ŞİİR YONGASI

OĞLAN İLE KIZA DAİR (YANİ AŞKA...) Bir oğlan varmışbir kıza bakmışkızın sümbülden saçlarıbademden ala imiş gözlerikonuştumu güllermiş yanaklarıdağ çiçeğine benzermiş kızgüldümü titrermiş oğlanüzüldümü bükermiş boynunu

incecikmiş bedeni oğlanındokunsan kırılacak sanırmış bakankaptırmışya gönlünü kızabenzemezmiş buTekir ile Kavak'ın sevdasına

Büyülü diyarları yaşarmış düşleriaşktan, umuttan, insandan yana ne varsabakmışlar kurumakta çiçeklersımsıkı kenetlenmiş ellerikatıp yüreklerini birbirineçiçek yapmışlar göğün göğsüne

Masaldır sanmış insanlaronlar hep çocuk kalmış

SEVDA II

Biz seninle bir geleceğe bakıyoruz

tıpkı bizim gibi başkalarıdabiz seninle durmayıp koşuyoruzbaşkaları başkaları dasonra farkediyoruz birbirimizimilyonlarla meçhul sayımızagülüyoruz gülüyoruzkahkahalar doluyor hayatımıza OYUN

Oyun oynamak istiyorum hayatla umarsızca

neden, nasıl diye sormak istemiyorum yalnız yalnız, oyun oynamak istiyorum, aşkla da Kurbağaları sevmek zorunda değilim elbet anlamak istemem sonsuzluğu mesela yani niye olmuşuz ki diye sormam-düşünmem bile- oyun oynarsam tabii, acıyla da mutlaka Sevişmek isterim bazen, yalnız senle değil iri çiyanlar da olmalı mı hayatımda, bilmem yürümek istemem yollarda hep, bazen de rüyada ama dedimya yağmurda yağabilir, oyun oynarsam ben Arı sokmalarına yoğurt çalardı annem, bir tanem uzaklar sınır tanır mı, yakınlık anlatır mı peşimizden gelenler hep karanlık adamlar mı olur kafamı vurmuşum duvarlara hep, çocukken şimdi gelen acısı değil-bir anı işte içselleştiremediğim- sirkeli salata yine günlerim, iğrendiğimnefret de olmalı içimde, oyunu unutmamalı Geceler hüznümün bir parçası, ciğerim beş para anlatmalı mı ruhumun kıvrımlarını marul soylarına acıksam bir saat kim anlar beni şeytan denen benmiyim yoksa, çıksan gelsen şimdi sevmek boynumun borcu değil elbet çok düşünen hindilerle, çok konuşan papağanlar kaybolsun etraftan oyun oynamalıyım artık tek son bu özlemek durumunda değilim seni, onu, işte beni hala beş para ciğerim, yarım yüreğim, iki litre kanla gözlerim kulaklarım boşa aranır belki gitmek ister ya ayaklarım, ben engellerim gökyüzünü de sevmem artık çiçekleri de bir an önce başlamalıyım oyuna ne aradığımızı bilmek gerekmez-düşünürüm işte- umutlarımız gittiği yere kadar gider-bilirim- ilk inkarımdı kendimi, doğarken yaşadım ben, ben değil, el gözükünce artık arayıp sormam, hatırlamam geçmişi nerede kaldığımız önemlimiydi kağıt askerlere yüklendi hep suçlar gereken hep düzen, sevgimiydi özlenen ne çok karanfil attık dalgalara ve ne çok güldük sona, hayasızca dedimya oyun oynamalı gene de ağız dolusu ama