Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!

REISVERSLAG

Homepage

INDIE

Totale reistijd : van 05/09/01 tot 02/10/01
Munteenheid : 1 Indische rupee = +/- 1 BEF
Visum : 6 maand geldig
Reisroute : Dehli - Agra - Jaipur - Jaisalmer - Pushkar - Udaipur - Mumbai - Goa - Varanasi

05/09/2001 tot 08/09/2001
Na een tussenstop in Keupenhagen eindelijk Delhi bereikt ... echt veel van smelly Delhi hebben we niet gezien omdat we ons door een prepaid taxi direkt naar het Nizamudin treinstation lieten brengen, de chaos was kleiner dan verwacht en na twee uurtjes zaten we al op onze trein richting Agra. Na een klein uurtje hadden we er al vijf indische vrienden bij ... Toch bleken niet alle indiers onze vrienden te zijn, want op een bepaald moment werd onze bagage helemaal ondersteboven gekeerd door een gesnord indier in uniform, jawel politiecontrole ... snel werd duidelijk dat er bij ons niets te vinden viel en lieten ze ons gerust.
Na drie uurtjes sporen bereikten we Agra, waar de beroemde Taj Mahal staat, deze hebben we echter gelaten voor wat het was aangezien ze er hier een schandalige 1000rs <= 1000 BEF> als entree voor durven vragen, de buitenkant is ook heel mooi. Op twee minuutjes van deze tempel logeerden we in het Sheela Guesthouse, 250 Rs een aanrader, een grote mooie tuin, enfin ... gezellig.
De volgende dag tijdens het ontbijt beslisten we om met een gezellige bende te vertrekken naar Fateh Pur Sikkri, de spookstad niet ver van Agra, het was alweer een gezellig dagje uit, spijtig genoeg niet veel spoken gezien, maar dat komt misschien nog wel.
Ondertussen is het al de derde dag en verblijven we in het Evergreen Guest House in Jaipur, Pink City genaamd in Indie, the city that never sleeps, waarschijnlijk zoals geen enkele stad hier in Indie maar kom, 't gaat ons echt wel af, veel beter dan verwacht. 't Is hier de plek om een beetje goedkoop te shoppen, vb : 40Rs voor een t-shirt, ge kunt er niet voor sukkelen, toch ? Voor Sandy big fun, Glenn op de run. De kamelen, koeien, varkens, olifanten en geiten maken hier van de straten een leuke beestenboel... keep cool !!

zondag 09 september tot 11 september 2001
Vandaag zijn we met de bus vertrokken richting Pushkar, de rit op zich was best wel angstaanjagend, onze chauffeur was blijkbaar gehaast en stak iedereen op een vreselijk roekeloze manier voorbij ... ooit al van kamikaze gehoord ? Geef ons in het vervolg maar weer terug de trein ... Uiteindelijk toch heelhuids in Pushkar aangekomen en we verblijven momenteel in een heel plezant guesthouse, Milkman genaamd. Er is een heel gezellig chill-hoekje om wat te lezen of gewoon te liggen en te kletsen met de andere (zotte) japanse gasten. We hebben hier zelfs een "muziekinstallatie" waar we ons eigen muziekske kunnen beluisteren, dat doet al eens deugd. Pushkar is echt een plezant dorpke met een heel mooi heilig meer in het midden, aan beide kanten van dit meer heb je een berg die je kan beklimmen om zonsondergang en zonsopgang te gaan bekijken ... Het zicht dat we daar hadden was echt adembenemend, de weg naar boven om 5 uur 's morgens was wel echt adem-afnemend, maar kom, 't was het afzien waard. Het is hier de plaats om gewoon lekker tot rust te komen, een beetje door de steegjes te slenteren of aan het meer te zitten en te praten met andere reizigers. Deze avond bij zonsondergang zaten we aan de rand van het meer (Sunset cafe) met vrolijke tam-tam muziek op de achtergrond en dansende mensen die met vuurballen aan koorden stonden te zwieren, echt heel speciaal ! Ook net een super lekker avondmaal (het eten is hier zalig !) verorberd tijdens een gezellige babbel met al die vriendelijke mensen hier. 't Is echt gewoon de max !! Normaal vertrekken we morgenavond naar Jaisalmer, de woestijn in ... we zien wel ...

woensdag 12 september tot 18 september
Zoals gepland vertrokken we met de bus (een zogezegde deluxe bus met 2x2 pushback seats ) richting Jaisalmer, de busrit besloeg 12 uur en was een hel, maar wat betekenen 12 uurtjes in een leven, nietwaar ? Eenmaal aangekomen in Jaisalmer werden we overvallen door een heel leger guesthouse aanbevelende indiers die op commissieloon jagen, gelukkig wisten we precies waar we naartoe wilden, namelijk guesthouse Anurag, een heel goedkoop maar proper hotelletje ( 70Rs voor 1 overnachting ). We boekten hier ook een kamelensafari van twee dagen door de woestijn. Het was een leuke ervaring om op de rug van een kameel rond te trekken, er is daar in de verste verte geen mens te bespeuren ( geiten en koeien zoveel als ge maar wil ). Koken deden we op primitieve wijze (een paar stenen, beetje hout en een vuurtje) en 't was vooral lekker ! De nacht brachten we door op een bedje van zijdezacht zand midden in de zandduinen, met een adembenemende zonsondergang en natuurlijk een lichtgevende sterrehemel als plafond, zelfs de melkweg was duidelijk te zien (althans dat denken we toch ) ik (sandy) was de gelukkige die twee van de miljoenen sterren mocht zien vallen. 's Morgens beseften we even niet waar we terecht gekomen waren, maar eenmaal dat de zon haar eerste stralen liet zien kon de dag wel beginnen ... Met toch wel een pijnlijk gevoel in de billen bestegen we onze kamelen om onze tocht verder te zetten, het was verschrikkelijk heet en die laatste uren moesten we toch wel serieus op onze tanden bijten, we prezen ons gelukkig dat we voor de tocht van drie dagen vriendelijk bedankt hadden. Met een jeepke werden we teruggebracht naar Jaisalmer city waarna we een douchke en dutje goed konden gebruiken. We trakteerden ons die avond voor 1 keer op een lekker dineetje in restaurant The Trio, hier in Indie vergelijkbaar met Comme Chez Soiken (prijskaartje : 360 BEF). Het was de eerste keer sinds aankomst dat we ons aan (schapen)vlees waagden. (Dank u Kimmie en Lander) Verder bezochten we in Jaisalmer het fort en kuierden wat door de gezellige straatjes. Aangezien er hier geen treinstation was zagen we ons genoodzaakt alweer een beroep te doen op een bus om in Udaipur te geraken. Deze keer voor een tochtje van om en bij de 14 uur, met een overstap in Johdpur. Het eerste deel van de rit verliep (afgezien van de extreem rammelende ramen) vrij comfortabel, vanaf de overstap zag het er op het eerste gezicht (spiksplinternieuwe bus met TV) nog veel comfortabeler uit. We bemachtigden twee zitjes helemaal vooraan in de bus en we konden vertrekken. Wegens de beperkte beenruimte deed Glenn geen oog dicht, ik had echter in Jaisalmer een opblaasbaar kussentje op de kop getikt, wat de situatie voor mij vergemakkelijkte, ik heb niets anders gedaan dan geslapen, tot het moment dat ik naar voren gecatapulteerd werd en met een smak tegen de chauffeurscabine terecht kwam. Niemand wist wat er gebeurde tot we zagen dat de bus klem zat tegen een rotswand, Gelukkig raakte niemand gewond en klauterden we in het midden van de nacht uit de bus om met z'n allen over te stappen op een andere, die helaas reeds helemaal volzet was (we moeten er geen tekeningske bij maken). Eenmaal in Udaipur aangekomen beseften we dat deze helse tocht niet voor niks was geweest. Een rickshaw (een grappig driewielig ruimtetuigje) was al snel gevonden en bracht ons naar het Gangaur Ghat guesthouse (150Rs). Het rooftop restaurant geeft een prachtig zicht over het meer met Lake Palace in het midden (sommigen wel bekend van de James Bond film Octopussy) Elke avond heb je hier de mogelijkheid om deze film gratis te bekijken, wat we ons dan ook niet lieten voorbijgaan. Een zalige nachtrust deed wonderen en vandaag bezochten we het City Palce museum en de Jagdish Tempel, de tempelcomplexen en de paleizen zijn hier echt wel de moeite, het heeft iets sprookjesachtig allemaal (de gebroeders Grim zouden hier hun inspiratie wel gevonden hebben). Later op de dag hadden we een afspraak met een rickshaw driver om een toerke te maken langs Shilpgram (een verzameling van alle verschillende stijlen huisjes in Indie) en Monsoon Palace, gelegen op de top van een berg vanwaar het uitzicht over het meer en omgeving tijdens zonsondergang prachtig is.

woensdag 19 september tot 25 september
Onze laatste dag in Udaipur brachtten we door met een wandelingske naar Lake Pichola, waar het gebrek aan water ervoor zorgde dat het Nehru Palace niet bereikbaar was met de boot en dus gesloten was. Hier in Udaipur wachten ze al drie jaar hopeloos op genoeg regen, want het meer begint stillekes aan uit te drogen. Onze eerste pasta-maaltijd in Indie verorberden we in de Savage Garden, een aanrader ... speciale inrichting, lekker eten en een goeie bediening ! 's Avonds was het tijd om deze romantische stad te verlaten en in te ruilen voor een plaatsje op de trein naar Mumbai, met een tussenstop in Ahmedabad. Het eerste deel van de rit verliep zeer vlot, namelijk slapend. Vanaf Ahmedabad echter was er van slapen geen sprake meer aangezien deze trein geen sleeper wagon had, de zitplaatsen en de middengang overbevolkt waren en ons achterwerk het zwaar te verduren kreeg wegens de houten zitbanken. Na +/- 18 uur sporen bereikten we het chaotische, smoggy Mumbai. Veel van deze stad hebben we niet gezien (we hebben het niet zo voor grootsteden) maar een goed restaurant kunnen we er wel aanbevelen ... het Leopold Cafe, tevens ook de plaats waar we onze eerste frisse pint naar binnen goten.
We logeerden in het Sea Shore Guesthouse en genoten van onze nachtrust, want de volgende dag om 7.05 uur stond de trein richting Madgaon (GOA) ons op te wachten. De treinrit was deze keer heel gezellig, samen met mensen van duitsland genoten we van het landschap, dat met de minuut groener en mooier werd. Het was een zware en lange tocht om naar Goa af te zakken maar nu we hier zijn, blijkt het echt de moeite waard te zijn. Onze eerste nachten verbleven we in Vagator, waar we 's avonds kennis maakten met de laatste sporen van de moesson. In den dag echter schijnt de zon hier zo hard dat een plonske in de zee gelukkig de nodige afkoeling kan brengen. In ons guesthouse (Remsha GH) huurden we een scooterke en daarmee maakten we de wegen van Vagator, Chapora en Anjuna onveilig. Vagator Beach bleek de trekpleister van de kust te zijn voor de indische (rijke) bevolking. In Chapora scooterden we naar het fort boven op de berg vanwaar je een prachtig uitzicht hebt over de zee en de strandjes, ook hier zie je veel indische toeristen (die bijna allemaal met je op de foto willen) aangezien er boven in het fort een indische kaskraker recent gefilmd werd. Het "decor" deed wat schots aan met z'n pure groene vlakte en de zwarte rotsstenen overal verspreid.
Toen we Anjuna bezochtten vonden we dat deze plaats levendiger aandeed dan Vagator. De volgende ochtend namen we onze intrek in het Omkar Guest House Anjuna. Het enige wat we hier van plan zijn is een beetje relaxen aan de beach en genieten van de zon en het lekkere eten. Woensdag staat de bekende vlooienmarkt hier op het programma en misschien is het de moment om eens wat souveniertjes op de kop te tikken. We merken dat het hoogseizoen nog net niet begonnen is waardoor we na twee nachten een harde matras konden inruilen voor een heel proper kamertje met een echte matras voor dezelfde prijs (Sailor's Inn - 150Rs). De prijzen voor accomodatie verdubbelen hier vanaf oktober. Veel feestjes hebben we hier nog niet gezien of gehoord, maar het zou wel eens kunnen dat de after-vlooienmarkt het startschot is van een gezellige beach-party ... da zullen we wel zien en horen ...

Woensdag 26 september tot 1 oktober
We beginnen bij de vlooienmarkt ... een kleurige en aangename bedoening. Aangezien het seizoen nog niet begonnen is en de plaatselijke bevolking bang is voor een verminderde toeristentoeloop vanwege de problemen in Amerika was het heel makkelijk om de prijzen naar beneden te krijgen tot meer dan 50 %. De kleurige kraampjes en een leuk goa-deuntje maakten er een aangenaam shop-dagske van. Zoals verwacht werden we op de markt reeds ingelicht over een party die in de Shore-bar op het strand zou starten na de markt. Tegen de avond trokken we onze dans-sandallekes aan en lieten we zien dat we het nog niet verleerd zijn. De goa-muziek in combinatie met een grote Kingfisher (plaatselijke bier), het zicht op de zee en redelijk wat volk op de dansvloer bracht de aanwezigen echt in een feeststemming, tot er spijtig genoeg nog een laatste vlaag van de moessonregen kwam overgevlogen, da was niet gezond voor de muziekinstallatie met als gevolg einde van de pret. Maar niet getreurd, het is plezant geweest en dat is 't nog altijd.
Onze nieuwe aankopen vertrouwden we toe aan het plaatselijke postkantoor van Anjuna (als da maar een goed idee was). Het totaal van 4 kg verdeeld over twee pakjes van elk 2 kg (dit bleek voordeliger te zijn) kostte ons 580 Rs voor verzending via Air-mail. Ons verblijf in Goa zit er ver op, we hebben ons hier goed vermaakt, vooral wanneer we tijdens zonsondergang een live-show kregen van drie indische macho's die per se op de rotsen een geposeerde foto wouden nemen met een mega-golf als achtergrond. Het resultaat was drie kletsnatte indiers en zowel zij als wij dubbel lagen van het lachen. Verder hadden we nog een koppel zotte schotten als buren in ons guesthouse, ongelooflijk hoe die zich een hele dag bezighielden. Zowel 's morgens als 's avonds werden we getracteerd op een gratis sessie medidatie-zang. Om nog maar te zwijgen over hun uiterlijk ... wat die vrouw allemaal in het haar had hangen, kan je je niet voorstellen, o.a. meters fluo woldraad, fluo planeten en vallende sterren ... enfin, als het maar rinkelde of licht gaf. Dit alles maakt van Goa een crazy maar toch zo relaxe place. Spijtig genoeg moesten we na 7 dagen dit paradijsje inruilen voor een treinrit van maar liefst 48 uur, richting Varanasi, back to basics ! Het eerste deel van de treinrit (van Madgaon tot Mumbai) viel heel goed mee, lekker eten, mooie landschappen, aangename medereizigers en vooral een propere trein. De rit vanaf Mumbai echter was het komplete tegengestelde. De trein stikte van de kakkerlakken, mede dankzij de vijfkoppige familie waarmee we onze zitplaatsen moesten delen. Het jongste lid van de familie was nog geen 4 maanden oud en van pampers had de moeder blijkbaar nog nooit gehoord, de baby-poep werd opgevangen op een paar stukken gazettepapier en zoals al het andere afval werd dit gewoon door het raam van de trein naar buiten gepierd. Gelukkig hadden we de upper-sleeper bedjes kunnen reserveren en buiten de stank en het lawaai hadden we er "weinig" last van. Deze treintrein bleek niet zo poplulair te zijn bij toeristen waardoor we echt gedurende de hele rit in de spotlight stonden. "Hello sir, Your name ? Where from ? Which country ? Aaah Belgium ... rich country !" Dit zijn de typische vragen waar ze een toerist heel vaak mee lastig vallen, moeilijke situaties dus op de trein. Al bij al is het wel het beste en goedkoopste transportmiddel door dit grote land, je moet er gewoon wat geluk mee hebben.
In het holst van de nacht kwamen we gebroken aan in Varanasi, de heiligste en toch wel smerigste plaats in Indie. We hadden een adreskaartje op zak met de naam van het Shiva Int. Guesthouse (dank u, putti). De eerste rickshaw-driver bestormde ons reeds op het perron en trachtte ons wijs te maken dat er rellen aan de gang waren tussen de verschillende godsdiensten in de buurt van het guesthouse Shiva. Dit is een van de vele truukjes om je naar het hotel te kunnen brengen waar zij commissie krijgen ... wij lieten ons echter niet vangen en bereikten zoals gepland ons stekje. Een echt bedje deed deugd na die monsterlijke rit ! In de namiddag wandelden we onder een stralend zonnetje langs de rivier de Ganges met zijn vele ghats. Op enkele meters van onze verblijfplaats ontdekten we een van de drie burning ghats. Dit is de plaats waar per dag ongeveer 200 mensen gecremeerd worden op een stapel hout (hoe groter de stapel hout, hoe rijker de familie). Het is de echtgenoot of de broer van de dode die het vuur moet aansteken, vrouwen worden zelden toegelaten vermits het verboden is te huilen tijdens het ritueel (anders gaat de dode niet heen in vrede). Het lijk wordt door de straten naar de brandstapel gedragen, gewikkeld in een goud-zilvere (mensen >40 jaar) of geel-orange (mensen <40 jaar) of rode (vrouwen) sari, waarna het lichaam nog een laatste maal in de Ganges gedompeld word om daarna verbrand te worden op de stapel. Lepralijders, Sadhumannen, kinderen < 12 jaar en slachtoffers van een slangebeet worden echter niet verbrand, maar wel door middel van een aantal zware stenen, te midden van de rivier, losgelaten tot op de bodem. Spijtig genoeg geraken sommige lichamen niet tot op de bodem, en drijven deze boven aan de oppervlakte. Vandaag zagen we ook twee hondenlijkjes dobberen, gepaard gaand met de nodige stank. Het is verschrikkelijk hoe vervuild dit water is en toch wordt er naar lust in gezwommen, kleren en lichaam gewassen, tanden gepoetst, afwas gedaan, koeien gewassen, enz... en wij die schrik hebben voor een duik in de Humbeekse vaart ! Het heeft allemaal iets luguber en toch laat deze plaats een bijzondere indruk na in onze gedachten vooral als je zo een crematie vanop nog geen 2 meter afstand mag meemaken. Morgen reizen we met de bus verder naar de grens met Nepal, Indie zit er voor ons bijna op ...
Maar als afsluiter hebben we in Varanasi nog een boottochtje op de Ganges gemaakt. Het was heel aangenaam om de ghats eens van de andere kant te bekijken. We startten om 6 uur 's morgens met onze bootman die ons veel meer informatie kon geven over Varanasi en het heilige water. Op de morgend zie je heel veel mensen een bad nemen en dit is een heel kleurrijk schouwspel. Het is mooi te zien hoe deze mensen geloven in de kracht van het heilige water. Varanasi en de rest van Indie was een heel speciale ervaring voor ons. Het zit er nu definitief op want we moesten ons reppen om de bus richting Nepal niet te missen.

NEPAL



Totale reistijd : van 02/10/01 tot 25/10/01
Munteenheid : 1 Nepalese rupee = +/- 1,6 BEF
Visum (aan de grens) : 60 dagen geldig - 30 dollar
Reisroute : Sonauli - Pokhara - Trekking Annapurna Base Camp - Kathmandu

Dinsdag 2 oktober tot 7 oktober
Vanuit het guesthouse in Varanasi vertrokken we met Stuart, Anja en Seb naar Sonauli (grens Nepal). De busrit viel zoals alle andere keren weer een beetje tegen en nam meer tijd in beslag als ze beloofden. 's avonds laat bereikten we de nepalese grens, regelden ons visum en waren klaar voor een nieuw land. We logeerden in het Nepal Guesthouse, deze overnachting was in het busticket inbegrepen (400 indische Rs van Varanasi tot Pokhara). Dit grensdorpje had niet echt veel te bieden maar een goede nachtrust was op dit ogenblik het belangrijkste. Glenn kreeg te kampen met hevige hoofdpijn voor het slapengaan en als overmaat van ramp botst hij 's nachts nog eens met zijn hoofd tegen een muur. De volgende ochtend werden we door een flauwe plezanterik al om 5.30 uur gewekt, niet echt op de aangenaamste manier want er werd wel 4 keer keihard op de deur gebeukt. Er stonden ondertussen 2 jeeps klaar om ons naar het lokale busstation te brengen. Terwijl we betaald hadden voor een toeristbus moesten we het deze keer met een lokaal wrak doen. Het zicht bedroog ons niet, want we waren nog maar net vertrokken of de bus kwam met een verschrikkelijk piepend lawaai en een slipspoor van 4 meter tot stilstand. Niemand wist wat er gebeurde maar bij het uitstappen werd duidelijk dat de remmen het begeven hadden. Alles werd rustig in het midden van de straat gedemonteerd, gelukkig zonder succes. Niemand zag het nog zitten om met deze roestbak de bergen te trotseren. Na een dikke twee uur wachten kwam er dan toch een andere bus richting Pokhara opdagen. Tegen de avond arriveerden we op onze bestemming en waanden ons bij het uitstappen terug in Indie. Een immense zwerm locals probeerden ons ofwel hun guesthouse, ofwel een taxi aan te smeren. We wisten echter waar we naartoe wilden zodat we deze hectische toestanden omzeilden door een taxi te nemen naar de Snowhill Lodge. Alle andere toeristen op de bus besloten hetzelfde te doen. Met z'n zessen strompelden we het guesthouse binnen waar ze helemaal in hun nopjes waren met zoveel bezoek. Een goede kans om op discount te jagen. Voor 200Rs kregen we een hele propere kamer met een gratis kopje welkomsthee. Zelfs later in de restaurants waren ze bereid om een groepsreductie te geven.
De volgende ochtend besloten we in het Guesthouse bij de buren te gaan ontbijten, het leek daar wel gezellig. Prompt werd er ons een kamer aangeboden voor 150 Rs (alweer groepstarief) met balkon en mountainview !! De beslissing was snel genomen en we verhuisden nextdoor naar het Nepali Guesthouse. Aangezien Macek, Anja en Stuart ook de ABC trek wouden doen besloten we binnen enkele dagen samen te vertrekken. Eerst moesten we een trekkingpermit (2000 Rs) aanvragen en een slaapzak gaan huren. Glenn had het nog steed moeilijk met de hoofdpijn die hem sinds de nepalese grens bleef achtervolgen. Toch dacht hij dat dit wel in orde moest komen en besloten de dag erop te vertrekken. Met onze slaapzak en trekkingpermit in de hand moesten we er klaar voor zijn. Vlak voor het slapengaan merkten we dat Glenn over de 38 graden koorts maakte en dat was toch niet ideaal om de bergen mee in te trekken. Anja en Stuart zagen het zitten om het vertrek met een dag uit te stellen. Macek stond hevig en kon de drang niet weerstaan en besloot met Christian voor een 25 daagse te vertrekken. Wat er precies mis was met Glenn wisten we niet, buiten hoofdpijn en koorts was er niks speciaal. Die nacht werd hij een paar keer badend in het zweet wakker en de volgende ochtend bleek hij zich veel beter te voelen, alles uitgezweet blijkbaar ... zoveel te beter. We voelden de drang terug opkomen, de bergen riepen ons. Toen we op ons vaste stekje zaten te ontbijten kwamen Anja en Stuart toegestrompeld, maar deze keer was het Stuart die er niet zo best uitzag. De darmen en de maag waren de boosdoeners, ook dit was een probleem waarmee je best niet naar de bergen vertrekt, dus bleven we nog maar een dagje niks doen in Pokhara. Gelukkig is dit een zalig mooi dorpke aan de oever van een groot meer waar je bootje kan varen.
De volgende dag pakten we onze zakken zo klein mogelijk om de trekking te starten. Spijtig genoeg zat er daar weer een addertje onder het gras, of beter gezegd in Glenn zijn oog. Zijn linkeroog zag knalrood en we stelden vast dat er zich iets op de pupil had vastgehecht. We probeerden op alle mogelijke manieren dit vreemde lichaampje te verwijderen, tevergeefs. Er zat niets anders op dan een dokter te raadplegen, die het stukje vuil zonder problemen verwijderde waardoor we eindelijk konden vertrekken. Glenn zou het echter vandaag niet gemakkelijk krijgen met het compres op zijn oog, maar we besloten het rustig aan te doen, shanti shanti. Met z'n vieren namen we de taxi tot in Phedi, het startpunt van de trek.

Maandag 8 oktober tot woensdag 17 oktober
10-daagse trekking Annapurna Base Camp
Route heen : Phedi-Damphus-Potana-Landruk-Chomrong-Bamboo-Deurali-Machapuchre Base Camp- Annapurna Base Camp
Route terug : ABC-MBC-Deurali-Himalaya-Chomrong-Hot Spring-New Bridge-Kyumi-Syauli Bazaar-Nayapul

De tocht begon met een steile klim waarbij we enorme hoogte moesten overbruggen door middel van heel veel trappen, voor Glenn die weinig dieptezicht had met een oog was dit niet gemakkelijk. Het zicht onderweg was al een eerste beloning voor het afzien. We stapten niet verder dan Pothana waar we het gevecht aangingen met de bloedzuigers die in grote getalen aanwezig waren. Op deze hoogte zaten we midden in de wolken wat vochtige en kille lucht met zich meebracht. Het avondmaal verorberden we in het restaurantje van het tegenoverliggende guesthouse, wat absoluut niet in de smaak viel van de eigenaar van ons guesthouse, oeps ! Het serveren van eten is hier de belangrijkste broodwinning dus ben je eigenlijk "verplicht" om te eten in hun tent. Zoals alle dagen valt de avond valt hier enorm vroeg en dus omstreeks 8 uur voelden we ons al klaar voor ons bedje. De volgende dag stonden we vroeg op en werden beloond met het eerste zicht op de besneeuwde bergtoppen ... schitterend. Gewapend tegen de bloodsuckers vatten we onze tocht aan, na een stevig ontbijt. We stapten door een jungleachtig woud met als einddoel voor vandaag Landruk.
Het is eigenlijk heel moeilijk om heel de trekking onder woorden te brengen ... We stapten continu door hele mooie typische dorpjes en door landschappen van rijstvelden of jungle of op rotspaden. Hoe hoger we klommen hoe kaler de vlakten werden en des te rotsiger de omgeving werd. Op tijd en stond werden we getrakteerd op een prachtig zicht op de bergen of de vallei. Het hoog(s)tepunt van de trekking was toch wel de aankomst in het Annapurna Base Camp. Tijdens het laatste uur stappen begon het eerst lichtjes te regenen, even later gevolgd door hagel om dan te eindigen met sneeuw !! Het was uitzonderlijk dat er deze tijd van het jaar al sneeuw zou vallen, maar wij waren de gelukkigen om dit mee te maken ... We zaten samen met de andere trekkers in de dining room terwijl de sneeuw met bakken uit de lucht viel. Na een paar lekkere theekes om ons warm te houden, kwam er iemand binnen melden dat het zicht buiten fantastisch was. Hoe moeilijk we het ook hadden om dit te geloven ... toch was het zo, na de hevige sneeuwbuien was de lucht helemaal opgeklaard en de zon schitterde op de verse sneeuw !! Iedereen was zwaar onder de indruk van dit prachtige witte landschap. Het basecamp zelf ligt op een hoogte van 4.800 meter en het is als het ware een arena waar je midden tussen de bergreuzen staat. De bergketens rondom bedragen allen rond de 6.000 meter en hoger !!! Iedereen bleef genieten van het adembenemende zicht tot de zon onder was. Na een lekker avondmaal nog even genieten van de fonkelende sterrenhemel en dan gingen we een zalige nachtrust tegemoet !
Met de verse sneeuw zou de zonsopkomst de volgende ochtend heel mooi moeten zijn hadden ze ons wijsgemaakt .... en 't was niet gelogen ! Reeds om 5 uur stonden de mensen buiten naar de lichtgevende witte bergen te staren. De lucht was nog zwart van de nacht en de bergen schitterden als in een blacklight ! Helemaal ingepakt in ons thermisch ondergoed, een sjaal, een muts, wanten en een dikke vest genoten we van de sunrise. Zalig ! Tot de middag bleven we plakken op het basecamp, de zon was ondertussen al terug flink aan het schijnen waardoor het terug aangenaam t-shirtenweer werd. Eindelijk wisten we waarvoor we al die vorige dagen zo afgezien hebben !
De tocht naar beneden was wel zwaar voor de knieen, maar met de beelden van de mooie bergen in het achterhoofd was alles heel goed te doen. In drie dagen stonden we terug beneden, we hebben er echt van genoten en zijn blij dat we het gedaan hebben !

Donderdag 18 oktober tot 25 oktober
Terug in Pokhara was het tijd voor een beetje rust ... Een dag bootje varen op het meer en een dagje fietsen .... humhum ... een half dagje fietsen, want na een bezoek aan een Tibetaans Refugee dorpje en de waterval - Devi Falls ( genaamd naar een zwitsers meisje die daar vroeger is ingevallen, en nog wel 100 meter diep !) is Sandy met een smak tegen de beton terechtgekomen ... de vitessen van de fiets hebben het verknald. Gevolg : een zere poep en vooral veel pijn in de rug ... hiermee moet gerust worden. Diezelfde avond wouden we de fietsen terugbrengen naar de verhuurshop, maar gezien de regen had deze zijn stand op straat opgekraamd, nu stonden we daar met twee fietsen die blijkbaar niemand wou. Na lang zagen was er toch iemand bereid deze twee krotjes in huis te nemen en waren we er vanaf.
De volgende dag vertrokken we met de bus richting Katmandu en vonden er na lang zoeken een kamertje in Thamel, het thuisoord van veel zotte en luidruchtige engelsen. Aangezien het hier toch een drukke plaats bleek, pakten we ons boeltje bij mekaar en verhuisden naar Freak Street ... de vroegere hippie-buurt van Kathmandu. Daar is nu niet veel meer van te merken, het is er alleen rustiger en gezelliger. Vlakbij ligt Durbar Square, waar op een plein tientallen tempels bij mekaar staan. Normaal moet elke toerist hier 200 Rs neertellen om toegang te krijgen tot deze plaats, uitgezonderd voor mensen die daar logeren, zoals wij in het Sugat Hotel.
Om 5 uur 's ochtends moest Sandy wegens een zware huismijt-allergie aanval uit de kamer vluchten waardoor we later alweer besloten een ander guesthouse te gaan zoeken, deze keer werd het de Annapurna Lodge, dewelke tevens een aanrader is. Na de verhuis vertrokken we naar Pasupatinath, de heiligste plaats in Nepal. Het is vergelijkbaar met Varanasi in Indie, de ceremonie rond de lijkverbranding is alleen veel mooier en veel gevoeliger. Spijtig genoeg worden er hier om het uur bussen met toeristen afgezet die dan allen hun dikste lens monteren om op een rijtje foto's te staan schieten. Echt veel respect voor de familie tonen ze niet. De sadhumannen (die oude heilige mannen met rasta's) zien deze zelfde toeristen anders maar al te graag komen, even in een yoga houding poseren en er dan soms 200 Rs voor vragen en ook krijgen ! Naast de toeristen met gebrek aan respect voor het ritueel zijn er ook nog de apen die roet in het eten kunnen gooien. Met z'n allen sprongen ze in het water en probeerden ze de boel bij wijze van spreken op te vrolijken door rond de brandstapel de kwajongens uit te hangen. Naast dit alles zijn ook hier heel veel tempels die de moeite waard zijn. Na Pashupatinath wandelden we naar Bodnath, de plaats met een van de grootste stupa's van de wereld. Van kilometers ver kan je de toren met de geschilderde ogen erop zien schitteren. We rustten op de stupa in het zonnetje uit terwijl we de monikken zagen bidden.
De laatste dagen Kathmandu waren tevens de belangrijkste dagen van het festival dat hier gaande was. Dit is een feest voor de Nepalezen zoals kerstmis een feest bij ons is. Tijdens het feestmaal wordt er dan geit, eend of kip geserveerd. Voor ze het beest slachten gaan ze ermee naar de tempel. Iets later en wat verderop staan dan de tafeltjes van de beenhouwers die het beest netjes villen en het koppeke proper aan de muur hangen. Het eten van vlees is ook hier alweer te vermijden. Dit was geen ramp ... we hadden vernomen dat er ergens in Thamel een echt Belgisch fritkot te vinden was (BK's Place) ! De fritjes met cocktailsaus (!) deden beestig deugd. Toen we daar aankwamen bleken er nog meerdere belgskes te vertoeven ... waaronder Kris van Opwijk, die dan ook nog ne keer jarig was. Weeral redenen genoeg om te vieren, wat we dan ook diezelfde avond deden. Het was een gezellige avond met veel plezier en lekker bier !
Het hoofdstuk Nepal is spijtig genoeg bijna afgelopen en het is de moment om nog eens het vliegtuig te nemen ... Bangkok is het doel.