Kil geruis

 

De ongenadige wind

wappert koud en kil 

door de bomen heen.

De wind ruist meedogenloos,

door de herfstgroen

gekleurde bladeren,

totdat de gebladerde

takken kalen.

 

Het bleke maanlicht,

wat tussen de uitgeklede takken

fel doorschemert,

maakt het verlatene zichtbaar.

De eenzame takken voelen zich

ongemakkelijk naakt, zwaar,

en in dit avondlicht

nog killer.

 

In een gesuis voert de wind

vervolgens mijn tranen mee.

Mijn tranen regenen,

vallen in druppels neer

en sterven ontzield

op de verdorde bladeren,

omdat óók jij en ik elkaar

kil voorbij ruisen.

 

 

      

 

 

© 2003 copyright. Alle Rechten Voorbehouden. All Rights Reserved.
De informatie op de website is bedoeld voor persoonlijk, niet-commercieel gebruik. Elke vorm van herpublicatie van de inhoud zonder voorafgaande, schriftelijke, toestemming is niet toegestaan.