De Mastiekdorpen. De twintig mastichochória (mastiekdorpen), in het zuiden van Chios, danken hun naan aan de winstgevende harswinning die hier sinds de Middeleeuwen wordt beoefend. In de 14e en 15e eeuw stichtten de Genuezen deze dorpen ver landinwaarts om ze enigszins tegen invallende piraten te beschermen. Ze zijn alle op identieke wijze versterkt, o.m. met hoektorens. De altijdgroene, 1 tot 3m hoge mastiekstruiken (Pistaccia lentiscus) op Chios scheiden een aromatische hars af die vóór de komst van de producten op basis van aardolie, de grondstof vormde van verf, cosmetica en medicijnen (tegen chronische hoest en maagpijn). Nu wordt mastiekhars gebruikt voor de productie van kauwgom, likeur en tandpasta. Iedere zomer wordt er zo'n 300 ton hars gewonnen uit inkepingen in de bast, waar de hars doorheen sijpelt. Als de hars daarna in de buitenlucht stolt, wordt hij van de bast gestroopt en verder gedroogd. De dorpen zijn als enige gespaard gebleven voor het bloedbad van 1822. Dit bevestigt het vermoeden dat het bloedbad van Chios mogelijk plaatsvond op aandringen van de haremdames van de Sultan, die zodanig verslaafd waren aan het kauwen van mastiekhars, dat de opstand van Chios in Constantinopel in het verkeerde keelgat schoot: de harsproductie moest koste wat het kost gevrijwaard blijven. Pyrgí is beroemd om zijn felgekleurde huizen, waarvan een groot deel is versierd met geometrische motieven (xystrá), enig in Griekenland. Mestá is een van de best bewaard gebleven mastiekdorpen. Het heeft nog zijn originele hoektorens. De indrukwekkende Taxiárchis-kerk uit de 19e eeuw is de grootse kerk van het eiland Chios.

Chios Stad. De moderne stad Chios (24.000 inwoners) is de hoofdstad van het gelijknamige Griekse eiland en departement (nomos) Chios. Het ligt aan de oostkust van het eiland, wat hoger dan de gelijknamige stad uit de oudheid (waarvan slechts weinig overblijft). De Ionische kolonisten kozen eertijds voor deze plek, omdat ze vanhier gemakkelijk naar het Klein-Aziatische vasteland konden varen, en niet zozeer omdat het goede ankerplaats was. Hoewel de stad betrekkelijk nieuw is (weinig dateert van vóór 1881), zijn er wel een aantal musea en andere materiële getuigen van de bewogen geschiedenis van het eiland. Het kastro (fort) is een oorspronkelijk Byzantijns vestingcomplex dat door de Genuezen aanzienlijk is verbouwd. Het gebied binnen deze burcht bood de Turkse bezetters een veilige verblijfplaats de volgende eeuwen. Men ziet er het graf van de Turkse admiraal Kara Ali ("Zwarte Ali") die het bevel voerde bij het bloedbad van 1822: hij vond de dood toen de Griekse admiraal Kanaris zijn schip vernietigde. Vermeldenswaardig is nog de Koraïs-bibliotheek, met zijn collectie van meer dan 130.000 boekwerken één der belangrijkste bibliotheken van de Egeïsche eilanden. Deze bibliotheek is gegroeid rond de erfenis van Adamantios Koraïs die zijn boeken naliet aan het eiland waar zijn familie oorspronkelijk vandaan kwam. Nabij het dorp Vrontádos (4 km noordwaarts van het centrum) ligt de Daskalópetra of Lerarenrots, een rotstroon met een kring van gemetselde zitplaatsen waar de dichter Homerus onderricht zou gegeven hebben, maar wat de archeologen veeleer herkennen als een cultusplaats voor de oosterse godin Cybele. Niet ver daarvandaan bevindt zich ook het graf van de schrijver Ioannis Psycharis. Aan de rand van het dorp Vavíli (7 km zuidwaarts van het centrum) staat de 13e-eeuwse Byzantijnse kerk Panagía Krína, befaamd om zijn fresco's en zijn fraaie architectuur.