Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!

De Kritieken op

Laatst bijgewerkt: 9 oktober 2005 17:00
Commentaar, complimenten en hatemail naar: club3voor12@gmail.com.com
Als het leuk genoeg is, zetten we het zeker op deze site!


Club 3VOOR12 2 november 2005

uur 1: zZz
Bart: Yeah baby! De vorige keer zZz was voor mij op Noorderslag, en dat rockte helemaal de zweterige kelder uit! Nu was het gelukkig weer es goed raak, lekker!Wel hebben de heren naar mijn smaak een beetje teveel naar spaceplaten geluisterd (de 1e van Monster Magnet, dat werk). Ze gaan aan het einde helemaal lost in space..... De eerste keer dat je dat dan hoort denk je djeeezzz wat is dit, maar de tweede, derde, enzZz keer wordt het een vormpje voor een maniertje en is de lol eraf. En in die tijd die zonodig met soundspaceskapen gevuld moest worden hadden best 2 of wel 3 steengoeie 2 minutennummers gepast. Dus, trek die ouwe surfplaten weer van zolder en rossen op die toetsen!

uur 2: Knifehandchop
Bart: Een rare pief uit een achterlijk dorp in het land van de vrijheid, thuis voor de dapperen. Daar luisteren ze dus naar elke hollandhardcore plaat die ze in hun handen krijgen en dat vinden ze really cool, huh huh. En dan komt ie hier platen draaien, waar wij dan weer niks aan vinden. Want zo gaan die dingen. Biertje?


Club 3VOOR12 5 oktober 2005

uur 1: 'T hof van Commerce

Tom: Dikke vette hiphop beats bij 'T hof van commerce. Lekkere binnenkomer, want zoals 't Hof van Commerce staat te hiphoppen hebben we het de laatste tijd niet meegemaakt, nee ook niet bij de Jeugd van tegenwoordig. Nee dan is dit toch andere koek, het klopt allemaal, twee rappende MCs die lekker vloeiend staan te rappen en een DJ die beats te voorschijn tovert die je eigenlijk bij de Beastie boys zou verwachten en zich ondertussen helemaal suf scratcht. Alleen die teksten, daar kan ik geen pap van maken. En volgens mij ben ik niet de enige in de club.
Bart: Beetje leentjebuur bij onze nederhoptrots spelen. En het dan niet eens beter doen. En leer es praten, zeg.

uur 2: Who made who

Tom: Who made who? Ik graaf heel erg diep, maar het kwartje valt maar niet. Maar toch dat eerste deuntje wat ze spelen, Satisfaction, dat hoor ik niet voor het eerst. Is dat van hen of is het allemaal een grote grap? Ik weet het niet, jammer ook dat we het interview hebben gemist. Maar goed het klinkt prima, er staan 3 dwaaazen op het podium gitaar bas en drums te spelen, allemaal met een skelettenpakje aan. Waar ze al die elektronische klanken vandaan halen weet ik ook al niet. Geen idee, gewoon maar blijven kijken. Ik zeg tegen Bart dat we vast naar een legendarisch optrreden aan het kijken zijn. Maar nee, zo leuk was het eigenlijk ook weer niet.
Bart: koele schaatspakken, ik wil er ook zo een! Maar de heren rijden net te hoog in de 30'ers om echt te kunnen boeien vandaag de dag. Je hebt de hele tijd het gevoel dat er iets gaat gebeuren, en dat gebeurt ook wel, maar net eigenlijk ook weer niet, of misschien niet genoeg. En dan moeten ze opeens weg, naar de volgende happening. Wij bleven in verwarring achter: want was het nou eigenlijk wel, of toch niet zo heel erg goed?


Club 3VOOR12 28 september 2005

uur 1: Jawat!
Tom: Leuke hiphop, alleen is het wel wat leeg op 't podium. Slechts 1 mannetje op het podium is wel wat weinig. Ook al zijn de tracks goed, en komen ze lekker rauw over. Maar zonder backing vocals is het een beetje kaal. En mist de hele bravour die andere nederhop acts wel hebben. Komt Bart met een goed idee: Zet er twee gitaristen en een drummer naast. Zoals Nembrionic & Osdorp Posse. Mmmmm, klinkt goed. Of... zou goed kunnen klinken.
Bart: Dat van die drummer en die gitaristen was een van mijn beste ideeen die avond, dat moet ik zelfs toegeven. Meneer Jawat wil wel, maar het komt niet helemaal over. Misschien moet hij es wat bozer worden. Sommige tracks komen lekker binnen, dus daar ligt het niet aan. Laten we het maar veelbelovend noemen. Of belovend, dat is eigenlijk ook al best heel wat.

uur 2: Two Cow Garage

Tom: The Two Cow garage from Columbus Ohio. Yeah! Dat hoor je er wel aan af, rock! Ik ben er wel eens geweest in Colmubus Ohio. De oudste campus van Amerika, zonder ook maar 1 plukje groen, vol beton en onwijs triest. Wat doe je dan? Dan pak je gitaar drums en een bassist en ga je rocken! En dat is precies wat ze doen, rocken. Smerig als Neil Young en vet als de Queens of the stone age en een vleugje en een covertje van Nirvana. Goed man!
Bart: Rocken dejen ze wel, ja. En goed gejat is beter dan slecht verzonnen, dat ook. Wel lekker hoor, maar beperkt houdbaar. Een halfuurtje is zeker leuk, maar ook wel genoeg.


Club 3VOOR12 21 september 2005

uur 1: Richard Hawley

Tom: Nee niet weer akoestisch! Maar wel een mooie gitaar. Ken je Rainer nog?

uur 2: Pascal Plantinga & Gary Lucas

Bizar, intellectueel geneuzel. Pascal Plantinga maakt muziek waar je geen cent mee verdient, en terecht. Dit is kunst waar gekort op moet worden. Er staat een hele grote Mac. Die is dan wel weer mooi. We moeten het vanavond dus maar hebben van de instrumenten en niet van de artiesten.


Club 3VOOR12 14 september 2005

uur 1: De jeugd van tegenwoordig

Tom: DE eendagsvliegen van 2005, maar ze vliegen wel recht je bek in. Aldus de heren zelf. Het is allemaal wat krakkemikkig, maar wel onwijs leuk, ook in Club 3voor12. Het lijkt wel of er elke keer een leuke Nederhop act bijkomt waarbij de Jeugd van tegenwoordig toch wel de minst pretentieuze is, maar wat geeft het. Ze gaan er staan en gaan ervoor. De drummer is gewoon goed, de mixer haalt allerlei vreemde geluidjes tevoorschijn welke nergens op slaan, en toch komt het over. Het is wel de vraag hoelang, want ik kan me voorstellen dat je het na een paar keer wel hebt gezien, maar als de JvT even een goeie plaat in elkaar draait en een iets serieuzer geluid neerzet, kunnen ze zo mee 2006 in. Een DJ zou ook niet misstaan.

uur 2: Martha Wainwright

Ja, sinds ik KT Tunstall heb gehoord op lowlands wil ik het nog wel eens wagen. Toch even proberen op Martha Wainwright mij ook zo kan boeien. Maar nee, 1 liedje ende verveling slaat weer toe. Ze probeert het wel, ook door de club erbij te betrekken. Maar het boeit gewoon niet. Jaap, het boeit gewoon niet!


Club 3VOOR12 25 mei 2005

uur 1: Stuurbaard Bakkebaard

Tom: Een beeeetje Jon Spencer, dat zijn ze wel, die mannen van Stuurbaard bakkebaard. Maar wel leuk, ze spelen hard en strak en met heel veel soul. Tweestemmige zang, strakke gitaarloopjes en ondersteund door een onwijs vette bas. Moet natuurlijk ook wel, met zo'n staand geval. En het een na laatste nummer is echt goed, een lekkere groovende bas, zo'n spetterend catchy gitaartje erover heen. Whats your name mate? Nou uh, Stuurbaard Bakkebaard natuurlijk!
Bart: Ja, dat ging erin als koek. Lekker expres een potje rammelen op dat podium. Af en toe hoopte ik dat ze nou es een serieus liedje gingen doen maar dat zat er dus niet in. Bij veel bands gaat dan dat pseudo-lollige muziek maken echt behoorlijk tegenstaan, maar de Stuurman wist dit precies te omzeilen. Leuke band dus, maar wel een beetje in ondiep water.

uur 2: Quit your dayjob

Tom: Bij zo'n band vraag ik me dan altijd af hoe ze in de oefenruimte zijn. Staan ze dan ook zo raar te doen, of zegt pak em beet de drummer dan tegen de gitarist: "Trek nou eens niet zo'n rare kop". Nou ik weet het niet, maar op het podium zag het er in ieder geval wel raar uit. Drie gasten die zo willekeurig uit welk gesticht dan ook weggelopen zouden kunnen zijn, een Kurt Cobain imitatie, die bij tijd en wijlen ook nog een aardig moppie Morbid angel grunt, een toetsenist die de douane niet door zou komen omdat hij eruit ziet alsof hij zich elk moment op kan gaan blazen en een drummer die in Delft zou kunnen hebben gestudeerd. Hij slaat wel erg strak en hard trouwens. (Hard = goed) Rare liedjes, rare mensen, beetje vreemd, maar het pakt wel goed uit.
Bart: From the getteu of Malmeu. Daar rijdt dus niet iedereen een Volveu. Het is aan te zien dat de Zweedse verzorgingsstaat op haar einde loopt als dit soort idioten niet meer meteen intern gehuisvest kunnen worden. Ik herkende de drummer als de acteur die in alle delen van Revenge of the Nerds had meegespeeld, en dat kunnen er niet veel zeggen. Wel was hij verreweg de beste meppert van de avond met zijn lange maar precieze klappen. Soms viel hij een beetje van zijn kruk door de terugslag, maar wij hebben alle begrip voor iemand met een lichte epilepsie natuurlijk, daar kun je maar beter geen grappen over maken. Dit gecombineerd met een ultrarechts overkomende toetsenist en een geflipte student geschiedenis op gitaar+zang een werkelijk hele fijne combinatie voor als je ervan houdt. Rare jongens, die Zweedse white trash.

uur 3: Motormark

Tom: Het is wel een avond van de rare bandjes vanavond, met als climax Motormark. We hadden ze al zien lopen hoor, de Adams family. Echt waar zo zagen ze eruit. Maar ook hier weer, met overtuiging. Toch is het niet genoeg, na het eerste liedje is de fun er wel een beetje vanaf. Het kachelt zo'n beetje door en ik kan in ieder geval het ene liedje niet van het andere onderscheiden. Tijd om de club te verlaten dus.
Bart: Ons was Duitsers beloofd!


Club 3VOOR12 18 mei 2005

uur 1: Pete Philly and Perquisite
Tom: Bart is in geen velden of wegen te bekennen, vandaar dat het vanavond geheel aan mij is. Pete Philly is hip-hop. En dan van het intellectuele soort. Dat betekent in dit geval dat er een flinke vleug jazz op los gelaten is. 4 mannen op het podium, de rapper, de beatcreator, eentje met een staande bass en een heuse saxofonist. Vooral de laatste staat er een beetje verloren bij, als ik goed geteld heb blaast hij slecht twee keer een deuntje mee. Je kan wel horen dat het spannend kan klinken op de plaat, maar op het podium is het toch een beetje een matte boel. Rapper Pete (?) probeert het wel, de boel een beetje op te jutten, maar verder dan een groepie groupies reikt hij helaas toch niet. Blijft over een leuk bandje dat op het podium toch een beetje amateuristisch overkomt. Hopelijk gaan ze veel live spelen en spelen ze club 3voor12 plat over een jaartje of zo.

uur 2: Dreadlock pussy

Tom: Kijk, Dreadlock pussy is zo'n band die staat als een huis. Of je het nou wil of niet, ze gaan er staan en blazen de boel plat. Vol overtuiging zetten ze een potje emo-core neer waarbij de pinguins in Artis spontaan van de leg raken. En de olifanten ook. Hier spreekt ervaring, maar daar zit ook wel een beetje het probleem. Kijk het soort muziek dat Dreadlock pussy maakt, heftige metal met emotionele zang, is het soort muziek dat 5 jaar geleden vernieuwend was en klonk. Maar niet in de muziek geschiedenis in gaat als het meest baanbrekende dat er ooit bedacht is. En nu na 5 jaar klinkt het gewoon erg gedateerd. Alleen als Dreadlock pussy nummers speelt die er echt bovenuit steken, zoals het laatste nummer, dan wil er echt wel een vonk van enthousiasme overspringen, als de rest van de plaat zo klinkt als de eerste 3 nummers, dan is het interessant voor de fans, maar niet voor de rest van de wereld.

uur 3: Suicidal birds
Alleen op de radio geheurd en klonk erg leuk, maar ja, daar koopt u niets voor, beste lezer.


Club 3VOOR12 11 mei 2005

uur 1: Admiral Freebee
Bart: Door het nogal stevige geluid van de band werden we meteen naar binnen gelokt. Op het podium zagen we een gezellige club houthakkers. De gitarist viel een beetje uit de toon door zijn geraffineerde voorkomen, maar vooruit, dat is hem vergeven. De frontman daarintegen had wel eens iemand als Bruce Springsteen op TV gezien maar toen deed het geluid het niet. Dat had een beetje een aandoenlijk effect: je steekt je hand net als Bruce de lucht in, maar dan is opeens het nummer afgelopen en sta je daar met die arm. Of je gaat het publiek opzwepen door boven je hoofd in je handen te klappen, maar dan komt opeens de bridge en klopt het ritme niet meer. Je kon zien dat hij eigenlijk het liefst met een epileptische Joe Cocker act er af zou willen zijn.

De muziek klonk zoals de heren houthakkers eruit zagen: niet teveel oog voor detail, die bomen moeten tegen de vlakte tenslotte. Op zich geen slechte benadering. Maarja, je staat niet in het bos te spelen, en dan is het toch jammer als de songteksten met zo'n soort houtskoolengels gezongen worden, terwijl je ook wel kon merken dat de heren verschillende percelen onder beheer hebben: het klinkt toch allemaal niet zo strak als bijvoorbeeld een Danko Jones. Terwijl die toch ook uit een land komt waar men nog wel eens een dennenboompje omlegt.

Wel werd er enthousiast van gitaren gewisseld. Zal wel met de houtsoort van doen hebben. De roadie -een broer van Kenny Rogers- had het er maar druk mee. Dat de houthakkers toch eigenlijk heel erg lieve jongens zijn bleek uit de songteksten. Jammer dat een enkele tekstvinding dan toch 2 minuten te lang werd doorgebreid, maar het publiek was tevreden, en wat zou je dan nog? Opvallend dat ik de heren en enkele dame die de teksten enthousiast meebrulden ook heel goed kon voorstellen met een kettingzaag of forse houtbijl in de handen.

Tom: Wow, wat een Club vanavond zeg. Op de radio een vage aankondiging te horen gekregen over een akoestisch optreden van ene Admiral Freebee (de klepel hangt er wel etc), dus ik had me op het ergste voorbereidt, krijg je zo'n rocking verassing. Knallende gitaren en loodzware riffs, dat doorspekt met gitaarsolos. En wanneer hoor je dat nou nog in Club 3voor12? Ik hoop in ieder geval dat de komende 4 jaar dit soort muziek weer hip is.

uur 2: Queen Adrena

Bart: Het publiek had sowieso een belangrijke rol deze avond, zeker ook bij de 2e band. Die hadden namelijk een zangeres in de beste ik-ben-in-mijn-vrije-tijd-heus-wel-aan-de-heroine traditie. Ze zag er best leuk uit in haar Flintstones jurkje, maar helaas bestaat daardoor de voorste rij van het publiek uit ietwat gezette heren die niet voor de muziek komen (check dat krezip t-shirt, hoe kom je erop!) en vooral veel digitale fotootjes aan het nemen zijn. De band, en wat ze speelden, was wel zeer OK. In de intro's kwam de gitarist met de riffs lekker binnen, de bassist legde een fijn hoogpolig tapijt en de drummer beukte prima door. Het maniŽristische zangeresje kan de volgende keer best na een nummer of 2 ingeruild worden, hoewel het voorlaatste nummer wel weer OK was. En dan die laatste solopartij, tja. Kun je wel heel hard gaan roepen dat het mooi is, maar wie houd je dan eigenlijk voor de gek? Door dit geregisseerde einde zat er geen toegift in, helaas.
Tom: Hier ook weer, erg goede band, erg strak, iets arty-er dan Admiral Freebee, maar het geluid stond ook hier als een huis, zoals wel bleek uit de bass solo die ergens tussendoor gegeven werd, jemeig wat klonk dat vet. Alleen dan die zangeres, wat mij betreft had ze in huis mogen blijven en hadden ze Admiral Rocx ervoor mogen zetten

uur 3: Mist
Bart: Na twee toch wel behoorlijk OK bands is de kans op een 3e succesnummer in club 3voor12 over het algemeen niet zo groot, tijd om te gaan dus.
Tom: Niet gezien. Te mistig


Club 3VOOR12 4 mei 2005

uur 1: Vive la fete
Bart: Vive La Fete. Wat moeten we daar nog over zeggen wat niet door tig -liefst Belgische- recensenten gezegd is? Ik kon nog voor me zien hoe ze de vorige keer in Lub Lek waren, de slaapkamer nauwelijks ontgroeid. Nu veel professioneler, wat vooral te zien was aan de roadie annex kapper. Een uniformiteit in kapsel die je nog maar zelden tegenkomt. Meisjes blond, jongens zwart. Zou ze zich ook wel eens vergissen? Ik in ieder geval wel. De The Cure imitatie op gitaar was fenomenaal, de sound niet minder. 80er jaren elektronica is ook een vak, en hier stonden de meesters. Een precies zompige bas, net die lekkere transistor-sound in de synthesizers. En dan de zangeres, tja, de zangeres. Gebaartjes en kreetjes tot in de puntjes, niks meer aan doen. Kijken hoe lang dit mee gaat, Mexico gaat hier zeker voor vallen mijns inziens. Behalve dat, is het leuk ook dat het nu eindelijk een band is. Daardoor bleef behalve een geweldig uitgevoerde set ook nog een fijn potje raggen tot de mogelijkheden behoren, iets waar de Heren La Fete niet vies van zijn zo bleek maar weer. Heel fijn optreden, dus.

Tom: Ondanks dat Bart het al jaren over het vorige optreden van Vive la Fete heeft, is mij het vorige optreden in Club Lek helaas enigzins ontschoten. Zeker omdat het optreden van vanavond echt superleuk is. Niks geen twee reutelende nouveaus art hippies die een beetje interessant staan te doen, maar een superleuke band. Met leuke liedjes en een echte leuke zangeres. Het leunt allemaal erg aan tegen de jaren 80, maarre ik ben de laatste om daar een probleem van te maken.

uur 2: Hal
Bart: Het tweede uur was het toevallig zo dat we aan vers bier toe waren. Daarna schoten we door, per ongeluk de studioruimte in. Helaas was wat er zich op het podium aan het voltrekken was niet veel hoopgevender dan zoals het er op de TV (of videostreams voor jullie welvaartskinderen) uitzag. Op zo'n ellendige manier zijn de glazen snel leeg, maar veel spijt had ik daar niet van. Hoe deze band heet? Geen idee. Maar dat hadden zij ook niet.

Tom: Hal? In je hal, wat slecht zeg

uur 3: Weird War
Bart: Ondanks dat de glazen weer gezellig naast ons stonden vol te wezen, moest ook de laatste band bekeken worden. Tja, je bent recensent of niet. Maar mij hoor je niet klagen.... De zanger en frontman was niet omheen te kijken, wat een geweldenaar! In mijn bescheiden mening had de goede man in zijn jeugd iets teveel Prince te horen gekregen, waardoor misschien een groot talent voorgoed verloren is gegaan. Desalniettemin wist deze geboren performer de zaal feilloos te bespelen! Geil, sleazy, geraffineerd, het had van alles wel iets. En voor de connaisseurs: ze spelen zaterdag in bij Paradiso op zolder. Jammer dat de bassiste na het optreden gezichtsloos oploste in de common-hipness van de amsterdamse popliefhebber, maar dat terzijde.

Tom: Weird War. Zelfkennis hebben ze in ieder geval, voor de rest weinig soeps.