REISVERSLAG BOLIVIA
Van 1 juli tot 24 juli 2002
Copacobana ... zoals de naam het zegt is een gezellig dorpje aan de rand van het Titicacameer, het hoogst bevaarbare meer ter wereled (hoger dan 3000 meter). Dit is tevens ook de eerste stop bij het oversteken van de peruaanse grens. De straten hier zitten vol met creatievelingen die prachtige armbandjes en halskettingen maken in een aangename atmosfeer. Ook de restookes en bars zijn zeer relax wat maakt dat je hier wel een tijdje kan blijven plakken.
Voor een prachtige zonsondergang over het meer klommen we de aanpalende heuvel op waar je tevens ook een zicht op Isla del Sol krijgt, onze volgende bestemming.
Met de boot steken we van Copacobana over naar het zuiden van Isla del Sol. Na het beklimmen van de escalera del inca (reuzehoge trappen !) bereiken we Yumani waar we onze eerste nacht zullen doorbrengen. Vele mensen doen slechts de 1-dagstrip maar wij vinden het zeker en vast de moeite waard om hier een paar nachtjes door te brengen. Tegen valavond zien we de bewoners van het eiland met de kuddes schapen over de terrassen trekken. Wij zoeken naar een geschikte sunsetspot die we vinden boven op de heuvel vanwaar we genieten van een prachtig zicht over de baaien.
Vroeg in de ochtend springen we uit ons warm bedje om de zonsopgang te bewonderen, dit mag je zeker niet voorbij laten gaan als je op het eiland van de zon zit. Vanop het hele eiland krijg je een prachtig zicht op de cordillera real en achter deze bergketen komt de zon elke morgen op ... no comment. Na het ontbijt maken we ons klaar voor de stap naar het noorden van het eiland. Een schitterende 3 uur durende wandeling waarbij je over de bergrug loopt en vele spelende kinderen tegen het lijf loopt. De zichten zijn adembenemd mooi en doen ons bij momenten terugdenken aan Nieuw-Zeeland, met het pure blauwe water en de groene baaien. Alhoewel we ons op een serieuze hoogte bevinden is het hier lekker warm en zonnig gedurende de hele dag. Op het einde van de wandeling bereiken we de ruines van Chincana en de roca del puma. Hier zou de zon voor het eerst verschenen zijn en tevens ook de stichters van het incarijk verrezen zijn. Je moet natuurlijk wel genoeg verbeelding hebben om de puma in deze rots terug te vinden, de incaīs waren hier heel sterk in blijkbaar.
Onze tweede nacht brengen we door aan het strand van Challapampa, waar het dagelijkse leven ons alweer enorm boeit.
Onze laatste dag op het eiland en na een klein uurtje stappen bereiken we het andere dorpje aan het strand, Challa. Net buiten het dorpje brengen we een bezoek aan het museum Etnico Aymara, hoofdzakelijk betreffende de klederdracht en gebruiken van de eilandbewoners. Dan zoeken we onze weg terug richting Yumani, wat niet gemakkelijk blijkt te zijn aangezien er niet altijd even duidelijk een pad te vinden is (het zal wel aan ons gelegen hebben). Na wat klauteren en klefferen over de terrassen (gelukkig is het eiland niet te groot) komt de escalera del inca terug in zicht vanwaar we de boot terugnemen naar Copacobana. Onze eertste kennismaking met Bolivia bevalt ons zeer. We trekken nu even terug naar Peru, maar zullen hier snel weer zijn !
La Paz, de grootste stad van Bolivia is zoals velen denken niet de hoofdstad maar heeft wel een belangrijke functie. De ligging is adembenemend, spijtig genoeg is deze stad vervuild door uitlaatgassen wat het zicht niet ten goede komt. Een drukte van jewelste maar wel een reuzegroot en goedkoop aanbod aan souveniers en artisanalen. Hier kan je tevens ook een bezoekje brengen aan de intressante mercado de brujas, zijnde een heksen-tovenarij markt. Van lamaembrioīs tot pachamamabeeldjes en andere bijgelovigheden voor goed geluk kan je in deze straat verkrijgen.
Een andere aanrader is een bezoekje aan de San Pedro gevangenis. Elke donderdag en zondag zijn er gegidste toeren door de gevangenis voor 70 bolivianos. Wat wij te zien kregen, grenst aan het ongelooflijke. Vier bodyguards om ons te beschermen en een gids die tevens een gevangene is. De meeste gevangen zitten natuurlijk voor drugssmokkel. Het prison bestaat uit 5 secties, van de vijf ster sectie tot de geen ster sectie. De politie komt hier niet binnen, ze bewaken alleen de poort aan de ingang en grijpen slechts in als er iets fout gaat binnen (in onze ogen gaat er wel veel fout, maar soit). De gevangenen komen hier niets te kort : er zijn shops en zelfs een markt, een sauna, TV en video (zelfs playstation) in hun cel, de cel kan men voor 600 dollar kopen en later doorverkopen. Onze mening is dat de mensen die op straat leven een veel moeilijker bestaan hebben dan die in deze gevangenis. Ongelooflijk, toppunt van corruptie in zuid-amerika !
In La Paz brengen we een ander intressant bezoek aan het coca museum waar de hele geschiedenis van de cocaplant wordt uitgebeeld. In Zuid-Amerika is het kauwen van cocablaadjes onmisbaar, het red het leven van vele mensen die dagelijks niet aan voeding geraken met coca als vervanger. De blaadjes bevatten een hele hoge voedingswaarde met vele mineralen.
Wist je dat coca-cola tot 1890 nog cocaine bevatte en nu nog steeds tonnen cocablaadjes importeerd ?
Wist je dat de States maar 5 % van de wereldbevolking uitmaken maar wel 50 % van de coca verbruikt ?
De trip over de gevaarlijkste weg ter wereld van La Paz naar Coroico besloten wij niet in handen van een boliviaanse buschauffeur te geven maar wel per mountainbike te doen ... maar liefst 3500 meter naar beneden in 4 uur.
We worden met z`n zessen in een jeep vanuit la Paz op de besneeuwde cumbre gedropt (+/- 4100 meter). Vanaf hier kan onze downhill madness experience beginnen. De remmen worden getest en er worden instructies gegeven betreffende de verschillende mogelijke obstakels op de weg zoals zware trucks en natuurlijk veeeel honden. Het eerste uur is echt doorvlammen aangezien we over geasfalteerde weg rijden. Onderweg maken we verschillende stops om het prachtige dieptezicht te bewonderen. De handen verkrampen snel door het vele remmen en zien enorm af van de kou maar vanwege de hoge dosis adrenaline trekken we ons dit niet aan. Spijtig genoeg verlaat het zonnetje ons en begint het plots te regenen, net voor we aan het gevaarlijkste stuk van de tocht moeten beginnen. Al snel zitten we volledig onder de modder en wordt het echt uitkijken vanwege het drukke truckverkeer op de veel te smalle aardeweg. Het zicht op de afgrond werd ons bespaard, misschien maar best zo want fietsers zijn het lichte verkeer en rijden aan de kant van de afgrond. Het wordt een spannende en natte tocht naar beneden en iedereen is blij als de lunchstop in zicht komt. Hierna nog anderhalf uur te gaan en de regen was gelukkig lichtjes aan het minderen. In plaats daarvan rijden we wel door krachtige watervallen die van de bergwanden naar beneden storten en moeten we door twee riviertjes rijden. Van een droge afloop is al lang geen sprake meer. Als we dan allen veilig en wel in Yolosa arriveren is het tijd voor een stevige pint.
Deze tocht is wel zeker een absolute aanrader ondanks het prijsticketje van 45 dollar. Wij boekten deze trip bij Downhill Madness, zij beschikken over nieuwe TREK mountainbikes en een perfecte begeleiding van een gids en een volgjeep.
Vanuit Yolosa heb je de keuze om met de jeep terug te keren naar La Paz of zoals wij deden, met de open pick-up truck naar het iets verder gelegen Coroico.
Na een kleine maar spannende rit over glibberige wegen (de afgrond is er nog steeds !) bereiken we Coroico. Coroico is het populaire vakantieoord voor vele bolivianen, alle hotels zijn voorzien van zwembad en de meesten van uitstekende kwaliteit. Het is een aangenaam dorpje met een adembenemend zicht en normaal gezien een aangenaam klimaat. Hiervan kunnen wij echter niet meespreken gezien de konstante regen en een dichte mist die het zicht belemmert. Veel hebben we hier dus niet gedaan, gelukkig zijn er altijd wel plezante reizigers in de buurt waarmee je kan gaan pintelieren.
Na twee dagen hopen op betere tijden ziet het er nog steeds niet naar uit dat we met de bus in Rurrenabaque zullen geraken. Aangezien er geen bussen zijn, is er alleen de mogelijkheid om per jeep in Rurre te geraken voor een scherpe 30 dollar en 15 uur afzien. Wij besloten toch maar iets meer te geven en te vliegen voor 50 dollar vanuit La Paz. Het enige nadeel is wel dat we hievoor terug de gevaarlijkste weg ter wereld op moeten. De schrik zat er bij iedereen goed in en algauw zagen we waarom ... een enorme landslide over de weg. De buschauffeur maakt eerst 10 weesgegroetjes vooraleer hij de bus veilig over dit gevaarlijk stuk probeert te brengen. Het einde kwam voor ons allemaal even in zicht wanneer de bus begint te slippen naar de afgrond. Gelukkig hebben de weesgegroetjes hun dienst bewezen en kunnen we onze weg levend verder zetten. Het worden nog drie spannende uurtjes tot in La Paz maar zijn blij als we terug in hostel Millenio aankomen.
Bolivia zou Bolivia niet zijn ... na een halve dag wachten op de militaire luchthaven van TAM wordt onze vlucht gecancelled vanwege het slechte weer. Maņana alweer ...
Tweede keer meer geluk en na een uurtje vliegen staan we in Rurre. Het is zalig om de pull terug in de rugzak te steken en lekker in T-shirt te lopen. Rurrenabaque is de uitvalsbasis voor een bezoek aan de jungle en ligt aan de oevers van de Rio Beni. We verblijven in hostal Oriental waar we ons direkt even te rusten leggen in de hangmatten. Rurre is een super aangenaam dorpje met lekkere restoīs, gezellige bars en zelfs een zalig openluchtzwembad met papegaaien en tropische bloemen in de tuin.
We boekten onze jungle en Pampastrip (20 dollar per dag) vanuit La Paz met Flecha Tours. We starten met de tweedaagse jungletrip in Madidi national park omdat we het meeste verwachten van de Pampas en dat houden we voor het einde.
Met zīn tienen vertrekken we īs morgens in een houten bootje voor een 4 uur durende trip op de Beni rivier. Het weer zit mee en het is dus volop genieten in de boot van de rust en de omgeving. De vegetatie is prachtig met de groene, gele en rode bomen (jawel de vlag van bolivia !). We stoppen onderweg voor de ticketcontrole (40 bol) en houden een lunchstop op een strandje waar we half opgegeten worden door de zandvliegen, rotbeestjes. Iets later bereiken we het campamento waar we de komende nacht zullen logeren. Onze gids Jesus, staat ons op te wachten om er al eens op uit te trekken, de jungle is zijn thuis en samen met zijn machette banen we ons een weg door de dichtbegroeide jungle. De jungle is een reuzebron aan medicinale bomen en planten. De Kourare boom echter is er eentje die je niet geneest maar wel binnen het half uur de das om doet. Het meest absurde dat we hier zien, is wel de palmera del hombre ... jawel de penissenboom, er is wel degelijk een gelijkenis. We voelen ons ook even Tarzan en Jane als we aan lianen slingerend het riviertje oversteken ... in the jungle the mighty jungle ... Bij terugkomst in het campamento staan ons maar liefst vijf schotels met heerlijk en gezond eten te wachten, het eten is in Bolivia nog zo lekker niet geweest ! We hebben het geluk met een toffe groep op stap te zijn van verschillende nationaliteiten. Iedereen ziet het wel goed zitten om īs avonds nog lijntje uit te gooien maar spijtig genoeg wordt er niet veel gevangen. Toch wel voldaan kruipen we in ons hemelbedje, en voelen ons veilig onder het voorziene muskietennnet.
De tweede dag begint heel vroeg met een uitstapje om de sunrise te zien. Daarvoor steken we de rivier over en nadat we vast komen te zitten, draagt onze gids ons op de rug tot aan de overkant ... wat een zicht !!
De dierengeluiden zijn zalig om te aanhoren en vele papegaaien vliegen ons op deze vroege uurtje over het hoofd. Na het ontbijt maken we ons klaar voor een wandeling naar de top van de berg vanwaar we een prachtig uitzicht hebben over de uitgestrekte amazonica. Gezien de grote groep hebben we wel niet veel kans op het zien van wildlife zoals pumaīs of beren. De kans om deze waar te nemen is uiteraard ook veel groter als je dieper in de jungle trekt, minstens 5 dagen. In plaats hiervan krijgen we nog meer intressante bomen te zien zoals ajo ajo, een boom die een sterke lookgeur afgeeft, ook een boom die malaria kan genezen, eentje die als muggenreppelent kan dienen, una de gato, kankergenezend, wij dronken het verfrissende water uit de liaan van deze boom en nog veel meer ... We hangen nog eens het kind uit op de natuurlijke liaanschommel en zwieren alweer door de toppen van de bomen. Hierna was het spijtig genoeg tijd om de terugweg in te zetten en zit ons jungleavontuur erop.
Terug in Rurrenabaque zakken we met onze junglevrienden een dagje door aan het tropische zwembad van Rurre. We laten ons verwennen door een zonsondergang vanop het terras van 't restootje Bella Vista en maken het gezellig.
Als de vuile was terug proper is, trekken we er opnieuw op uit, deze keer doen we de 4-daagse pampastrip. Als we de verhalen hiervan moeten geloven, zal het wel een belevenis worden, here we go.
We maken kennis met Elisabeth en Tricia die ons de komende 4 dagen zullen vergezellen. We springen in de jeep en gedurende drie uur blijven we botsen op de onverharde wegen naar de pampas. Tijdens de lunch duikt Jairo op, hij zal ons "veilig" per boot door de pampas gidsen. 't Is lekker zonnig wat maakt dat het echt genieten is in ons bootje, zeker als je weet wat er zich onder, boven en rond je heen bevindt. Krokodillen, schildpadjes (in rijtjes OP mekaar aan 't zonnen), watervogels, caipibarra's, roze dolfijnen en knalgele ondeugende aapjes. We maken een aantal stops om de dieren op ons gemak te observeren en fotograferen, prachtig gewoon. Nog niet bekomen van deze geslaagde boottrip arriveren we in het campamento voor het avondeten. Van rust is er nog geen sprake want we vertrekken 's avonds op krokodilowatch. Gewapend met onze pillampen gaan we al varend de rode alligatoroogjes bewonderen, die hier zeer talrijk aanwezig zijn.
De tweede dag belooft nog spannender te worden want we trekken op slangenjacht. Het grote verschil met de jungle is dat de pampas vooral uit uitgestrekte, modderige open vlakten bestaat. Hier zullen wij de komende uren tot over onze knieën in de modder door ploeteren op zoek naar anaconda's, een wurgslang. Maar wat is het eerste wat we hier te zien krijgen ? Een toch wel giftig uitziend cobrakopje en dit terwijl we erop hadden kunnen trappen ! Op onze zoektocht komen we nog twee andere cobravriendjes tegen terwijl Jairo al lichtjes in paniek geraakt omdat hij de beloofde anaconda niet weet te vinden. Op onze terugweg merkt Glenn toch nog een anaconda op tussen de struiken en algauw komt onze gids ter hulp om hem bij de staart te vatten. De anaconda is een prachtig geel-bruin gestreepte slang die we om de beurt eens rond onze nek mochten showen. Met een lege maag maar een vol filmrolletje keren we voldaan terug naar het campamento.
Ondanks het feit dat we allemaal wel een wasbeurt kunnen gebruiken, weet onze gids ons niet te overtuigen om met de roze dolfijnen te zwemmen, dit dankzij de glurende krokodillen op een paar meter van onze boot. De wet van de jungle beweert nochtans dat de dolfijnen ons zouden beschermen tegen de alligators en pirana's.
Pirana's krijgen we echter iets later toch nog te zien tijdens het pirana-vissen. Met een biefstuk aan de haak is dit een fluitje van een cent, onze boot ligt al gauw vol met klappertandende visjes die de buik van de gids vanavond zullen vullen. Echt smakelijk zag het er niet uit en was het ook niet.
Onze derde en laatste pampasdag begint zeer vroeg met de salida del sol (zonsopgang) en spijtig genoeg zitten we al vlug gepakt en gezakt klaar om de terugtocht in te zetten. Deze pampastrip is een echt avontuur en is een reuzeaanrader als je van beestjes houdt !!