Κέραμος & Κάλαμος

"Ο ζητών την δόξαν του πέμψαντος αυτόν, ούτος αληθής εστί, και αδικία εν αυτώ ουκ έστιν"

Και εμείς, σταλμένοι στη γη των μητέρων μας, συγκατατεθήκαμε - με λίγο πιο άτσαλα σκιρτήματα από του Βαπτιστού Ιωάννη - να ενοικήσουμε στους χρόνους της απόγνωσης. Ο ουρανός της ζωής μας γκρίζος και σιδερένιος δε δίνει καμιά ελπίδα. Τι κάνουμε όλοι εμείς, τα λαλίστατα πουλιά; Ποιο είναι το κρυμμένο μήνυμα της απστολής μας;
Να κελαηδούμε όπως ένα αηδόνι κάτω από τη συννεφιά και να δοξάζουμε τον "πέμψαντα ημάς" στον κόσμο.
Να σπείρουμε σε κάθε πόνο μια ευχαριστία αιώνιο, σε κάθε δάκρυ μια εικόνα του Θεού, σε κάθε αναστεναγμό την πνοή του Παρακλήτου, σε κάθε νέκρωση την ανάσταση του Χριστού.
Προξενητές είμαστε όσοι, αρνούμενοι να χτίσουμε τη δόξα μας στον κόσμο, διαλαλούμε τη δόξα του Πατρός. Ποιους παντρεύουμε;Τις οδύνες με το ουράνιο νόημά τους.
Το να ζεις στον άδη και να ζητάς να δοξάζεται μόνον και παντού ο Κύριος είναι βαριά κλήση για ένα προξενητή. Δεν προξενεί ο ίδιος αλλά κομίζει προξενιό και μέσα στη δουλειά αυτή του προξενείται η αλήθεια ως πρόσωπο. "Ούτος αληθής εστί". Πάντα αδύναμος και ανίκανος θα είναι ο άνθρωπος να αποδώσει δόξα άξια σε τέτοιο αποστολέα, όπως είναι ο επουράνιος Πατήρ. Αλλά μέσα στο άθλημα της αναζήτησης της δόξας Του θα θεραπεύεται ο προξενητής από την ααδικία του, θα συγχωρείται από την αμαρτία του, θα ανακαινίζεται η ψυχή του.
Αυτό το "Πανδοχείο" φιλοξενείται στη δοξολογία του Θεού, αφού είναι τόσο ανάπηρο να την ξενοδοχήσει.
Αγαπητοί αναγνώστες, αυτή η παράκληση που θα δεχθείτε στην καρδιά ευχόμαστε να σας δεσμεύει αιώνια.

Υ.Γ. Το παρόν τεύχος αφιερώνεται στην κεκοιμημένη εκκλησάρισσα του ναού μας κ.Ειρήνη-Πηνιώ Γκόρου. "Γυναίκα ανδρεία τις ευρήσει; τιμιωτέρα εστί λίθων πολυτελών."