7. Uluslararası Papaciritos Yarı-Maratonu
7th International Papaciritos Half-Marathon
Girit (Crete) / Yunanistan (Greece)
7 Ekim / October 2000
Text is in Turkish
07 Ekim 2000
7. Uluslararası PapaTzipiteios (ciritos diye telafuz ediyorlar,bizim bildiğimiz Girit) Yarı maratonu.
İnanılmaz maraton öyküsüne uykuma ara verdikten sonra başlayabiliyorum.
06 Ekim 2000’de Istanbul'dan 35 dakika rötarla hareket edebildik. Öğle saatinde Atina’da idik. Bizi Iraklis Vasileiiadis (Hakkı) karşıladı. Elimizdeki seyahat çantalarını iş yerine bıraktıktan sonra biz
gezebilmek için 16.30’a kadar ayrıldık. Tekrar buluştuğumuzda uçuşumuza az zaman kaldığı için ayak üstü birşeyler yiyip tarihi Averof Stadına gittik. Sanki Burhan Felek’e antrenmana gitmiş gibi arkadaşları gördük. Neden bizden iyiler ?... Görmek yeterli.
Herkes orada idi. Tekrar görüşmek üzere vedalaştık. Akşam trafiği onlarda da var. Vaktinde havaalanına ulaştık. Fakat yine rötar. Sebebini uçağa binerken anladık. Girit’e sabah ve akşam iki defa uçak varmış. 300 kişilik Airbus full doluydu. Yarım saat sürüyor. Heraklion şehrine Atina havaalanı benzerini yapmışlar. Domestic Havaalanı. Size daha önce Belediye Başkanı diye ismini verdiğim
Mr Spiro ve yanında üç kişi daha bizi karşıladı. Spiro, Girit’in Atletizm sorumlusu imiş. Federasyon Başkanı gibi ama SEGAS’a bağlı. Arkalochori Belediye başkanlığının Kia jeepi ile bizi adanın
Afrika tarafındaki bir köyüne götürdüler. 64 km yolu 75 dakikada alabildik. Sebebini sorarsanız ada dağlık,yollar mükemmel fakat anormal virajlı. 40 km hızın üstüne pek çıkamıyorlar.
Misafir kaldığımız köy henüz turizme açılmış. Sörf yapmak için çoğunluk Almanlar geliyormuş. Adı Tsoutsouros. Köye geldiğimizde organizasyondan sorumlu belediye görevlileri bekliyordu. Tanıştık göğüs numaralarımızı verdiler,ayrıldık. Kalacağımız Apart Otel’e geldik. Saat gece yarısı olmuştu. Odalarımıza çıktık. Duş alıp aşağı indiğimizde saat 01.00 olmuştu. Mükemmel bir salata,balık ziyafetinden sonra istirahate çekildik. Balkon kapısı açık deniz dalgasının sesi ile uyuduk.
Sabah 09.00’da kahvaltı faslı,küçük bir köy turu,makarna partisi ve sonunda 13.30’da yarış yerine götürmek üzere hareket. Yarışın başlangıç yeri bizim kaldığımız yere 15 km mesafede. Otobüsle 45 dakikada ulaştık. Harika tabiat manzaraları. Yarış saat 15.30’da Papazların temsili 100 m startı ile
başladı. Daha sonra yaklaşık 70 atlet, bizler start aldık. Güney Kıbrıs, Türk, Rodos, Yunan ve Girit’li atletler vardı. Kategoriler 20-39 gençler,Süha 39 yaşında olduğundan bu grupta idi. 40-49 veteranlar A grubu,50 yaş üzeri veteranlar B grubu. Bu grupların bayanları da var. Ben 49 yaş ve Erol 41 yaş A grubunda idik.
Yarışın başladığı köyün Arkalochori’ye uzaklığı 11km. Köyde 5 km’lik iki tur koşup 10.km’den sonra diğer köye doğru koşuyoruz. Fakat başından beri anlattığım dağlık arazi nedeni ile 5 km düz yer yok. 500. metrede yokuş başlıyor, 3.000 metreden sonra 1.5km iniş sonra 500 m yokuş birinci tur bitiyor. Benim böyle anormal yokuşlara göre idmanım yok. Zaten mesafe çalışmaya başlayalı 2 hafta oldu.
Daha 3.000 m’de köyün içine gelince yarışı bırakmaya karar verdim.
Köye yaklaşınca gördüklerime inanamadım. Bütün köy, yolların iki tarafında coşku ile yarışmacıları alkışlıyor. Utandım, haydi bir tur daha gideyim dedim. 10.000 m’de tekrar köye gelince manzara yine aynı. Çare yok yarışı terk edemiyorum. Dura kalka gideceğim. 14. km, 18. km ve meşhur 19. km .Yarışın son iki km’si Bursa’dan daha dik yokuş. Ben iki saatte bitirdim ama birde bana sorun. Erol, Veteran erkeklerin 3.sü Genelde 12. oldu. Dolayısı ile madalya alan bir tek o var. Derecesi 1.26.07 Süha ve benim sıralamada nerede olduğumuzu neticeleri ( fax’layacaklar) alınca görebileceğiz.
Yarış köy meydanında büyük bir kalabalık önünde son buldu. Davetliler yol kenarlarına sandalyelere oturmuş. Köyde tam bir panayır. Yiyecek içecek standları kurulmuş. Sponsorlar köy halkına özellikle çocuklara istedikleri her şeyi vermeye çalışıyor. Hikaye uzun ama ben daha size Papa ciritos’u anlatmadım.
Papa’lar inançları nedeni ile bazı şeylerden kendilerini soyutluyorlarmış. Spor yapmazlarmış. Fakat bu papaz inanılmaz bir güçle koşabiliyormuş. Üzerinde Papaz kıyafeti,ayağında şalvarı ile atlarla antrenman yaparmış. Atlar onun gücüne dayanamaz çatlarmış. 1852-1937 yılları arasında yaşamış. Maratonu 2.05.00’de koşuyormuş. Uluslararası müsabakalara kulüplü olmadığı ve afaroz edileceği tehditleri yüzünden alınmıyormuş. Ülkesinde herkesler tanıyor. İnanmak zor ama hikayesi bu.
Yarışta gördüğüm ilginç şeylerden birisi de start öncesi en yaşlı sporcunun tüm sporculara yaptırdığı dürüst bir yarış yapacaklarına dair and töreni idi. Mükemmel bir organizasyon diyebiliriz. Sadece araç üstü saat yoktu. Her 2.5 km de su, portakallı sıvı içecek ve ıslak sünger vardı. Hiç bitmedi. Finish’te sporculara gönüllüler start’ta bıraktığımız çantalarımızı getirdiler. Her sporcu ismi ile anons edildi.
Yarış tamamlanınca tüm şehrin davet edildiği okul bahçesine gidildi. 50’şer kişilik 25’e yakın masanın bulunduğu özel aydınlatmalı bir bahçe. Tiyatro sahnesi gibi bir yere kürsü ödül masası,yöre çalgıcıları yerleşmiş. Sahne ses düzeni kurmuşlar. Ses teknisyeni bile vardı. 500 kişiden fazla davetli oyun oynadı,yemek yedi,su,cola,üzüm şırası,portakal suyu,salata ve elma ikram edildi. Yemekte dana fırın ve makarna yedik. Papazın,Belediye Başkanı’nın, Organizasyon Komitesinin, Güney Kıbrıs’lı kulüp başkanının ve benim konuşmalarımdan sonra ödül töreni yapıldı. Papaz’ın bir kısım konuşması Türkçe,benim konuşmamın sonu Rumca idi. Çok beğenildi.
Papaz ve Belediye Başkanı daha sonra bizim masamıza gelip bizimle konuştular. Papaz 1966’da Heybeliada Ruhban okulundan mezunmuş. Onun için az da olsa Türkçe biliyor. Belediye Başkanının adı Haralambos Yannopulos’muş. Kaldığımız yere dönüşümüz, duş, vs. Yine saat 24.00 oldu. Sonra ne mi yaptık ? İnanmayacaksınız ama Greec salata, balık, biftek(köfte),patates kızartması,peynirli börek,zeytinyağlı taze fasulye, içecek. Evet yine yemek yedik. Saat 01.00’de yattık. 03.45’de kalktık. Dönüş için 04.00’de yola çıktık. Saat 10.00’da Süha ,10.30’da Erol, 10.45’de ben evde idim.
Tekrar benzer bir yarışta buluşmak üzere bir seyahatimiz böylece sona erdi. Tabii ki buluşunca unuttuklarımızı da anlatırız. Resimleri tab ederiz. Aldıklarımızı anlatırız. Şimdilik bu kadar.
Saygılar, selamlar.
Muhsin Türkkal
MaratonTürk 
