls waar het groenblauwe water van de Waikoto river met een enorme kracht naar beneden komt. We lopen samen met Lyne langs de rivier terug naar het centrum en passeren onderweg nog een natuurlijke hotspring.
En denken dat Taupo stinkt ! In Rotorua komen de sulpherdampen zelfs uit de straatriolen, overal waar je loopt wordt je wel een geurtje gewaar. We verblijven in Funky Green Voyager en 't is een toffe plek om wat langer te blijven, zeker een aanrader vooral omdat er GEEN TV is (tijdens het reizen is dit meestal een garantie voor een aangename sfeer).
Wai-o-Tapu is in Rotorua een groot vulkanische wonderland dat veel te bieden heeft. Tientallen craters gevormd door ingezakte grond tonen de meest spectaculaire kleuren en geuren. Zo zijn er de champange pools die hevig oranje zijn en een temperatuur bereiken van 75 graden ! Een andere crater toont dan weer een fluo groene waterpoel ... hier waan je je met gemak op een andere planeet.
Dave stopt ook nog even bij de hete modderpoelen en de Lady Knox geiser, deze spuit water tientallen meters de lucht in nadat er pure zeep wordt ingegooid. Elke dag wordt dit gedemonstreerd op hetzelfde uur. Het waren de maori's (oorspronkelijke bewoners van NZ) die dit ontdekten toen ze vroeger de kleren wasten in het warme water van deze geiser.
Na enkele pogingen die werden afgeblazen vanwege het weer was het dan eindelijk Glenn's beurt om een skydive te doen. De zon scheen hevig en dus de ideale moment en plaats om uit een vliegtuig te springen vanop 12.000 feet (+/- 4km). Voor hij het goed besefte ging de deur van het vliegtuig open, veel tijd om na te denken is er niet, zeker aangezien dit een tandemskydive is. Yieieieieihaaaaa een vrije val van 45 sec waar de kriebels in de buik onbeschrijfelijk zijn. Als de parachute opengaat is het zwevend genieten van de omliggende prachtige meren, vulkanen, zee, eilanden, bergen ... de max !
De ideale plek om dan eens te relaxen is ook voorhanden hier in Rotorua. We trokken naar de Polynesian Spa waar een reeks natuurlijke baden verschillende temperaturen bereiken (koudst : 30 en heetste : 45 graden). Op een koude avond doet dit voor jezelf en je huid enorm deugd, de geur moet je er alweer zonder veel commentaar bijnemen.
We maakten onze laatste stop in Waitomo, vooral gekend door de grotten, home to the gloworms. De leukste manier om de grotten te verkennen is tijdens het black-water raften. Gekleed in een wetsuit en al zittend in een tube met een koplamp op het hoofd trokken we de grotten in. Alhoewel het water berekoud was, kan men deze tocht niet overslaan. Diep in de grotten kwamen we terecht in het land van de glimwormpjes, een sterrehemel nog nooit gezien ! Op sommige momenten werden de lampen gedoofd en peddelden we blindelings door deze zwarte gangen. Na drie uur begon de kou erg toe te slaan en was het hoog tijd om eens warmere oorden te gaan opzoeken, een hete douche en een warm soepke hadden we wel verdiend !
Auckland, de derde grootste stad ter wereld is niet meer dan een drukke winkelstad. We kopen hier dan ook de spullen die we nog nodig hebben voor het aankomende nieuwe hoofdstuk, Zuid-Amerika !
BESLUIT NIEUW-ZEELAND
Deze bestemming is een aanrader voor mensen die op zoek zijn naar rust, graag wandelen en vooral houden van de meest uiteenlopende natuurpracht ! De relaxe mentaliteit vooral heeft ons veel deugd gedaan ! Makkelijk reizen, behulpzame mensen, intressante dierenwereld en zeker en vast de vele mogelijkheden tot adrenalinekicks maken van dit land een unieke ervaring !