ANIMODe schoolkrant van Het Baarnsch Lyceum

‘s Morgens om kwart voor zeven, erg vroeg, zie ik de koukleumende kindertjes al op het schoolplein staan. De zon schijnt al een beetje, waarschijnlijk hopen ze bruin te worden. Zelf kies ik ervoor binnen te wachten op de bus. Daar staan ook al een aantal mensen half moe, half zenuwachtig te wachten op de bus. Als er ook maar een glimp van te zien is, gaat iedereen naar buiten en binnen tien minuten heeft iedereen zijn plekje gevonden.

Als we om 7:15 wegrijden is de sfeer in de bus slaperig, maar ook wel gespannen. Gelukkig valt er nog wat uit te slapen, want dit jaar worden er gelukkig op de heenweg geen liedjes gezongen.

Op de aankomstplek is er een beetje onduidelijkheid (uitstappen of wachten, naar het lokaal of naar de aula) maar al snel zit iedereen klaar voor Dana en Wouter. Zij zijn na het Amsterdams Lyceum als tweede aan de beurt. Na het luide gejuich en het opfokken ("Ben je al zenuwachtig?", "Joh, het zal best goed gaan, toch?") gaat het weer perfect. Zelfs het Lorentz is er stil van.

Snel, tussen muziek solo klassiek en eloquentia, vertrekken Els en ik naar de hoofdredacteur van de A.I. krant, die vandaag onze baas mag zijn. Snel gaan we ook weer terug naar de (ontzettend kleine) aula om niks te missen. De fotografen zijn inmiddels al op pad gegaan. Zij gaan de hele stad door op zoek naar het perfecte plaatje. De tekenaars zijn ook naar hun lokaal vertrokken om uit de tien onderwerpen een mooie achterliggende gedachte voor hun schilderijen uit te zoeken. Ook de handvaardigheidwinnaars, de opstelschrijvers, de schakers, dammers en de bridgers zijn vertrokken naar hun plekjes.

Dan begint eloquentia. Peter gaat voor onze school het podium op. Hij houdt een verhaaltje over de bètavakken. Net zoals alle andere scholen dat moeten doen; de regels zijn iets anders dan hiervoor: iedereen kreeg hetzelfde onderwerp. Peter is daar niet echt tevreden mee, ook omdat het lokaal waar je je kon voorbereiden erg luidruchtig was. Maar vol goede moed gaan we naar het derde onderdeel: Muziek solo niet-klassiek. Het spits wordt afgebeten door het VCL met een Engels meisje wat uitdagend (?) op de vleugel gaat zitten, maar te horen aan het geluid had ze beter kunnen blijven staan. Wat Het Baarnsch niet veel uitmaakt, want zo komt Sofia met Dookje nog beter uit de verf, al hadden ze dat niet nodig. Weer zijn ze allebei geweldig, zoals de meesten op de Grandi al gehoord hebben. De enige mogelijke concurrentie komt van het Lorentz Casimir, die Steven gestuurd heeft (net als vorig jaar) met een Frans liedje.

Voor eloquentia ronde 2 wordt even vermeld dat Dana en Wouter gewonnen hebben. Dat begint in ieder geval goed. Dan mag Marjolein beginnen met een betoog over discipline in de opvoeding of niet. Als ze naar haar voordracht naast me komt zitten vertelt ze dat ze er helemaal geen goed gevoel over heeft. Zij noemt ook dezelfde redenen als Peter. Verder gaan we met muziek ensemble verplicht. Ons orkest is toch verreweg het grootst, alleen jammer is dat het laatste stuk muziek heel snel achter de solo van Daphne, Emma en Martijn moet komen. Dit was vanwege de tijd. In de pauze (hoeveel zijn er wel niet??) tussen de muziek en het toneel komt de jury eloquentia het podium op en vermeld dat het Lorentz bij allebei de rondes gewonnen heeft. Maar niet getreurd, de kenners weten dat de winnaars meer aan cabaret deden dan aan eloquentia. En we staan nog voor.

Ook met muziek solo niet-klassiek winnen we (zoals wel te verwachten was).

Nu het toneel. Weer bijten wij het spits af met ‘A kiss before dying’. Helaas missen Els en ik de laatste drie toneelstukken, want we willen nog bij de tekenaars gaan kijken. Iris, Judith en Tom zijn hard aan het werk en zijn nauwelijks in staat om met ons te praten. Alleen komt er een "fuck" uit de mond van Iris als er een vlekje komt op een plek waar die niet hoort te staan. Maar het gaat voorspoedig en wij besluiten dat ze ons niet echt nodig hebben. Met die geruststellende gedachte verdwijnen we naar het computerlokaal om er een leuk verhaaltje over te schrijven. Op tijd ingeleverd, op naar het volgende onderdeel. Dans (en beweging?) Onze ‘mindcrimers’ gingen weer geweldig, al was Kim eigenlijk ziek. Zo zie je maar weer wat mensen voor ons schooltje over hebben!

Toneel winnen we ook (wat eigenlijk niet?) en daarna wordt het podium klaar gemaakt voor muziek ensemble vrij. Onze Slush Puppies stelen de show, maar ook het Gospel Koor van het Lorentz doet dat. Natuurlijk houden we de moed erin.

Om 17:30 kunnen we een patatje gaan halen en als we lekker buiten in de zon onze magen staan te vullen is iedereen heel erg vrolijk. De stemming is zo door de onderdelen en de stevige winnaarsdrang (we zijn immers onze titel aan het verdedigen) er erg goed in gaan zitten. Dan het feest. Alsof het nog niet genoeg is werkt iedereen zich in het zweet en binnen de kortste keren heeft het Baarnsch het hele podium in z’n bezit. Om 21:00 eindelijk de uitslag. Eerst slaat de rector een paar onderdelen over, maar door de grote oplettendheid van ons allen kan hij niks missen. Met twee punten verschil winnen we. Natuurlijk. Al was het wel spannend. Er werden toch menige handen fijngeperst er voor de ogen gehouden. Natuurlijk gaat de beker de aula rond en mag iedereen hem even zoenen. Toch zijn we allemaal een beetje moe en als het Lorentz weg is (dus wij hen niet meer de ogen uit kunnen steken met onze overwinning) besluiten we maar weg te gaan. Na onze persoonlijke soap goed bekeken te hebben (Noor!) rijden we weg, maar blijven we feestvieren in de bus. Eenmaal weer op schoolterrein besluiten de meesten rechtstreeks hun bedje in te duiken. Moe maar voldaan, zeker een geslaagde dag.

Lenn.

En, even ter informatie, de Slush Puppies waren zeker eerste (in ieder geval voor ons).