Site hosted by Angelfire.com: Build your free website today!

29 juli 2002       

a
Dagboek Jucu 2002

Om een idee te krijgen hoe het er in Roemenië aan toe gaat kunt u kijken in het dagboek. Er zal worden geprobeerd om vanuit Roemenië dagelijks een verhaaltje te plaatsen.


a
29 - 30 juli 2002

Maandag 29 juli op dinsdag 30 juli de busreis Eindelijk gaan we naar Jucu! het heeft lang geduurt, maar om 3 voor 3 vertrok de trein vanuit Heerenveen naar Amersfoort. Geen vertraging dus we waren mooi op tijd in Amersfoort. Iedereen had veel bagage wat de bus in moest. Om 18.00 uur kwam de bus en vertrokken we dan...... Op na Jucu!!!

Na een lange vermoeide/warme busreis kwamen we omeen uur of 11 in Budapest aan naar de camping waar we die nacht zouden verblijven. We sliepen in 10 persoonshutjes waar ook de jongelui van andere groepen in zaten. We konden nog niet de huisjes dus hebben we eerst warm eten gehad wat volgnes de meeste personen wel te eten was. Om 13.00 uur konden we in ons huisje. We sliepen met ons 6en en nog 2 in een ander huisje. De jongens sliepen in een ander huisje bijelkaar. De meeste hebben gelijk een duik genomen vanwege de warmte. Het weer was echt heerlijk.

S'avonds weer warm eten gehad wat goed te eten was. Ze eten niet veel brood want dat "absorbeert" zeg maar goed vanwege het vette eten. Daarna gingen mensen op de kamer zitten of slapen vanwege de "erg" vermoeide busreis (grapje!) en er waren nog sommigen die op het terras gingen zitten.

Groetjes Berber


a
31 juli 2002

Woensdag: Vannochtend na 5 uur wakker om ons klaar te maken voor de busreis naar Roemenie (Jucu.) Om rond 6 uur in de ochtend vertrokken we (slaap slaap) we zaten in een donkere blauwe bus met een halve werkende airco. De reis duurde lang gelukkig stoppen we even om drinken te halen en natuurlijk sigarretten voor de rokers. Maar we gingen we verder, de bus in.

Bij de grens aangekomen moesten we even wachten lekker in de zon of schaduw. Gelukkig gingen we verder. Geld wisselen en eten bij de mac. Geldwisselen was all snel op. Met geluk konden een paar wisselen, met veel brief geld. We gingen verder. Veel straatkinderen vooral bij Frits die broodjes uitdelen. Terug in de bus. Stoppen we weer. Toen we weer verder. Later stopten we weer om over stappen. Weer verder erg gastvrij ontvangen. Lekker traditionele eten (koolbladeren,gehakt,Rijst)Nog even drinken halen & Snaks. Dus lekker buitengezeten.

p.s we kwamen tussen 7 / 8 uur aan

Groetjes Mieke


a
01 augustus 2002

Vannacht is het grootste gedeelte van de Jucugroep gewend geraakt aan de pre-historische toilletvoorzieningen. Al slingerend tussen de kippen en het paard moet er gezocht worden naar twee gaten. Deze duo-plee is een state of the art stukje werk. Al kletterend en spetterend kunnen de grote en kleine behoeften worden losgelaten in de diepte (als Irma dit geweten had ...).

Het ontbijt bestond uit het brood dat uit de plaatselijke Super U was gehaald. Daarnaast had onze Timmermanfamilie nog een Roemeens suikerbrood gemaakt.

Na het ontbijt vertrokken we naar het Kindertehuis voor een eerste ontmoeting en om te inventariseren welke werkzaamheden we kunnen gaan doen. Al na een paar meter he terrein opgelopen te zijn hangen de eerste wezen ons (figuurlijk) in de handen. Eigenlijk valt het een ieder reuze mee. Je maakt toch een beeld voor jezelf, maar de realiteit is toch altijd weer anders.

Adrian (onze tolk, gids en taxichauffeur) laat ons alles op het terrein zien; douches, ons eigen lokaal en het werkterrein. Na de "rondleiding" wordt bepaald wie wat gaat doen en wanneer. Koos, Frederika, Marijke, Mariska en Adrian gaan naar Cluj Napoca om inkopen te gaan doen. De overige leden van de Jucugroep (zie voor namen onder de groep) starten met het egaliseren van het speelterrein, het bevestigen van de banden voor het klimrek en het "ontkruiden" van het basketbalveld.

Om en om wordt het klaslokaal bewaakt (hier liggen onze "waardevolle" spullen en omdat Evert "Morris" Ruurd al een wees heeft gesnapt die de sleutel van het lokaal had gejat leek ons dit de beste oplossing.

Na een uurtje of drie hebben we eigenlijk alle werkzaamheden uitgevoerd. Het oerwoud dat zich in het afgelopen jaar had gevormd op het basketbal is met de grond gelijk gemaakt, het speelterrein ligt er als een biljardlaken bij en ook de banden zijn goed verankerd.

Ook de boodschappers hebben een drukke middag gahd. Een enorme winkel, meer groothandel dan supermarkt diende als het walhalla voor de shoppers. Naast vele levensmiddelen konden we te kust en te keur aan koelkasten, stereoaparatuur, speelgoed, kleding etc etc uitzoeken.

Je komt de METRO alleen binnen als je een speciaal pasje hebt. Gelukkig was Adri mee en konden we inkopen gaan doen. Voor 15 man en de Timmermanfamilie zijn er boodschappen gedaan. Zelfs een aantal Hollandse produkten zijn er gekocht, maar ook een viertal bananen voor Evert Ruurd om zijn twaalf-vingerige-ellendeldarm weer rustig te krijgen, of was het veertien-vingerige ...

Bij de kassa 4 miljoen lei afgerekend! Maar voordat we de deur uitkonden werden de kassabonnen en de boodschappen nog gecontroleerd door 2 man sterk, nou ja gecontroleerd? We kregen een stempel . In Roemenie weten ze wel hoe ze de mensen aan het werk moeten houden.

In de volgende winkel was dit nog erger. Om de verf e.d. te halen zijn we naar een zaak gegaan waar ze bouwmaterialen verkopen. Aan beide kanten lange toonbanken met veel werknemers in stofjassen erachter. Het inkopen ging als volgt:

Artikel 1 aanwijzen, man in stofjas pakt artikel geeft bonnetje, maar geeft dit niet af. Artikel twee aanwijzen, weer pakken, bonnetje schrijven, maar niet afgeven aan ons. Atikel 3,4,5 .... idem.

Nadat we alle artikelen hadden aangewezen konden we met de bonnetjes naar kassa 1. Hier werd de prijs berekend en konden we betalen. Vervolgens naar kassa twee voor een bon met BTW. Hierna konden we weer langs de toonbanken om de artikelen op te halen. Een paar uren later en een ervaring rijker waren we weer op weg naar Jucu.

Om ongeveer half vier komen de boodschappers weer terug en we besluiten te gan douchen. Nou douchen in het tehuis is uitstekend, maar het is alleen jammer dat het warme water slechts anderhalf uur per dag beschikbaar is. Wij hadden de pech dat wij niet in die warmwaterperioden van de douche gebruik maakten. Met ijskoud water werd de vuile huid gereinigd.

Frits en Jenno verlaten samen met Frederika het tehuis om eten klaar te maken bij de timmerman. Er staat Spaghettie ala Jucu op het menu.

De Cluj-gangers hadden 8 kilo Italiaanse slierten, 3 kilo gehakt, 1,5 kilo kruiden en drie potten saus gekocht. De vrouwen van huize Timmerman keken erg verbaast toen de twee heren de dames verzochten hun keuken te verlaten om zo eens flink huis te houden.

Na een steekvlam van twee meter, drie aangebrande pannen en een hoop lol later stond er dan ook een gigantische pan spaghettie op tafel (een goddelijke maaltijd).

Na deze maaltijd was er dan ons eerste groepsgesprek. Een aantal leden van de groep voelden zich niet echt thuis in de groep. Dit alles kan kort samengevat worden:

Nemen en geven en daarnaast integreren (wat zoiets betekend als mixxen en mengen met mensen die men niet kent. Echt waar hoor Irma).

Na het eten slijten Jenno en Frits de pan spaghetie aan half Jucu. De laatste portie gaat naar een zwaar gehandicapte (lichamelijk en geestelijk) jongen. Het was schrijnend en triest om te zien hoed die mensen leven: al slapend op een bed stro worden pa, ma en de jongen verzorgd door de enige dochter die wel honderd procent is. (voor deze jongen zou de naam Livingstone [Levende Steen] ook wel van toepassing zijn).

De avond wordt rustig uitgezeten met de nodige versnaperingen (sinas, cola, chips en natuurlijk een koud p...je, ondanks Irma).

Om een uur of 12 houden we het voor gezien en vallen rustig in slaap, of niet Anne Henk?

Groeten uit Zjoekoe,

Jenno

(Met een boodschap van Frederika)


a
02 augustus 2002

Vrijdag de dag des doods (van het varken).

Iedereen was zoals altijd vroeg uit de veren voor het genieten van een uitgebreid en voortreffelijk ontbijt van Marijke en Berber. Zoals gezegd vroeg uit de veren, maar de corvee-dienstmeisjes konden de bakker niet vinden, waardooor ze met hun broodmandje door moesten huppelen naar de discotheek (3,5 km afstand van timmerman). Ondanks de tegenslag zaten we rond 9.00 uur met zijn 67-en aan het ontbijt (15 Jucu-mensen en 52 vliegen). "Hoe meer zielen hoe meer vreugd ..."

Na het ochtendmaal ging vrijwel iedereen de strijd aan met de 3 km marathon naar het kindertehuis. Martijn, Henkie en Frits bleven nog "even" achter bij de timmerman om de slachting van een varken te bekijken. Dit werd voor Roemeens begripvrij hygienisch gedaan. Alhoewel deze manier in ons eigen knusse land niet denkbaar is. Simpelweg naast je huis een varken slachten met alle bloederige gevolgen van dien.

Ondertussen werd er in het kindertehuis een internationaal voetbaltoernooi gehouden. Ook kwamen de 'mannen van Jucu' na de slachtpartij aan bij het kindertehuis. Deze dag zijn er aardig wat werkzaamheden verricht. Zo is er een begin gemaakt met de renovatie van de tafeltennistafel. Deze stond niet stevig op de poten en verder liet de verf los. Daarnaast hebben we een oude wip-wap opgeknapt. Ook is er een groot stuk van de bestrating uitgehaald, waarna we hieronder nieuw zand hebben gestort en de stenen weer recht gelegd. Het voornamelijke doel was een betere toegangkelijkheid voor de rolstoelgebruikers.

's Middags is er een waterballonnengevecht gehouden. Dit liep lekker uit de hand waardoor het uiteindelijk een groot succes werd. Na een lekker hapje te hebben gegeten ('s avonds) zijn we naar de lokale discotheek geweest. Dit was op zich wel gezellig. Er waren tevens een aantal kinderen uit het tehuis.

's Avonds laat was er onder het genot van een biertje een stevige geestelijk voorbereiding voor de veelbelovende match voor de volgende dag.. Al met al een gezellige dag, waarop we veel hebben kunnen doen met de kinderen.

Frits.


a
03 augustus 2002

Met ietwat kleine oogjes verscheen onze groep aan de ontbijttafel.

Deze dag stond voornamenlijk in het teken van de topper in Jucu (spreek uit als Zjoekoe) sinds jaren. Op onze vrije dag zouden we om 10.00 uur aantreden tegen de plaatselijke FC. Onze welbekende tippel was mooi meteen de warming-up. Helaas blijken de voetballers uit Jucu niet bestand tegen een beetje regen. Om 11.00 uur was er nog geen een te bekennen. Ondertussen hadden we onze eigen groep maar opgesplitst en waren we begonnen met een partijtje. Adrian onze tolk ontpopte zich te een balgoochelaar pur sang. Uiteindelijk was de equipe bestaande uit Judith, Anne Henk, Frits, Esther, Mariska en Martijnde sterkste. Eindstand: 7-3.

Voor de middag stond er een reisje naar Cluj Napocha op het programma. We hebben daar een gigantisch groot warenhuis bezocht. Om een indruk te geven van de grootte van het warenhuis. Neem 4 basketbal velden en doe dat 3 verdiepingen hoog. Daar ben je dan ook zo in uitgeshopt.

In de 14e eeuw is men in Cluj begonnen met de bouw van een grote katholieke kerk, in 4 etappes is deze kerk afgebouwd. Nu wij er waren was hij dan ook klaar en hebben we er kunnen genieten van de mooie bouwstijl en gebrandschilderde ramen.

Hierna ging een ieder zijns weegs en werd er gewerkt aan het up daten van het digitale dagboek. Anderen hebben ook nog een bezoekje gebracht aan de Orthodoxe kerk en van Adrian uitleg gekregen over de vele gekleurde bankjes en prullebakken in Cluj. Aangezien Cluj Napocha vroeger door Hongarije overheerst werd wonen er nog veel Hongaren in deze stad. De zeer nationalistische burgemeester wil op deze manier de Hongaren laten voelen dat Cluj van de Roemenen is. Alle bankjes, prullebakken en zelf lantaarnpalen zijn in het blauw, geel en rood geschilderd. Ook hangt er om de 50 meter een roemeense vlag in een paal.

Deze dag werd afgesloten door met zijn allen typisch Roemeens te gaan eten. Pizzeria Y heeft een ieder van ons voorzien van een heerlijke maaltijd. De pizza's en lasagna of spagetti gingen er goed in. Wat knoflook luchtjes later zaten we weer in ons busje op weg naar "Pop, the carpenter".

's Avonds ging een gedeelte van de jongens uit het weeshuis mee naar de disco. Dit is voor hen een echt uitje, aangezien ze van ons van wat drankjes en een zakje chips worden voorzien. Na wat break-dance optredens van de weeshuis jongens op Freestyler van Bomfunk MC was het weer tijd om deze dag af te sluiten en ons bedje op te zoeken. zo begon Adrian weer aan zijn taxi lijn tot aan het huis van de timmerman. Morgen nog een dagje voor onszelf en maandag zullen we een goede start maken om zoveel mogelijk te doen komende week.

oh ja, het typische hier is dat er Jucu vogels bestaan. Geregeld horen we "jucu hoe, jucu hoe".

gr Martijn


a
04 augustus 2002

Na de geweldige zaterdag avond gaat op deze zondagochtend om 8.30 uur de wekker. Sommigen van ons zijn hier heel blij mee en proberen zolang mogelijk te blijven liggen.

Na het super ontbijt van Judith en ondergetekende met een gekookt eitje geserveerd, zijn we met de timmermans familie naar het plaatselijke baptisten kerkje gegaan. Toen we binnenkwamen werd er gelijk vooraan plaats gemaakt en werden we verwelkomt door 1 van de 3 dominee's. Omdat de gemeente gek is op zingen hebben we op hun verzoek het Fries volkslied gezongen. De organist (zoon van timmerman Pop) wist melodietje vrij vlot op het gammele orgeltje mee te spelen. Hierna begon dominee 2 een emotioneel betoog van ongeveer een half uur. Dominee 3 heeft nog verteld hoe blij ze zijn dat wij in Jucu en het kindertehuis werk verrichten. Na ongeveer een uur zijn sommigen van ons naar buiten gegaan. Dit was overigens de normaalste zaak van de wereld, de mensen lopen in en uit. Via onze tolk lieten de dominee's vragen of wij misschien een donatie konden doen om hun orgeltje te vervangen. Na overleg met elkaar en het horen van de prijs welke omgerekend 200 Euro is, kwamen we tot de conclusie dat we dit uit naam van de kerken in Heerenveen schenken. Bij thuiskomst zijn sommigen gaan zwemmen, slapen, wandelen.

's Avonds hebben we heerlijk Roemeens gegeten, een salade, soep en een streek gerecht met koolbladeren. 's Avonds werder de plaatselijke koeien door de herder weer thuis gebracht. Het leuke hiervan is dat elke koe weet waar ie thuis hoort. Praktijk voorbeeld: een koe komt aanlopen ziet zijn huis en gaat op een draf hiernaar toe. Aan gekomen gaat ie voor deramen luid loeie, de baas doet het hek open en de koe huppelt vrolijk naar binnen.

tot zover de zondag door de ogen van Koos.

Koos is klaar met schrijven, maar die was bijna de hele dag een het lopen, ..... (erg groen volgens hun) dus ik (A H) neem het stukje over het voetballen.

De FC van Jucu was er nu wel klaar voor om tegen ons op te nemen. het duurde even maar uiteindelijk zijn we met z'n allen naar "hun" veldje gelopen (heel veel distels en hoog gras) ons team had 7 spelers: Mariska, Marijke Jenno, Evert, Martijn Frits, AH en de Roemenen hadden 10 spelers. We zijn er wel uitgekomen dat we Nederland tegen Roemenie gingen spelen. het was wel erg warm om te spelen maar dat deerde ons niet, we begonnen heel goed met "ons" spel, Jenno opende score met een sublieme actie, maar ze kwamen al snel op 1-1. het ging iets later Regenen en dat vonden wij niet helemaal eerlijk dus het veld was erg glad. Uit een corner scoorde ik de 2-1 (de Roemenen werden boos op elkaar, hoe ik kon scoren met 4 verdedigers). iets later werd het 2-2. We hadden alweer genoeg gehad en Martijn stelde voor om de winnende spelen, dat vonden ze wel ok. Evert poorte 2x Michael (zoon v/de Timmerman)maar helaas bleef de bal stil liggen tegen een distel. en dus had Michael alle ruimte om de bal goed te leggen en over te spelen naar een collega voetballer. en jawel die scoorde de 3-2. (Ja Evert erg bedankt voor je acties!) dus helaas een verloren wedstrijd voor de hollanders, mar wie weet krijgen we nog Revance even uitgerust en op naar de rivier waar de Roemenen een duik nemen en wij volgen snel. Mihai vond het leuk om zijn vrienden in het water te gooien. Jenno & Frits vonden het leuk om te zien en kregen het idess om de "vrouw des huizes" (Mihaela) er in te pleuren. de Roemenen keken wel een beetje vreemd. Waarschijnlijk had nooit iemand haar erin gegooid, ze vonden het wel erg leuk en lachden ook erg had. daarnazijn we naar huis afgedruipt!

Anne Henk


a
05 augustus 2002

8 uur ontbijt. We waren na 9-en bij het weeshuis. Mariska en ik zijn op het klimrek geklommen om de bovenkant van de palen te verven. We hebben bijna het record paalzitten verbroken ("en een kontpijn de volgende dag!!!"). De anderen verfden de palen onder ons dus we kwamen er onmogelijk schoon af. Een aantal mensen waren naar Cluj gegaan om spullen (eten + drinken) voor de disco te halen. Er werd ook nog een kaartenwinkel leeggekocht.

's Middags hebben we met de kinderengetekend, de meesten deden heel zoet mee. Na een tijd werden we de knutselzaal uitgesleurd en onder een dikke waterslang gezet, iedereen was drijfnat.

Het avondeten bestond uit soep, dorperwtjes, heerlijke salade (vond ik niet), en echt lekker vlees. Na het eten hebben we nog gezellie aan tafel gezeten. We hebben gew8 op Koos & Frederika die bij de politie aan het dineren waren. Toen ze terugkwamen bleek dat ze teveel Tuica hadden gehad.

Nadat Frits en Evert met BH en string bij Adrian in bed zijn gedoken ging iedereen slapen om er 's ochtends weer bruut (vroeg!) uitgeschud te worden.

Groeten uit Jucu van

Judith


a
06 augustus 2002

De dag van de ongelukken

Pffff, het is kwart over zeven Martijn wordt wakker. Hij heeft vandaag samen met Esther corveedienst. Voor vandaag is de afspraak gemaakt dat we om acht uur gaan eten en om negen richting het kindertehuis vertrekken. En dus komt Martijn stipt om acht uur terug met vier broden en zijn corveemaatje Esther heeft inmiddels de tafel gedekt. Dit noemen ze dus teamwork. Het frappante is eigenlijk dat Martijn met vier losse broden terugkomt. Terwijl iedereen altijd met broden in een zakje terugkomt. Na het eten verteld Martijn dan ook dat het zakje was gescheurd. En als jullie weten hoe de weg er hier uit ziet, eet smakelijk! Het Roemeense spreekwoord luidt: Kippenstront schuurt de maag. Toch heeft niemand geklaagd over het eten. Iedereen gaat zich gereed maken voor vertrek en wonder boven wonder, iedereen is klaar om negen uur, klaar om te vertrekken.

Een maal bij het kindertehuis worden we weer verwelkomd door Snottie (de jongen die altijd een beetje snot op z'n gezicht heeft). De kinderen zeggen allemaal dat hij geopereerd moet worden vandaag. Hij is vandaag inderdaad weggeweest, maar tegen een uur of vier is hij alweer terug, dus lijkt het ons niet dat hij vandaag geopereerd is of Nederland ligt achter op het medische vlak. De werkzaamheden voor vandaag zijn alle speeltoestellen voor de laatste keer te verfen. Al met al blijkt dat de verf op gaat raken. Dus wordt er gebeld naar Frederika (die inmiddels alweer in Cluj zat), om extra potten verf te kopen. Inmiddels wordt Frits op de fiets teruggestuurd naar de timmerman om nog het laatste restje verf op te halen. Hier zijn Esther en Mieke bezig om een plank te verfen in de kleur van de friese vlag. Frits komt terug met de laatste restjes verf. Inmiddels is Mariska uit verveling aan het koprollen over een ijzeren stang. Maar Mariska vindt deze naam waarschijnlijk niet leuk genoeg en vindt het nodig om de variant van het koprollen uit te vinden. Namelijk kopstuiten. Mariska valt met haar hoofd in het vrij harde zand. Ze doet zich behoorlijk zeer, zelf ontkend ze. Maar in deze anderhalve week hebben wij Mariska beter leren kennen. Het woord pijn komt niet in het vocabulair van mevrouw Snip voor.

Even later worden de laatste restjes van de balken nog geverfd. Eline vindt bodypainting leuk, maar wat ze nu doet is toch te gek voor woorden. Ze laat zelfs verf in haar oog lopen. Ze schreeuwt het uit. Even raakt iedereen in paniek er moet even water opgehaald worden om haar oog schoon te maken. Probleem 2 is dat iedereen met de handen onder het verf zit. Ze moet even naar de zuster, die geeft haar een doekje en na een paar minuten is het over. Gelukkig! Half vijf is het tijd om de spullen op te ruimen. Iedereen gaat zich nog even opfrissen. Terwijl Judith in de badkamer staat, horen we opeens ontzettend veel glasgerinkel. Het hele kozijn valt geheel naar binnen. Gelukkig is ze net op tijd weggesprongen. En is er een groter ongeluk voorkomen. Ondanks de grote renovaties zijn de ramen niet van de beste kwaliteit. Dat is ook weer Roemenië.

Vanavond hebben we weer Roemeens eten. Alhoewel Roemeens eten? Patat met varkensvlees en worstjes met salade. Het eten was weer voortreffelijk.

Acht uur disco in het kindertehuis. Op weg naar het tehuis lijkt het wel of alle mensen in Jucu het een attractie vinden om ons te bekijken. Iedereen vindt het leuk om te begroeten. Buna, Buna, Buna zo gaat het de hele weg door. Het probleem van de disco is dat we wel CD's hebben, maar dat de CD-speler kapot is, dus moeten we op zoek naar cassettes. Inmiddels worden alle kinderen ontzettend druk, iedereen heeft zin in de disco, omdat er nog cassettes gezocht moeten worden beginnen de kinderen op iedereen om te springen. De hernia's komen eraan. Om negen uur kan de disco beginnen. De kinderen zijn door het dolle heen. Cola en chips is hier een grote happening. Alle kinderen dansen om het leven. Ze genieten en dat maakt het leuk dat wij hier zijn. Om elf uur is het afgelopen. De kinderen zien er nog fris uit en wij zijn afgepeigerd. Tijd om naar huis te gaan.

Nog even een borreltje bij de timmerman. We bespreken alle dingen van de dag nog even door. Het is al weer laat als de laatsten naar bed gaan.

Evert-Ruurd


a
07 augustus 2002

Hier zal onze gids, tolk en taxidriver Adrian Spatariu een Engelse bijdrage leveren, maar zoals het een echte Roemeen betaamt zal dit nog wel even op zich laten wachten.


a
8 augustus 2002

We zouden vandaag om negen uur ontbijten omdat er in het weeshuis toch niet meer zoveel te doen was. Maar toch aten we om acht uur omdat dat moest.

We waren om ongeveer half tien bij het weeshuis. De vorige dag, woensdag 7 augsutus dus, had Koos samen met nog een paar anderen knuffels en speelgoed gekocht voor de kinderen in het weeshuis. Die hebben we vanochtend naar het meisjeshuis (het huis waar de meisjes slapen, staat op hetzelfde terrein) gebracht. Het meisjeshuis was heel mooi opgeknapt, maar nog wel heel kaal, nu ietsjes minder door het speelgoed. De directrice was er erg blij mee.

Veel werkzaamheden konden we overdag niet doen, Mariska en Judith hebben de tafeltennistafel nog 2x geverfd en de lijnen erop gezet. De rest heeft het zand tussen de tegels geveegd en veel met de kinderen gespeeld.

Ook gingen er vandaag ongeveer twintig jongens op vakantie naar de Zwarte Zee. Het was dus erg rustig vandaag. 's Avonds hebben Martijn, Anne-Henk, Evert, Frits, Jenno en de timmerman de zandbak gemaakt. En toen was alles ongeveer af.

We gingen 's avonds barbeceuen op een groot veld achter het huis van de timmerman. Dat was leuk, alleen wel jammer dat het heel hard ging regenen. Om elf uur gingen de eersten naar huis en bleven de anderen bij een groot kampvuur. Iedereen was om iets van half drie terug. Evert en Frits hebben toen nog even een kip bij Adrian (die is bang voor kippen) in bed gestopt en toen ging iedereen slapen.

groetjes Marijke


a
9 augustus 2002

't uitje

dit was de dag dat we met de kids weg zouden. Het idee was de "zoo" en het werd ook uitgevoerd. Helaas was het ook de dag van de regen de corveedienst had wel geprobeert om brood te halen maar door de regen liep het in de soep. De auto had een lekke band. Adri (onze gids) had ff wat geregeld dat de bus bij de timmerman kwam, zodat we niet helemaal naar het weeshuis moesten lopen. Alles ingeladen en op weg naar de zoo! Het bleef maar regenen.......... met onze verbazing kwamen we erachter dat we een dolle kip in de bus hadden of te wel in de naam van Evert-Ruurd. Na veel gekakel kwamen we aan. Na wat ik gehoord had was de zoo niet zo super (ik ben in de bus gebleven omdat een van de kinderen niet goed tegen het weer kon vanwege zijn handicap), maar de kids hebben het erg leuk gehad.

En daarna op naar de Mc Donald!! (mijn favoriete restaurant) Met een invasie kwamen we binnen (43 personen) en bestellen maar, goeie teambuilding en om de werknemers makkelijk te houden bestelden we 43 bigmacs en een ijsje na. Het was erg lekker en wederom zag je de kids weer glunderen. Iedereen weer happy. We hadden nog wat tijd over dus op naar het Botanische tuin..

Onze Frits de casanova had weer eens een nieuwe vriendin (een telg van 10 jaar) en hing steeds bij ons om, grappig meisje. Beetje gehuppeld in de tuin was wel grappig. Tegen vijfen terug naar Jucu lekker gegeten en als het goed is gaan er nog een paar naar de disco om een biertje te happen dat horen jullie later wel! (of misschien ook wel niet !!!)

Groetjes Anne Henk


a
10 augustus 2002

8.00 uur ontbijt iedereen moest snel want om 9.00 uur kwam de bus om naar Cluj te gaan. We wilden eerst nog even shoppen en om 11,30 uur gingen we naar de zout mijn. Even rond gekeken maar niet lang. Het was er 10 a 12 graden. Bijna niemand was er op gekleed. We stapten de bus in om een tehuis te bekijken. Onder weg zouden we wat eten bij een hamburgertent, maar dat werd niks; ze hadden maar 6 hamburgers. Veel te weinig dus, maar ze zeiden dat ze wel pizza's hadden, maar dan moesten we meer dan 1 uur wachten. Dat duurt te lang. We stapten op zonder eten.

Op weg naar Zau. Eenmaal aangekomen troffen we de andere ploeg van Livingstone. We hebben het tehuis bekeken daar en het zag er goed uit.

Even later stapten we weer in de bus naar TG Muris om het huis van Paul Krisan (Crisan) te bekijken waar ook kinderen zitten. Om half 7 vertrokken. Even een pizza naar binnen gewerkt. Om half 9 en om half 10 zat iedereen weer in de bus naar Jucu. We kwamen om 0.00 uur aan. De meesten gingen nog even naar de disco en anderen gingen naar bed. Marco bleef nog even na zitten met Berber en de timmerman.

Groetjes uit Jucu,

van Marco


a
11 augustus 2002

Deze dag hoefden we niet om 8 uur te ontbijten, maar om tien uur, omdat dit onze laatste dag was en we niet zo veel meer te doen hadden. Alleen Judith en ik moesten er om 8.30 uur uit, omdat we corvee hadden. Terwijl Judith brood ging halen had ik de tafel gedekt en water opgezet, maar er bleek geen brood meer te zijn, dus hebben we met koekjes, cup a soup ontbeten. Na het ontbijt om 11 uur gingen we naar de kerk.

's Middags zijn er een paar het huis bij de timmerman gaan opruimen en de tassen inpakken. Bij het weeshuis hebben ik en nog vier jongens de zandbak en de tafeltennistafel geschilderd en hebben er nog een paar onze kamer in het weeshuis opgeruimd.

Toen het afscheid, dat was van 16.30 uur tot 17.30 uur. We zijn toen met de hele groep naar het weeshuis gegaan. Toen hebben we de resultaten van onze werkzaamheden bekeken (terras, tafeltennistafel, wip-wap, klimrek en de zandbak helemaal af). Daarna hebben we met de kinderen geknuffeld en een paar adressen uitgewisseld.

Toen om 17.30 uur kwam er een bus waarmee we naar Cluj Napoca gingen. Alle kinderen die nog in het kindertehuis waren gingen ons uitzwaaien, want ook een deel van de kinderen waren een paar dagen naar de Zwarte Zee gegaan. In Cluj gingen we uit eten met de timmerman + vrouw en dochter en zoon. Dat was echt supergezellig.

Toen we terug waren bij de timmerman zijn Martijn, Judith en ik pannenkoeken gaan bakken voor maandagochtend. Dat was ook heel gezellig, want zoon Mihai en dochter Mihaela kwamen los. We hadden een rijst en mais gevecht. Iedereen kreeg haast wel een lading in z'n kleren. Maar Mihai kreeg een kip in zijn bed en Adrian ook, maar het bed van Adrian hadden we ook nog vol gestrooid met rijst. Later hebben we ook nog de auto van Mihaela ingepakt met WC-papier en de voorruit ingesmeerd met vaseline en het regende ook nog. De fiets van de kleinzoon hebben we ergens boven aan het dak gehangen. Daarna zijn de meeste gaan slapen.

Toen Adrian later thuiskwam had hij al gauw door dat er iets aan de hand was. Samen met Mihai en Mahaela hebben ze toen wraak genomen op de heren. Naast het feit dat er tijdens de slaap een kip bovenop Jenno werd gegooid (en deze via via bij Evert Ruurd terecht kwam) was vooral Frits het bokje. Hij werd 's ochtends wakker met het gezicht onder de tandpasta en andere rotzooi, maar ook was er een grote oppervlakte van zijn beenhaar weggeschroeid. Al met al een kort nachtje qua slaap, maar we hadden dit wel aan zien komen.

Groeten

Mariska


a
12 augustus 2002

's Ochtends vroeg uit de veren (6.30 uur), voor sommigen was dit niet makkelijk na een drukke nacht. We hebben als ontbijt lekker pannenkoeken en brood gegeten, die we de vorige avond hadden gebakken. De helft was jammer genoeg die nacht opgegeten door Frits en Adrian, grrrr!

Na het ontbijt was het wachten op de bus die volgens de planning er om 8.00 uur moest zijn. Dit werd 9.30 uur. Na de spullen te hebben ingeladen, hebben we afscheid genomen van de familie. Ze kregen allemaal een knuffel en een dikke kus. Ze vonden het erg jammer dat we weer weggingen.

Na een uur rijden stapten we over in een andere bus, de buschauffeur kwam er pas na drie uur achter dat hij de airco was vergeten, echt fijn !! Onderweg hadden we af en toe een plaspauze en konden we even een frissen neus halen.

Bij de grens waren er geen moeilijkheden en konden we redelijk snel verder. Rond 20.00 uur kwamen we aan bij de camping in Csillerberc (Hongarije), om 20.30 uur konden we eten, patat met Cordon Bleu. Lekker! Hierna konden we onze spullen naar het huisje brengen en daarna ben ik lekker gaan slapen.

Groetjes Esther


a
13 - 14 augustus 2002

Het is negen uur: Vijftien koppies van de Jucu-groep zijn weer verschenen voor het ontbijt. Aanvankelijk hadden we om acht uur moeten ontbijten, maar naar veel gezeur heeft onze reisleider (Hans genaamd) van Livingstone geregeld dat we om negen uur konden ontbijten (1e keer dat hij iets goed heeft geregeld). Het ontbijt ziet er goed uit zelfs een hele mok thee. Maar wat ze hier verstaan onder thee heeft een hele andere betekenis waarschijnlijk dan in Nederland (heel zoet met een apart citroensmaakje), de rest van het ontbijt was goed. Na het ontbijt moeten we snel onze koffers pakken, want om tien uur moeten we uit ons slaapvertrek vertrokken zijn.

Elf uur gaan we met de hele groep richting het centrum van Boedapest. Eenmaal aangekomen in Boedapest zoeken we de metro op. Onze begeleiders zorgen er voor dat we voor de hele dag een kaart krijgen om mee te reizen. De metro zet ons uit midden in het centrum van Boedapest. We spreken af dat we om vijf uur gaan verzamelen bij Mc Donalds.

Vervolgens splitsen we ons in vijf groepen en gaat ieder zijn eigen weg: er wordt gewinkeld, anderen gaan met de boot Boedapest bekijken, de Ierse pub, de Hollandse bar en de table dance bar worden bezocht, weer anderen gaan internetten of nog een paar gaan een paar keer met de metro heen en weer. Tegen 5-en is iedereen bij Mc Donalds.

Met vijftien man sterk volgen we onze weg richting de Hongaarse chinees. Wat we in Roemenië hadden meegemaakt, maken we gelukkig niet in Hongarije mee. We kunnen met vijftien personen terecht. Het is gezellig en we eten allemaal ons buikje vol. En voor Nederlandse begrippen kostte het weer niks. Voor maar 450.000 forinten hebben we met z’n allen gegeten. Dat komt neer op zo’n 225 euro. Voor de snelle rekenaars onder ons is dat vijftien euro per persoon. Terwijl de meeste een voorgerecht, hoofdgerecht, nagerecht en twee a drie consumpties hadden. Als afsluiting hebben we onder aanvoering van Frits de leiding (Koos en Frederika) bedankt voor de dikke twee weken die zij dit zooitje ongeregeld hebben geleid. Voor de leiding is dit een puntje om op de CV te zetten, want ik denk dat veel er aan onderdoor zouden gaan om met deze jeugd op te moeten trekken.

We moeten het centrum verlaten, want om tien uur vertrekt onze bus. Bij het metrostation kopen we nog twee bossen bloemen als blijk van waardering voor onze reisleiding, zij nemen dit emotioneel in ontvangst. Eenmaal aangekomen bij onze jeugdherberg krijgen we te horen dat de bus om twaalf uur vertrekt. Voor velen van ons is dit een zware tegenvaller, want op dit tijdstip wil iedereen wel naar huis. Eén van de huisjes is nog beschikbaar, hier rusten we nog wat uit en babbelen we nog even wat na.

Kwart voor twaalf, we kunnen eindelijk vertrekken. Wij mogen dit keer in het achterste gedeelte van de bus, op de achterste bank kun je het beste liggen. Ware het niet dat bij de andere groep vier zieken zijn. Van eentje is te zien dat ze ziek is, maar van de andere drie hebben wij onze twijfels. Iedereen is vrij vermoeid, behalve Berber die schreeuwt dat het haar feestje is. De heenweg hadden wij teveel lawaai, dus zou zij nu de hele bus wakker houden. Maar na anderhalf uur is de batterij bij Berber ook wel op en is het vrij rustig in de bus. Om een uur of zes is het alweer levendig in de bus. Voor de meeste mensen in de bus is het tijd voor pauze en voor sommigen tijd voor een sigaretje. Om kwart voor negen is het dan eindelijk zover we mogen de benen even strekken. Na een half uur weer naar binnen. Met wat spelletjes en muziek luisteren doden we de tijd. Zoals afgesproken komen om vijf uur aan in Amersfoort. De meeste van ons hebben opgezwollen voeten vanwege het lange zitten en maar een half uur pauze met een busreis van 17 uur. De buschauffeurs wilden snel naar huis.

Als eerste nemen we op het station van Amersfoort een snackje. Broodje kroket staat hoog op het lijstje. Dit hebben we toch wel gemist de afgelopen weken. Tien over zes is het zover om de trein richting Heerenveen te nemen. De meeste ouders en vrienden worden opgetrommeld om ons op te komen halen bij het station. Van iedereen is wel iemand aanwezig, behalve Frits heeft niemand gebeld, want hij was in de veronderstelling dat we nog een versnaperingetje zouden nemen in café ‘de Swetser’. Ook onze mental coaches Rene Stevens en Alexander Bosma zijn op het station om ons welkom te heten.

Na zeventien dagen met elkaar te hebben opgetrokken komt nu toch het moment om afscheid van elkaar te nemen. Voor velen van ons valt dit zwaar. Misschien komt er een vervolg en gaan we volgend jaar met z’n allen naar Brazilië of Zuid-Afrika. We zullen zien!

Groetjes Evert-Ruurd