Traffic
Traffic
|
Heidi's Site
Negentien miljard dollar steekt de Amerikaanse overheid jaarlijks in de drugsoorlog, maar de overwinning lijkt verder weg dan ooit. Als het aan regisseur Steven Soderbergh ligt, wordt alle oorlogsretoriek over drugs afgeschaft. Zijn 'Traffic' is een oproep om het drugsprobleem niet te bestrijden met politietroepen maar met armoedeprogramma's, afkickcentra en verslavingsdeskundigen. Iin Amerika is 'Traffic' terecht lovend ontvangen als de eerste intelligente Hollywoodfilm over het drugsprobleem.
De film verweeft in drie verhaallijnen de levens van een aantal mensen die met drugs te maken hebben. In Washington volgen we het hoofd van de Drugs Enforcement Administration (DEA), die tot het inzicht komt dat de repressieve aanpak van het drugsprobleem niet de meest effectieve is. Michael Douglas maakt de groeiende twijfel van het opperhoofd van de drugsbestrijding uitstekend voelbaar. Dat hij het licht ziet, dankt hij aan zijn verslaafde tienerdochter, want die confronteert hem met de alledaagse verslavingspraktijk. Het beste deel van de film speelt zich af in Mexico, waar Soderbergh laat zien hoe de handel in drugs is verweven met armoede en corruptie. Idealisten als de Mexicaanse rechercheur Javier gaan hulpeloos ten onder in dit moeras.
Dat de drugsoorlog geen vat heeft op de grote drugskartels wordt duidelijk in een derde verhaallijn, waarin het niet lukt om een drugsbaron definitief achter de tralies te krijgen. Traffic is een ambitieuze illustratie van de complexiteit van het (hard)drugsprobleem. Overtuigend laat de film zien dat de kern ervan niet ligt in landen als Mexico, maar in de drugsconsumerende landen. Waarom zijn Amerikanen grootverbruikers van drugs, is de vraag die voortdurend opdoemt, waarbij de film terloops ook verwijst naar alcohol en nicotine als legale drugs. De strekking is dat de Amerikaanse samenleving hard toe is aan een kritisch zelfonderzoek.
